Rolando, Bianka Pieśń dwudziesta trzecia. Ciuciubabka zdejmuje apaszkę z głowy Kozioł, Paweł Kopeć, Aleksandra Choromańska, Paulina Szejko, Jan Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rolando-piesn-dwudziesta-trzecia-ciuciubabka-zdejmuje-apaszke-z-glowy Bianka Rolando, Biała książka, Wydawnictwo Święty Wojciech, Poznan 2009. Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ xml text text 2017-07-26 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5772.jpg Oops!, steve p2008@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5772 Bianka Rolando Biała książka Niebo Pieśń dwudziesta trzecia. Ciuciubabka zdejmuje apaszkę z głowy W godzinie śmierci mojej amen, w tym dniu/ W godzinie drugiej przed zimnym świtaniem/ gdy przechodziłam zmęczona nocą przez ulicę/ w ciemności nie zauważyło mnie jadące auto/ Nie paliła się latarnia elektryczna na tej ulicy/ Pijany jeszcze jakimś spotkaniem młody pan/ strzaskał się tam z moim cienistym ciałem/ pozostawiając je nieśmiało pogruchotane/ neon reklamowy Endless, w witrynie sklepu/ Odchodzenie trwało w samotności parę minut/ więc zdążyłam jeszcze ze spokojem spojrzeć/ w życie z przekrzywionym uśmiechem spokoju/ Przebite plecy i brzuch wszystko przepełniało się/ płynami hamulcowymi, olejami, keczupem/ modnym i wykorzystywanym w filmach grozy/ niskobudżetowych, prześlicznie amatorskich/ z pełnym zaangażowaniem w moje umieranie Usłyszałam tylko śpiewne pozdrowienie/ Miałam doświadczenie jako ciuciubabka 24 h/ Znałam ten miły chłód, ciepło powitania/ żegnania się o poranku, gdy na dzień idziesz spać/ Krzyknęłam sobą, by być dobrze zrozumiana/ Czułe spojrzenie przeniosło mnie tutaj na brzeg/ tu jest moja noc, mój poranek, moja godzina/ tu jest zakończenie mojej gry, gdy jaśnieją oblicza/ wszystkiego, co miało jedynie śliski dotyk w sobie/ W powietrzu dopełnia każde moje słabe słowo/ usprawiedliwia braki, w ramach pracy domowej/ którą ciągle sam sobie zadaje, odczuwając pełniej/ zna doskonale te koronkowe rebusy w pionie/ w poziomie rozwiązywane dla osiągnięcia błędu/ Cieszy go uzupełnianie wszystkich pustaków we mnie/ Cieszy się, że się tak bardzo starałam wpisywać/ we właściwe pola dobre pojęcia, nocną porą/ na kolanie powtórzone magicznie brzmiące zasady/ W świetle staroświeckiej latarni kontemplowałam go/ często z nieświadomością mojej krzyżówki z nim