Rolando, Bianka Pieśń siedemnasta. Ćwiczenie z powtórzeniem Kozioł, Paweł Kopeć, Aleksandra Choromańska, Paulina Szejko, Jan Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rolando-piesn-siedemnasta-cwiczenie-z-powtorzeniem Bianka Rolando, Biała książka, Wydawnictwo Święty Wojciech, Poznan 2009. Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ xml text text 2017-07-26 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5772.jpg Oops!, steve p2008@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5772 Bianka Rolando Biała książka Czyściec Pieśń siedemnasta. Ćwiczenie z powtórzeniem Śpiewam z pośpiechem w głosie swoim/ będziesz miała wrażenie mojego ruchu/ Jestem teraz może trochę podobny do ciebie/ podobny do białej instruktorki aeroaerobiku/ Zawieszone gesty spadają pod swym ciężarem/ spadają ze zmęczenia, noszą w sobie tony/ tony smarów i łojów baranich, schowanych/ Pracowałem jako konstruktor, inżynier sumienny/ Nosiłem w sobie trochę smutków, swą nadwagę/ spowodowaną przez to, że regularnie się pieprzyłem/ z kurtyzanami świata zalęknionego, spoconego Tu następuje niesłyszalny refren Miałem miłą żonę, od czasu do czasu zauważałem ją/ między meblami kuchennymi, między RTV, kwitnąca/ Traktowałem ją jak ostatnią w kolejce do moich majtek/ przed nią za marne pieniądze robiły to profesjonalistki/ wyciągnięte, długie, z gębami od krzyków udawanych/ Pieprzyłem się z nimi regularnie, a płaciłem dobrze/ ona patrzyła na mnie jakoś tak dziwnie w oknie/ wiedziała wszystko, bo kobiety umieją niuchać/ tymi swoimi szerokimi, łapczywymi nosami/ Płakała codziennie dwie godziny, to był jej refren Refren Z powodu tych moich burdelowych przyśpiewek/ chyba nawet kiedyś chciała wyjść, ale utknęła/ między meblami kuchennymi, między RTV a AGD/ nie mogła się w końcu przecisnąć się przez nie/ Wchodziłem w wielkie zady tłuste i podatne/ z ciągłą świadomością refrenu ukochanej-kwilącej/ Nie chciało mi się sobie czegokolwiek odmawiać/ wykonywać jakikolwiek ćwiczeń, pobudzić się/ uruchomić mój układ krążenia myśli i uczuć/ Tłuste złogi właśnie stały się przyczyną zawału/ Po odbytym stosunku płaciłem rudowłosej pani/ Zdążyłem spojrzeć na jej zaostrzone końce włosów/ Zawał serca klasyczny, powieki zasłoniły wszystko/ Ktoś jednak skierował do mnie jakieś pytania/ ja nic nie mogłem usłyszeć, wtedy właśnie/ odezwał się we mnie ten refren z dawna odrzucany/ Chciałem go przekrzyczeć, uciszyć w sobie/ te płaczliwe śpiewanie i ujadanie w powietrzu/ co w sobie instrukcję obsługi mojej pokuty nosiło Refren Teraz do tej pieśni akompaniuje mi dyskretnie jej refren/ zachęcając mnie do wytrwałych ćwiczeń, by zgubić to ciało/ Ma w sobie tę burdelową dekorację z nasieniowodów/ Moje resztki wyłowione dzięki Sensory Integration/ rozrzucone zostały; do różnych ćwiczeń zmuszone/ w tym rytmicznym ruchu archeologicznych bioder/ zgubię ten płaczliwy pogłos, po wszystkich refrenach/ i ćwiczeniach z pamięci, z ciągłymi powtórzeniami