Rolando, Bianka Pieśń ósma. Bruna nasłuchuje bóstw spokrewnionych Kozioł, Paweł Kopeć, Aleksandra Choromańska, Paulina Szejko, Jan Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rolando-piesn-osma-bruna-nasluchuje-bostw-spokrewnionych Bianka Rolando, Biała książka, Wydawnictwo Święty Wojciech, Poznan 2009. Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ xml text text 2017-07-26 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5772.jpg Oops!, steve p2008@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5772 Bianka Rolando Biała książka Piekło Pieśń ósma. Bruna nasłuchuje bóstw spokrewnionych Daleko i blisko pod mym ramieniem słyszę popiskiwanie/ Żałosne, nerwowe moje drapanie w tym miejscu, gdzie swędzi/ Głos spokrewniony usłyszałam wbity we mnie, tak daleki/ Śpiewak fałszujący drżał, srał w majtki bawełniane z domieszką/ po nogawkach rajstop ściekał mu mocz ze strachu przed sobą/ Wciśnięcia w głębokości nieodkryte przez żadne wehikuły/ Byliśmy dawno napełnieni ambrozją i nektarem kradzionym/ Szeleszczą części skołtunione mocno, pod spodami/ Słyszę świsty jak pieśni powlekane żałością wyczynową/ Bóstwa spokrewnione tłoczą się w tym niemiejscu, we mnie/ Przekrzykiwania na ścianach przepaści, noszę ją w sobie/ Nienawidzę ich, a oni mojej obecności, jednakże zmuszeni/ Skóry po nas zostają, po bóstwach leśnych, prehistorycznych/ Posłyszałam głos pojedynczy, zdał mi się jakoś rozpoznawalny/ Szepcząc w mym uchu, umiejscowił się jak w niewygodnej pufie/ Ten pisk, syczący torturował precyzyjnie dźwiękiem nieznośnym/ Jego głos, trzeszcząca dźwignia kości zginająca, kości zrywająca/ Zasypcie grubą warstwą żwiru to gnojowisko smrodem oszałamiane/ Wszystko od niego ucieka, nawet on od siebie ucieka lękliwie/ To gardło jest tu tak zwężone, nie ma przełykania i oddychania/ Nie wbijesz w to rurki, by uratować mu życie, by mu uratować śmierć/ by uratować jego pieśni charczące przed każdorazową destrukcją/ po szepnięciu jednostajnym, od razu niszczone są przez połykających/ To najmniejsze terytorium bóstw zapomnianych w starych mitologiach/ Zaśpiewaj mi swą piosnkę zdolnego szambiarza uwikłanego w zagadkę/ Nadchodzisz, w mordzie trzymając swe kości zmiażdżone jak puchar/ twym własnym pyskiem i tonowym naciskiem na siebie samego/ Twój wątek przeplata się gdzieś we mnie rozpiętej i zgniecionej/ mieni się w okolicy, dając znać, że się jawił kiedyś jako Pseudohelios/ okrutnie biczujący swymi promieniami twarze pobielone rozpaczą/ rytmicznie uderzając w ich skóry, jak w bębny bolesno-dźwięczne