Rolando, Bianka Pieśń dziewiąta. Bitwa po bitwie Kozioł, Paweł Kopeć, Aleksandra Choromańska, Paulina Szejko, Jan Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rolando-piesn-dziewiata-bitwa-po-bitwie Bianka Rolando, Biała książka, Wydawnictwo Święty Wojciech, Poznan 2009. Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ xml text text 2017-07-18 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5772.jpg Oops!, steve p2008@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5772 Bianka Rolando Biała książka Czyściec Pieśń dziewiąta. Bitwa po bitwie Leżę twarzą odwrócony w popiół, do środka/ Muszę leczyć swe obrażenia wewnętrzne/ Uciekają mi słowa pieśni żołnierskich i patriotycznych/ ku pokrzepieniu serc, po śmierci krzepną z trupami/ Tak bym chciał je śpiewać, żując czerwone kwiaty jak tytoń/ Podsłuchujesz mnie bez ustanku, ty jesteś szpiegiem/ Twój głos skryty ma w sobie ten pogłos stłamszony/ zdradza ciągłą rejestrację każdego szmeru najcichszego/ Czy teraz dobrze mnie słyszysz, czy przesunąć się odrobinę/ do skrytych mikrofonów, czy są bardzo wsłuchane we mnie?/ Chcesz śpiewu zwierzeń tego, ,,całego w sińcach"?/ Dobrze, to niech wszyscy mnie potępią jednogłośnie/ skazując mnie milionowy raz na karę śmierci za dezercję/ Z pola walki zabrano mnie tutaj, piejąc dostojnie hymny/ wachlując me zwłoki skrzypami i widłakami w trakcie/ podczas pogrzebów spreparowanych przez domyślne wdowy/ Po śmierci nastała bitwa we mnie, w każdej mej komórce/ w każdym organie wewnętrznym słyszałem te skrzypy/ przerzucany przez widłaki, to w jedną, to w drugą stronę/ Wszystkie moje niedrożności zostały odrzucone razem/ Moja batalia trwa ciągle, pełen furii kruszę się ze sobą/ płacząc nad wielkim jeziorem, zostałem uderzony/ w najczulsze miejsca pod skórą byka, wołu pochylonego/ Nagi, bez zbroi i mundurów zszywanych z resztek/ Jestem zmęczony tym ciągłym krzykiem bojowym/ w oczekiwaniu na wroga w pełnym kamuflażu/ Moje jezioro zostało mi dane, żebym zapomniał o biciu/ mocno w policzki, dla ich własnej przytomności/ Cucić się ciągle z żalu, z otumanienia zapachami/ Strzelaj do mnie, strzelaj prosto w serce, 60 punktów/ Dostajesz bonus w postaci dwóch granatów z drzewa/ prosto w mordę, bez zawleczki, czerwone i słodkie/ Po śmierci jestem jeszcze bardziej wycięty w sobie/ tylko ścinki zostały po moim żołnierskim rynsztunku/ Takiego mnie widzisz, taki słaby kadłub leżący/ zgnieciony sam przez siebie w popiele nieświętym/ Ślinię się, bo nie mam w sobie żadnych zwieraczy/ Oczekuje się od mnie skrycie zupełnie nowych rzeczy/ Do tego potrzebna jest mi waleriana, boskie lekarstwo/ Moja pokuta nazbyt oczywista, muszę wypić ją z czasem/ tę wielką gorzką łyżkę, a wtedy stanę się tylko echem/ z sennym mrużeniem poobijanych oczu/ z walerianowym odcieniem przeminę, wietrzejąc