Rolando, Bianka Pieśń dwudziesta dziewiąta Kozioł, Paweł Kopeć, Aleksandra Choromańska, Paulina Szejko, Jan Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rolando-piesn-dwudziesta-dziewiata-fenrir-schowany-spiewa Bianka Rolando, Biała książka, Wydawnictwo Święty Wojciech, Poznan 2009. Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ xml text text 2017-07-26 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5772.jpg Oops!, steve p2008@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5772 Bianka Rolando Biała książka Piekło Pieśń dwudziesta dziewiąta. Fenrir schowany śpiewa Czy mogę się dołączyć do tej grupy rzeźbionej?/ Będę w tle, jako cherubin nadmiernie owłosiony/ Wzbogacę ten układ nierytmiczny ślinotokiem mym/ Zawsze ten dodatkowy aspekt i tajemnicę zawrę/ byście tym bardziej byli zagubieni w szelestach/ Wysiewam wam nowe słowa, które będą suszone/ przechowywane na piecach kaflowych z boku/ Pełznę do ciebie jako Fenrir wzywany przez siebie/ Schowane jest wszystko we mnie, pod plandekami/ pozwiązywane, nigdy przedtem nierozłożone/ Podzespoły przewożone, niepołączone w całość/ tajnie przechowywane, nocami przenoszone w dal/ Choć nigdy nie byłem autorem śmiercionośnym/ w głowie torturowałem stada tłuściochów pączowych/ często przymykałem oczy, bym zaspy trupie widział/ Zbierałem do mojej duszy wszelkie niegodziwości/ Oto ja, nowy misjonarz, nowy Fenrir zmartwstańczy/ unicestwię cię językiem, przykrościami nadziewanymi/ unieszczęśliwię cię sobą słownie sto tysięcy razy/ Fenrir mieszka w wynajmowanym wiecznie pokoju/ jego głównym zadaniem jest niszczenie dookoła/ Pulchne, różowe twarze niszczone są przeze mnie/ Autor scenariuszów tragicznych objawiony wam/ z misternie planowaną intrygą zaskakującą zawsze/ To ja dobieram odpowiednie role plączące aktorów/ Plączę ich kwestie narzucone tak, że się łamią/ wpadają w depresje harmoniczne, leczą się mną/ wpycham w nich mój jad w kształcie drogowskazów/ po to, by na wieki zaginęli w odstępach leśnych/ przywiązani przez siebie do drzew przy drogach Jako drugie dziecko chłodnych rodziców tliłem się/ Od początku, od kiedy pamiętam jedyne uczucie/ nienawiść do wszystkiego dobrego/ Cynicznie wykorzystywałem osoby bliskoznaczne/ szybko zostałem z domu wyrzucony bezpowrotnie/ Pracując w teatrze jako sztukmistrz reperujący/ dorabiałem nowe elementy ze starych scenografii/ manipulowałem ich starymi znaczeniami w nowych/ w nowych premierach występowały historie dawne/ Bardzo skomplikowaną i wyrafinowaną grę tworzyłem/ Stół, na którym zapija się bohater, przerabiałem na kołyski/ szubienicę zamieniałem na krzyże, a je na deski wychodka/ Nikt mnie nie lubił, ale byłem bardzo oszczędny w pracy/ potrafiłem detali używać setki razy, modulując, klejąc/ Pozwalałem sobie z czasem na manipulacje aktorami/ Przynosiłem im fałszywe informacje na patenach/ oni wsysali je nieświadomie ode mnie, padali ofiarami/ Ofiary nowego scenariusza, co ma ciemny grzbiet/ W głównych rolach u mnie grały niegodziwości/ Niektórzy wpadali w alkoholizm, inni się rozwodzili/ aktorka odeszła na leczenie psychiatryczne na zawsze/ Wtedy poznałem dziewczynę, posiąść ją chciałem siłą/ Ona bała się mojego oblicza pełnego złości malowanej/ uciekała ode mnie pełna histerii, nerwowości jakiejś/ Nauczyłem się ją tak nienawidzić, jak nikogo wcześniej/ myśląc o niej, spijałem leki uodporniające mnie na nią/ gdy cały sczerniałem z gniewu w sobie, byłem gotów/ Ona była śmiertelnie zakochana w jakimś jasnookim/ Uknułem misternie tę historię tak, że ona nie wiedziała/ Przez listy, przez przypadkowe rozmowy i oszczerstwa/ powoli, konsekwentnie, przez dwa lata mych strategii/ doprowadziłem ją do samobójstwa w zapomnieniu/ Ma księżniczka nawet nie wiedziała, jaką rolę zagrała/ na pewno by dostała masę głównych nagród za grę/ Złoto za rolę pierwszoplanową u takiego reżysera jak ja/ Drugoplanową rolę teraz miał zagrać mój brat rodzony/ który zawsze był do mnie porównywany jako lepszy/ Pewien czas mieszkał u mnie, miał kryzys z żoną/ Przez tygodnie szczepiłem go nienawiścią i gniewem/ ostatecznie zrezygnował z pracy, zaczął pić dużo/ Widziałem, jak leżał zarzygany pod moimi drzwiami/ prosił mnie o radę i wskazówki, o didaskalia/ Starałem się jak mogłem operować go amatorsko/ Zgodnie z przewidywaniami, planami, zabił żonę/ w szale, w zazdrości wpadł do domu i udusił ją/ tak jak mu to wcześniej ktoś szeptał do ucha, ktoś/ Oskarżony o zabójstwo został skazany na 15 lat/ Jego więc odłożyłem do mych zapasów na zimę/ gdy wyszedł, nie zapomniałem o nim, zapił się/ Tak mój byt niewidoczny, acz nadrzędny trwał/ Doczekałem późnej, samotnej, dobrej starości/ Na półkach mej biblioteki stały scenariusze/ zwijały się ich strony z bólu, do brzuchów zwijane/ Imionami je nazywałem, rozpoznając w nocy/ Czytałem te albumy ze zdjęciami, podziwiając się/ Fenrir skryty, Fenrir szary, już nie zapomnisz mnie/ Do końca zachowałem wielką trzeźwość umysłu/ Niewłaściwe narządy w niewłaściwych funkcjach/ w trakcie operacji woreczka żółciowego, burego/ niewłaściwe detale w nieodpowiednich miejscach/ spowodowały całkowitą katastrofę w mym ciele/ Mój uśpiony oddech się wytrącił, zbudziłem się inaczej/ Czułem jakieś zagęszczenie spersonifikowane i wielkie/ dałem się wszyć w smycz Jego, ciągnął mnie teraz/ za te nici, których kiedyś używałem, niewidzialne ciągnął/ zaciągał mnie z tego przydługiego spaceru do domu/ Fenrir haftowany w detalach bolesnych zaczął się pruć/ coraz boleśniej pozbywany swej ukrytej, bogatej sierści/ Mój nowy właściciel wołał już do mnie w gniewie/ Do nogi, głupi psie, gdzieś ty się podziewał, Fenrirze?