Rolando, Bianka Pieśń czterdziesta druga. Blu śpiewa oa śmierci Ricarda Kozioł, Paweł Kopeć, Aleksandra Choromańska, Paulina Szejko, Jan Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rolando-piesn-czterdziesta-druga-blu-spiewa-o-smierci-ricarda Bianka Rolando, Biała książka, Wydawnictwo Święty Wojciech, Poznan 2009. Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ xml text text 2017-07-26 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5772.jpg Oops!, steve p2008@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5772 Bianka Rolando Biała książka Niebo Pieśń czterdziesta druga. Blu śpiewa o śmierci Ricarda Nie jest łatwo nosić brzemię zachrypniętego głosu/ Czy mam stanąć tak jak ty, domalować sobie twoje rysy/ bardziej przekonująco zagrać twoją rolę ducha?/ Niech więc będę twoim głośnikiem, twoją tubą głuchą/ będę tłumaczem twojego milczenia, tak jak kiedyś/ Teraz będę cię tłumaczyć, jeśli pozwolisz jeszcze raz/ Byłeś wiecznie rozmazywany przez swojego ojca/ który jednym ruchem przekreślił ciebie, twój łupież/ przydługie ręce, chude nogi, zmrużone oczy/ Nikomu się nie chciało rozczytywać niechlujnych słów/ znaczenia ich ulegały destrukcji, coraz większej korozji/ język stawał się dla ciebie coraz bardziej bezużyteczny/ W końcu zamilkłeś, postanowiłeś to sobie na zawsze/ Twój głos stawał się coraz smutniejszy i gorzki niewybaczalnie/ Coraz więcej byłeś podziurawiony przez ostrza strzykawek/ ten właśnie las piniowy sprawił, że stałeś się durszlakiem/ dlatego wszystko przepływało, nie czując żadnych oporów/ W miejskim szalecie leżałeś i umierałeś, dosyć to zabawne/ na pewno melodramatyczne, sentymentalne tak zdychać/ za ostatnie pieniądze ukradzione z torebki/ uszytej z wężowej skóry/ Widziałeś kolorowe ściany, przenikałeś przez nie/ dzięki dziurawej chemii, przenikałeś przez meblościanki/ Byłeś tą nieważną literą alfabetu, tą ostatnią, tą zbędną/ dla porządku słów, dla języka, konstrukcji ze sklejki/ Leżałeś, opalając się w pełnym lśnieniu lampki łazienkowej/ opierając swoją przyciężką głowę na śmierdzącym sraczu/ Dworcowałeś przez wiele tygodni, więc cuchnąłeś/ swoją obsikaną fizjologią, śliną ściekającą z ust jak jad/ Byłeś taki zmęczony paradą wenecką tych głosów/ we śnie twoje serce, niepewne kolejnych uderzeń/ przestało ci wreszcie służyć cicho w środku, zmarło/ Opadłeś upozowany na posadzkę, kierując swe oczy/ na sztuczne oświetlenie, ono zdawało się gasnąć/ Posadzka, na której leżałeś, była mozaiką szczególną/ przedstawiającą historię zbawienia w wersji light/ w wersji dla korzystających z miejskiej łazienki/ Postacie wszystkie szczerzą białe, amerykańskie zęby/ Ich kolor komponuje się z kolorem umywalek/ gdzie szatan to uśmiechnięty kolega z klasy/ z nosa wyjada dziwne rzeczy, poci się ze strachu/ swąd jego lęku przed nauczycielem czuć wszędzie/ Chrystus to gwiazda kina popularnego we Włoszech/ na którego polują lafiryndy i rzesze dziennikarzy/ chcą robić sobie zdjęcie z nim w tle, z autografem/ mieć kolejne, niezbite świadectwo jego istnienia/ zbadane przez chemików ustalających daty powstania/ pocieszyć wszystkich ateistów, że to fałszerstwo/ kolejny zuchwały triumf nauki nad wierzeniami/ Murzynów, dzieci, starców drżących, sikających w ławkach/ oświetlając sztucznym oświetleniem nieprzenikniony mrok/ za pomocą wszelkich nam dostępnych zdobyczy techniki/ Pozostaną im tylko te białe zęby szczerzące się/ z hasłem dbaj o swój promienny uśmiech pośmiertny/ Taka mozaika popularnonaukowa w miejskim szalecie/ na którą nie mogłeś już patrzeć, na niej umierałeś Poczułeś wtedy ryk trzeźwego chłodu, wymagania/ Usłyszałeś, że jesteś niedostateczny z plusem/ złowiony za pomocą niedurszlaka/ został ci włożony do niekieszeni rebus/ rebus do wypowiedzenia/ Ty sam nie mogłeś wypowiedzieć jego rozwiązania/ nie miałeś tego daru języka, za karę i bezszelestność/ Mogła to tylko twoja siostra, skryta w milczeniu/ Musiałeś ją prosić w sposób niezrozumiały o pomoc/ Echo po ciele jeszcze raz odbiło się w sennej rzeczywistości/ tak stałeś w przepoconym podkoszulku, ucząc się mówić/ od początku, krztusząc się, deformując wszystko śmiesznie/ wymówić słowo między znaczeniami, literować je/ to słowo jest dmuchanym kołem z PCV/ kołem ratunkowym, rzuconym, wypychającym cię/ Tylko jedno słowo, które nie istnieje z powodu wad/ wymowy, seplenienia wszystkich języków, dialektów/ Analiza zbawicielska każdej sekundy twojego życia/ twój każdy spłowiały włos został zbawiony z osobna/ Zbawiony jest także ten cyniczny w twoim przypadku napis/ na wypranej i przebarwionej od innych podkoszulce/ żeby Paradise Tours dobrze się kojarzyły z niebem/ Zachęcić wycieczki szkolne do odwiedzenia tych okolic/ które są ciągle niedocenione, mało reklamowane w TV/ Zbawienie miłosierne dryfuje niczym meduza w wodzie/ możesz go nie zauważyć, choć mieni się, odbijając ciebie/ Jego galaretowatą strukturę trudno uchwycić w wodzie/ Uczyni cię miłosiernym, uczyni wszystko na nowo/ Uczyni cię ostatnim plażowiczem przed przypływem/ Oto teraz dziury po kornikach zostały zaimpregnowane/ będziesz teraz mógł wyglądać jak stary, stylowy antyk/ Handlarze będą się zabijać o ciebie, jeden już umarł Niech więc nastanie już twoje milczenie i niech tylko ciche/ świsty wiatru w tobie jeszcze pozostawią jakiś pogłos