Rolando, Bianka Pieśń dwudziesta. Kobiety śpiewają razem Kozioł, Paweł Kopeć, Aleksandra Choromańska, Paulina Szejko, Jan Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rolando-piesn-dwudziesta-kobiety-spiewaja-razem Bianka Rolando, Biała książka, Wydawnictwo Święty Wojciech, Poznan 2009. Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ xml text text 2017-07-26 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5772.jpg Oops!, steve p2008@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5772 Bianka Rolando Biała książka Niebo Pieśń dwudziesta. Kobiety śpiewają razem pianissimo possibile et fortissimo possibile pianissimo possibile et fortissimo possibile (wł.) --- najciszej jak można i najgłośniej jak można. Zaśpiewajmy razem pieśń dla włóczykija/ najciszej jak potrafimy, najgłośniej jak można/ Oznaczenia muzyczne w zapisie nutowym/ pochodzą z języka trudnego do translacji/ by prawidłowo wykonać utwór, musimy je znać/ Nasze gęste słowa turlają się zdziwione ciężarem/ od pierwszych brzmień, pierwotnych przedsłówek/ Jesteśmy osobliwymi chórzystkami na czele/ ubrane w białe kołnierze wszystkowiedzących/ ambitne cele, zmęczone powieki przy nocnej lampce/ Dotykając abstrakcyjnych pojęć palcami/ musisz mieć co najmniej gumowe rękawiczki/ Nasze ciała pozostawiałyśmy w kącie przy wieszaku/ na niepotrzebne lumpeksowe palta, wywłaszczane/ My raczej za życia wbijałyśmy się mocno zębami/ w wysokie półki skalne niedostępne dla wielu/ za pomocą jakiegoś w miarę ostrego narzędzia/ Byłyśmy kiedyś strażą graniczną języka/ szerokich kieszeni, w których tak wiele się mieści/ ale i wiele gubi się gdzieś na chodniku, w przejściu/ powodując nasz szczery płacz, ubolewanie/ Ubrane niczym poetki w szarobure mundury/ dla doskonałego kamuflażu na co dzień/ wychodziłyśmy nocną porą na zwiady w las/ osobiście przybliżając się do słupów granicznych/ Siadałyśmy wtedy przy nich i paliłyśmy papierosy/ Patrzyłyśmy na daleki horyzont, czytałyśmy książki/ gotowe do postawienia kroków zagranicznych/ Tutaj na plaży obfitość znaczeń nas onieśmiela/ z cierpliwością filatelisty zbieramy teraz resztki/ zagubionych, płochych, zaprzepaszczonych słów/ Leśne tropicielki z błyszczykiem na ustach/ dla niepoznaki, że sytuacja była zawsze poważna