Rolando, Bianka Pieśń dwunasta. Biodro, które się zrosło Kozioł, Paweł Kopeć, Aleksandra Choromańska, Paulina Szejko, Jan Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rolando-piesn-dwunasta-biodro-ktore-sie-zroslo Bianka Rolando, Biała książka, Wydawnictwo Święty Wojciech, Poznan 2009. Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ xml text text 2017-07-18 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5772.jpg Oops!, steve p2008@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5772 Bianka Rolando Biała książka Niebo Pieśń dwunasta. Biodro, które się zrosło Nie miałam w sobie cynizmu ani złości w trzewiach/ nie nosiłam w portmonetce drobnych, przekleństw/ Byłam przyjemna dla środowiska naturalnego/ Moje osobiste spaliny chronione były katalizatorem/ Zestarzałam się w spokoju, narzekając na ślad/ w krągłym biodrze, choć już nikt nie pamiętał/ Świetność mojego brązowego biodra minęła z czasem/ Pokochałam swoją cichą samotność z esencją herbaty/ Miałam coraz bardziej niewygodnie spętlone buty/ wbijały mi się w moje poskręcane stopy zapomnianej/ Coraz bardziej gniotły mi się jedwabne rajstopy/ na zmarszczonych kolanach ciągle wyczekujących/ Codziennie na targu kupowałam świeże warzywa/ Gotowałam, patrząc, jak zanurzają się w gorącej wodzie/ to jedyny grzech, który wspominam z niepewnością/ Słoneczna staruszka ze zdziwieniem odkrywa siwiznę/ Często w sklepach, dla żartu, grałam zapomniane role/ ku uciesze publiczności, by się cieszyli jeszcze raz/ Umierałam spokojnie wraz z kolejnymi kwitkami/ odcinki emerytury i badań na obecność nowotworu/ Na ostatnie pół roku bólu zostałam położona/ w Umieralni, gdzie zaprzyjaźniłam się z paprotką/ z wolontariuszką, którą namówiłam na studia/ Kiedy zmieniała mi pieluchę, podawała mi mleko/ dla dzieci powyżej 6 miesiąca życia, 6 miesięcy życia/ Cicho zasnęłam którejś gwiaździstej nocy teatralnej/ oddychając spokojnie i nie oddychając już spokojnie/ Słodka ciemność przygarnęła mnie ręką, wyciągniętą/ tylko do mnie, zgarniającą mnie jak drobniaki/ Teraz tu, na plaży, moje nieciało spoczywa w pokoju/ na ręczniku w kolorze ecrú wieczny odpoczynek/ Niedługo przyjdzie przypływ, czuję to w biodrze/ Jest bardzo wrażliwe na zmiany atmosferyczne/ Zabierze mnie do siebie na zawsze, spełni mnie/ tam gdzie będę tą, której biodro nareszcie się zrosło/ Moja meta nie była więc w ramionach drzewa/ Moja meta to ramiona tego brzegu, kochana czarna toń/ Nic potrzebuję, to miłość od pierwszego wejrzenia/ Wiem, znam doskonale jej słodki smak