Rolando, Bianka Pieśń trzydziesta dziewiąta. Domknięcie Piekła Kozioł, Paweł Kopeć, Aleksandra Choromańska, Paulina Szejko, Jan Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rolando-piesn-trzydziesta-dziewiata-domkniecie-piekla Bianka Rolando, Biała książka, Wydawnictwo Święty Wojciech, Poznan 2009. Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ xml text text 2017-07-26 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5772.jpg Oops!, steve p2008@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5772 Bianka Rolando Biała książka Piekło Pieśń trzydziesta dziewiąta. Domknięcie Piekła Zasklepiane odwierty kiedyś będą powłokami niebieskimi/ Nigdy nie roztopi piekła morska fala, nie zmyje jej gęstości/ W naszym DNA same dna stukające posadzkami śliskimi/ Rozwleczeni jesteśmy między smakiem curry a rozmarynem/ peklowani suszonymi psalmami, one ułatwiają trawienie nasze/ Potępienie dusz schowanych pod kamieniem zostanie na koniec/ zakleszczą się wtedy wszystkie zamki samozatrzaskujące się/ Gdzieś w bielach będzie więc krążyć ziarnko maku słodkiego/ ziarnko piasku wulkanicznego z lawy gniewu spływającego/ Ziemia rozpadnie się na brzegi, połamana różnie wobec morza/ Pozostaną również odpryski ostre, odrzucone przez falochrony/ Rzeźby dekoracyjne w miał się roztopią, kolory spłowieją/ ustąpią kłaniając się niewyrażalnemu, nadchodzącemu/ Będą mu tańczyć zupełnie nowe tańce, on je nauczy/ Wszelkie cukry roślinne i zwierzęce zostaną skarmelizowane/ Świat znów pachnieć będzie nowością, jeszcze opakowaniem/ Będziemy podziwiać pieśni tak piękne, że dzięki nim nie będziemy/ Wtuleni w ich kołyszące łona, oddychając sobą wzajemnie/ Uszczelnione piekło sklei swe dziury, nie ucieknie żadne ciepło/ Już nie będzie męczenników, jak warzyw na rynku wildeckim/ Nie potrzeba będzie poświęcających się ludzi, jak selerów/ Leżą oni wygrzebani z ziemi, zmarznięci z przylepioną ceną/ ceną zawsze w jaskrawym kolorze zdradzającą ich zemdlony odcień/ Płacz zostanie zniweczony płukanką z leczniczych ziół święconych/ Znów spojrzymy na siebie, nie patrząc na naszą nagość niezgodną/ na nadrzędność zdań wielokrotnie złożonych, na ich podrzędność/ Rozbiory gramatyczne światów prawidłowo ułożonych w bukieciki/ rozwiąże je cicho spokojny rytm przypływu, którego nikt nie zauważy/ Niektórzy, zapomniani prorocy jedzący szarańcze jak chipsy, zrozumieją/ Będą podnosić nieco swe głosy i narażać się na śmieszność wobec tłumu/ Nikt nie uwierzy im w ich śmierdzące morzem słowniki/ w kieszeniach mają owoce morza, ostatnie daniny na ołtarz ofiarny/ Będą wyrzucani poza bramy miasta, a tam zajmą się hodowlą/ agroturystyką z możliwością kąpieli w słonej wodzie/ w parkach jordanowskich oblewanie się chrzcielną wodą/ Wokół nich zwierzęta kręcące się, spokojne ich obecnością/ wtulone w siebie, cicho pomrukujące ze szczęścia/ Nie spotka ich wstyd ukryty, głowy zanurzać będą w miskach/ W tej wodzie nie słychać odczytów i prelekcji dydaktycznych/ tylko szum jednostajnie potencjalny w dźwięki dochodzące/ Kwitnięcie inne nastąpi, nieskalanymi pąkami będziemy/ Wszyscy święci wtedy powiedzą: no nareszcie się kończy świat/ całe szczęście, że kończy się świat przed filmem o 20.00/ Załóżmy więc okulary przeciwsłoneczne, teraz porażeni będziemy/ te światła nawigacyjne mają niezwykle silne, krągłe pola rażeń/ Finalnie podnoszę wzrok ponad siebie, wspierając się na łokciach/ Znów te refleksy, wyznaczające mi początek, pojawiają się w kątach/ te światła zwiastują zagaszanie mych śpiewów przed porankiem/ Jutrznia już niedługo, dnieje mleczne światło w ciemnych ujściach/ gdy przebudzę się, w mych ustach pozostanie kwas mlekowy po śnie/ wiecznym