Rolando, Bianka Pieśń dwudziesta trzecia. Badb Catha kracze Kozioł, Paweł Kopeć, Aleksandra Choromańska, Paulina Szejko, Jan Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rolando-piesn-dwudziesta-trzecia-badb-catha-kracze Bianka Rolando, Biała książka, Wydawnictwo Święty Wojciech, Poznan 2009. Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ xml text text 2017-07-18 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5772.jpg Oops!, steve p2008@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5772 Blanka Rolando Biała książka Piekło Pieśń dwudziesta trzecia. Badb Catha kracze Krótkie włosy zachodzą mi na oczy/ nie widzę nic prócz ich ostrych końców/ Badb Catha wspaniała, groźna niezwykle/ kracze w dalekich krainach nieznanych/ Wykształcona w dobrej rodzinie przyzwoitych/ Pani kruk, panienka z dziwnym spojrzeniem/ Studiowałam fotografię z ocenami celującymi/ Lubiłam fotografować w czerni-bieli reportaże/ Potem młodziutka, pachnąca wyjechałam do Afryki/ dokumentować narastającą tam wojnę diamentową/ Dzięki dostępnym mi stale pieniądzom żyłam dobrze/ Poznałam go na wytwornym, cukrowym przyjęciu/ tamtejszego króla plemienia morderczego, wężowego/ Zaoferował mi wielkie złoża kokainy i wina/ Zostaliśmy przyjaciółmi, szanował mnie jak siostrę/ spoglądał w me zaczernione, przekontrastowane oczy/ Mówił, że widzi w nich śmierć, którą on kocha/ Podczas jednego z seansów, gdy oblepieni złotem/ bielusieńkie, magiczne mączki z puzderek/ wpadliśmy razem na zły pomysł, przekrzykując się/ Może podał go nam równocześnie jakiś demon/ ta nasza wspólna zgoda, jednomyślność wtedy/ Wiedział on od dawna, że lubię fotografować śmierć/ niby to przypadkową, to zwierząt, to kwiatów dzikich/ Zajmował się narkotykami oraz ich dystrybucją/ był właścicielem paru magazynów z słodyczami/ miał też żelazną czwórkę zajmującą się zabijaniem/ Śmierć drobnych narkomanów, zbyt głośne prostytutki/ rodziny konkurencyjnych handlarzy i niecni klienci/ wioski nie współpracujące z nim, na śmierć skazane/ Ustanowiliśmy układ, utkwił on w nas, mocno związał/ On mi dozwalał robić zdjęcia tym zamordowanym/ w których jeszcze życie się tli, bym mogła oglądać/ napawając się widokiem ich odchodzenia i cierpienia/ Tę noc spędziłam z Tym, co dał mi władzę oglądania/ W mych nozdrzach już czułam wielką tajemnicę/ Me podniecenie, me drżenie było wielkie, niezwykłe/ Pierwszy raz zdarzyło się to w niedalekim porcie/ podczas przeładunku miał być usunięty jeden oszust/ Jechałam w samochodzie, prawie frunęłam jak kruk/ zobaczyć ciepłe pole bitwy, napawać się widokiem/ Strzelanina była krótka, wyszłam, spoglądając na niego/ Błagał mnie o litość i ratunek, powoli i dostojnie/ ustawiłam aparat, zaczęłam go fotografować cicho/ Modlił się chyba, zasłaniał się przed mym uśmiechem/ Podniecenie ogarnęło mnie wielkie, bo Oto Jestem/ Bogini wojny syci swe kontrasty w skali szarości/ jak walczy się ze śmiercią, jak śmiesznie się ucieka/ Innym razem mój ukochany postanowił wybić wioskę/ Pojechałam wraz z nimi, czekałam w furgonetce/ aż zakończą przygotowania do mej uczty wieczornej/ Krzyki kobiet, wrzaski dzieci i męskie płaczliwe głosy/ podniecały mnie do tego stopnia, że cała piałam/ Nie byłam w stanie zapanować nad euforią/ uśmiechem mego wielkiego spełnienia i radości/ Gdy już otworzyli drzwiczki, kaci całowali mnie po rękach/ Nikt się przede mną nie schroni, zabiorę jego duszę/ do mych skrzynek czarnych i tajemniczo zamykanych/ W fotografiach pozowali zmuszeni do ostatniego uśmiechu/ Widziałam te twarze popaprane, anatomiczne konstrukcje/ Dzieci skulone, wyciągające dłonie do skrzydeł kruka/ Kroczyłam między ich ciałami, ja, królowa ich umierania/ Jakże dziwne kwiaty pokrywają tę łąkę, jakże dziwne pole?/ Setek zdjęć, ujęć z różnych śmierci i cierpień wielu/ Me suknie w czarnej krwi umoczone jak opłatek łamany/ Mogłabym ratować ich przed odchodzeniem, tamować/ ich krwotoki, sklejać tętnice przerwane w jednej chwili/ ale białe oblicze wyniosłe unosiło się nad nimi/ Tylko na pamiątkę zachowywałam ich wizerunki, portrety/ portrety trumienne nieznanych żołnierzy, cichych rodzin/ W zielonej, soczystej wilgocią dżungli schowana śmierć/ której i tak nikt nie zauważy, nie osądzi, bezkarne me hobby/ Król koki sprowadził mi nawet chłopca umiejącego wywoływać/ zdjęcia w żółtych kuwetach, suszył je na ciepłym powietrzu/ Wisiały te zdjęcia na sznurkach jak prania, drżały na wietrze/ Zefir muskał je, kołysał te wizerunki, co litości nie doznały/ Mój techniczny wkrótce sam się powiesił na tych sznurkach/ Na którejś z fotografii rozpoznał swe dziecko i żonę dawną/ Wisiał wraz z tymi zdjęciami, kołysał się na ciepłym wietrze/ Nadużywałam słodkich narkotyków, pod rzęsami je nosząc/ Zwycięska w czarnych sukniach u królów afrykańskich/ Sprzedawaliśmy im najlepsze wyroby cukiernicze w okolicy/ wraz z bronią do wojen krwawych i potępiających rzesze/ Nad czarnymi łepkami płynęła biała królowa, język maczająca/ przygryzając z podniecenia do krwi oczy zachodzące mgłą/ na wspaniałych wypoczynkach sprowadzanych z mediolanów/ Mój wielki król zawsze prosił mnie o podjęcie decyzji/ strategiczne było me krakanie głodne śmierci i krwi/ Opowiadałam mu często, jak odchodzą jego wrogowie/ Pokazywałam mu zdjęcia dawnych niepodporządkowanych/ Śmialiśmy się wtedy, pijąc szampan wyborny, kochając się/ na tych zdjęciach, jak na niebie czerwonym bóstwa razem/ a ludy prymitywne odczytują to z konstelacji gwiazd/ Mordowaliśmy wzajemnie swych kochanków z dziczy/ przygodnych, obustronnych, śmiejąc się, ćpając/ Biała jak kokaina królowa nocy rozkoszą i towarzyszem/ Miałam parę tysięcy zdjęć z różnymi trupami pozującymi/ w ekstazach cierpienia, bólu zatrzymanego na papierze/ Śmierć zdarzyła się porą deszczową, gdy odpoczywaliśmy/ po nocnych eskapadach na dachach świata bezkarnego/ Do naszego pilnie obserwowanego pałacu wjechała armia/ Byli wśród nich zbójcy wyszkoleni do przerywania uczt/ W pałacu wszyscy zostali zastrzeleni, nawet psy w ogrodzie/ Gdy wtargnęli do sypialni byłam nieprzytomna, naga/ Podszedł do mnie sędzia, strzelając z hebanowego pistoletu/ w głowę jasną, całą w lokach z dawna zapętlonych w kołtuny/ Zdążyłam usłyszeć tylko krzyk zdziwienia króla mego/ Eksplozje nabojów w mej głowie zapukały krzykiem/ Leżałam jeszcze chwilę na polu bitwy, słysząc swój ból/ napełniając się obficie krwią, dławiąc się nią histerycznie/ Me oczy zamarły i odzyskałam świadomość, znów byłam/ Poczułam wielką moc, mój lot kruka znów był uwolniony/ Poczułam obecność innego boga niedaleko stąd za rogiem/ Uciekłam od niego jak najdalej, moje spojrzenie było przesycone/ Uciekłam do jakiegoś ciernistego gniazda/ gorycz się w nim lęgnie na wiosnę/ Rozbiłam się o bramę, na której rozpoznałam dawne wizerunki/ dawnej świetności, boskości nurkującej w bólu/ Pióropusz został mi zabrany, nagość też została zabrana/ Badb Catha, kiedyś nasycająca się widokiem bitwy/ ucięte ma skrzydła i dziób, i wszystko ucięte/ jestem kadrowana/ skadrowana idealnie/ do ostatniej fotografii