Rolando, Bianka Pieśń trzydziesta szósta. Bambola traci swe funkcje Kozioł, Paweł Kopeć, Aleksandra Choromańska, Paulina Szejko, Jan Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rolando-piesn-trzydziesta-szosta-bambola-traci-swe-funkcje Bianka Rolando, Biała książka, Wydawnictwo Święty Wojciech, Poznan 2009. Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ xml text text 2017-07-18 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5772.jpg Oops!, steve p2008@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5772 Blanka Rolando Biała książka Niebo Pieśń trzydziesta szósta. Bambola traci swe funkcje Czarna, cicha, bezkrwawa rewolucja/ wyzwolenie z wiekuistego głodu/ Dzień, gdy deszcz dźwięcznie bębnił/ w suchą skórę ziemi, zmuszając ją do rytmu/ Przewożono mnie ciężarówką z innymi dziećmi/ do innego miejsca, do sierocińca w gęstych lasach/ Wypadłam z ciężarówki, boleśnie upadłam/ na zadżunglony dywan mchów i porostów/ Nikt nie usłyszał mego słabego głosu w tle/ Musiałbyś bardzo podgłośnić, by usłyszeć/ Zaczęłam płakać, bo wiedziałam wszystko/ że to będzie ostatnie porzucenie, byle gdzie/ Deszcz płukał moje włosy, moją sukienkę/ ja skuliłam się w kulkę i schowałam się/ pod dużym, prawie opiekuńczym liściem/ Leżałam jak szyszka, co nieoczekiwanie spadła/ pachnąca z wolna zapachem ziemi i rozkładu/ Wilgoć lasu była wielka, tajemnicza, zachłanna/ Wiedziałam, że nikt już nie znajdzie mnie w dżungli/ Byłam wielkim głodomorem, skurczonym z lęku/ w zieleni najpiękniejszej, mruczałam wtedy/ najsmutniejszą piosenkę świata/ Nikt nie słyszał, to nareszcie mogłam śpiewać/ w uśpieniu odchodziłam, w zapomnieniu/ zapomnieniu wszystkiego przez wszystkich/ Deszcz rozmył wielki liść, pod którym byłam/ skryta byłam całe życie, skrywana po kątach/ przez prawie osiem lat, dwa dni kamuflażu/ mój sen rozpuścił się w wodzie i soli Nastało to, poczułam w sobie wielkie znalezienie/ ktoś czekał cały czas na ten moment znalezienia/ już nie jako Bambolę, ale by kochać mnie bez skór/ zaspokoić mój nieprzenikniony w czerni głód/ Zostałam wtedy tak mocno wtulona w Wielkie Czucie/ obdarowana wielkimi skarbami i słodyczami/ Byłam odnaleziona po ukrytej we mnie informacji/ do kogo należę, z adresem, że ktoś czeka, gdy zginę/ Zwracaj mnie właśnie tam, gdzie jestem teraz/ Moje wielkie dosycenie spełnia się bez przerwy/ bez przerwy na funkcję, na tę kanapkę z kiełbasą