Rolando, Bianka Pieśń szesnasta. Dziewica o czerwonych uszach śpiewa Kozioł, Paweł Kopeć, Aleksandra Choromańska, Paulina Szejko, Jan Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rolando-piesn-szesnasta-dziewica-o-czerwonych-uszach-spiewa Bianka Rolando, Biała książka, Wydawnictwo Święty Wojciech, Poznan 2009. Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ xml text text 2017-07-26 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5772.jpg Oops!, steve p2008@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5772 Bianka Rolando Dzieło nadrzędne Niebo Pieśń szesnasta. Dziewica o czerwonych uszach śpiewa Tak, jestem nią, czystą, wyborową jednostką/ Nikt mnie nie dotknął, ja sam nie dotykałem/ choć może raz albo dwa razy z tęsknoty/ Jestem ofiarą całopalną, spaloną doszczętnie/ Tylko czerwone, zawstydzone uszy pozostały/ po mnie jako jedyna odznaka, medal za odwagę/ Śpiewam teraz postpunkowe pieśni jodłowane/ byś, piękny włóczęgo, pozostał chwilę przy mnie/ Od liceum nosiłem buty, które gniotły miękkości/ Byłem jak trup spalony dla wszystkich/ Nikt nie zna tego smaku dziwnego/ rwą się w swojej wilgotności i gotowości/ do spełniania się w tym lub innym na chwilę/ Ja, syn mleczarza, rozwoziłem ser żółty i biały/ z czerwoną obwódką po północnych wsiach/ a stare kobiety uśmiechały się do mnie cicho/ nie miały reszty, one były resztkami/ Dla wszystkich byłem raczej sfumato/ Moje krawędzie były miękkie i maślane/ nikt nie mógł mnie uchwycić za ostry kontur/ Tylko czerwone uszy do tarmoszenia pozostały/ czerwone i drażniące w mlecznym pejzażu/ sygnalizowały mnie z daleka, w nabiałowej mgle/ Z pewną łatwością akceptowałem mój brak siebie/ brak szorstkiego zarostu z powodu jego lub jej/ W czarnym podkoszulku rozwoziłem serki/ homogenizowane, do smarowania się na plaży/ Ani kobieta, ani mężczyzna/ ani chodzący na rękach czy tańczący na zębie/ nie oderwał mnie od wąchania krajobrazu/ o 4 rano, gdy już ciężarówka czekała na mnie/ na moje czerwone uszy z małą zawartością tłuszczu/ Dla wielu mogłem być nosicielem płodnych wirusów/ lecz nie byłem ani dodatni, ani ujemny/ Zbliżałem się do nich, lecz nigdy nie dotknąłem/ mógłbym przez to coś stracić z mleczności/ Przejeżdżałem poprzez ich zbiorowiska rano/ Mogłem być dupą światowców, co za frajda/ w zapasach błotnych zdobyłbym główne wyróżnienie/ za każdorazowe drżenie przed stosunkiem ze strachu/ Niepotrzebne mi były kwieciste badania ginekologiczne/ Nie oceniałem ich, tylko z daleka spoglądałem/ pozostawiając po sobie ślad czerwonych uszu/ Cóż by mi przyszło, gdybym ich wszystkich posiadł/ doznał okrzyków rozkoszy, zdziwienia sobą nagle?/ Nikogo nie obsługuję, więc nie mam nikogo/ Chciałem być takim wielkim kolektywem/ dla tych, których nie wybrałem z powodu uszu/ czerwieniących się ze wstydu bliskości/ Popuszczanie fizjologii, popuszczanie słów/ Więc dzięki temu mogę wyśpiewać tę pieśń/ wyznaczoną przez wieki tylko dla mnie/ Moja negatywna melodia przy morzu