Rolando, Bianka Pieśń trzecia. Bruna storia Kozioł, Paweł Kopeć, Aleksandra Choromańska, Paulina Szejko, Jan Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rolando-piesn-trzecia-bruna-storia Bianka Rolando, Biała książka, Wydawnictwo Święty Wojciech, Poznan 2009. Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ xml text text 2017-07-26 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5772.jpg Oops!, steve p2008@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5772 Bianka Rolando Biała książka Piekło Pieśń trzecia Bruna storia Trzecia pozostałość po rozstrzygnięciu/ po próbach ognia, wody i pryzmatu/ upadła najgłębiej w siebie, w obłęd/ z którego nie ma wyjścia ewakuacyjnego/ choć wejść była mnogość zachęcająca/ Jestem częścią odrzucającą oblubieńca/ Trzepotał on swoimi rzęsami w moją stronę/ z frędzlami, z jasnym uwielbieniem k'mnie/ Jego obietnice szeptane niech porwą zwierzęta/ stwory leśne, które lubią te słoniny na patykach/ Mając je w pyskach, obserwowały mój rozprysk/ Odrzuciło mnie daleko od niego, w norę/ krecią dziuplę szalonego, ślepego posuwania się/ tylko naprzód, bez zawracania i odwracania się/ Tony ziemi zakrywają moje górnicze szczebioty/ w nieodkrytych do tej pory głębinach gnilnych/ Upojona denaturatem filtrowanym przez watę/ z trupią czaszką na okładce objawiam się wam/ nieprzenajświętsza, nieprzenajświętszy mój śmiech/ Chciałbyś może, abym była dziewicą waleczną/ konającą w imię boga milczącego za chmurkami/ które maluje chaos i przypadek zmyślnie złośliwy?/ Wolę być Bruną, z jej ust para zimna ucieka/ w wielkie przestrzenie ciepła, miękkości waszej/ Gdy cesarstwo kwitło girlandami, krwią krzepliwą/ byłam nałożnicą rzymskich cesarzowych i cesarzy/ Głaskali swe tygrysy po głowach, głaskali mnie/ Miałam wielką władzę panowania, zabijania/ Władam wielkimi tronami, potęgami, armiami/ Mordowałam swe służki wdzięczne, nieśmiałe/ Trucizny kwieciste w sprayach rozpylanych/ W me łoże wsiąkały coraz to nowsze smaki i soki/ Mój kielich ciągle był nadpity mimo przepełnienia/ Wymyślałam krwawe uczty, gdzie mordowano dziewice/ niewolnicy ginęli podczas hucznych, gwiaździstych nocy/ Osobiście ich biczowałam, doprowadzałam do ujadania/ Osobiście, z zaangażowaniem obłędnym biłam jaśminy/ Wbijałam ich miękkie ciała w glebę, w marmur/ a wtedy kosmyki włosów uciekały mi spod koka/ Me jedwabne tuniki czerwonymi wzorami okrywały się/ Tak wygląda Maxima-Optima, Szalona zwana Wielką/ Ssij mnie mocno, truj się mym sokiem cierpkim/ z bzu czarnego i nasion odrzuconych za gorycz/ Panny składane mi w comiesięcznych ofiarach/ bym była łaskawa dla ich miast dopiero utkanych/ W najczarniejszych arkadach przechodziłam, tupiąc/ niszcząc, gwałcąc wszystkie porządki zastane/ doryckie, korynckie i porządki jońskie też/ Nokturnowe szaleństwa do wczesnych godzin/ z bufiastymi sukniami, z poduszkami w ramionach/ Bym się zdała bardziej bóstwem, co nienawidzą go/ Oskarżana przez kuzynów, synów za spółkowanie/ z literami przekrzywionymi i z przecinkami w nocy/ Dowodami na to miały być kosze martwych maślaków/ z którymi powracałam jako morderczyni skryta/ Chcieli mnie ująć za zbrodnie i zasztyletować/ ale moje gniewne, czarne spojrzenie spod czoła/ prześwietlało ich spiski na moje ciało i władzę/ zatruwszy ich, cały świat zatruwając, patrzyłam/ patrzyłam na agonię pełni i tej niby-nieśmiertelności/ młodzieży, kwiatów, małych piesków, owadów/ Te ramiona zgarniały wszystko dla siebie, dla mnie/ Stałam się prawie legendą, żmijową panią ptaków/ choć ma postura wykluczała aż takie okrucieństwo/ Oleje wylewane pod me stopy, ścierane włosami/ Popełniali samobójstwa przy białych winach/ oni opiewający nieskończone, niedokończone A ja chichotałam, patrząc, jak zdycha świat/ piszczący i wznoszący ostatnie spojrzenia po litość/ Na mych pobielonych pudrem dłoniach zdychasz/ Teraz ty zdychasz