Rolando, Bianka Pieśń jedenasta. 29 minut i 3 sekundy Kozioł, Paweł Kopeć, Aleksandra Choromańska, Paulina Szejko, Jan Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rolando-piesn-jedenasta-29-minut-i-3-sekundy Bianka Rolando, Biała książka, Wydawnictwo Święty Wojciech, Poznan 2009. Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ xml text text 2017-07-18 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5772.jpg Oops!, steve p2008@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5772 Bianka Rolando Biała książka Niebo Pieśń jedenasta. 29 minut i 3 sekundy Pięknie piejesz, o nieznajomy, budzisz mnie/ Pięknie piejesz, o nieznajoma, budzisz mnie/ Prosząc mnie o głośną odpowiedź na ciebie/ Tajemnicze reguły zawołały mnie tutaj/ niepotrzebne jest mi ich zrozumienie/ Jestem kobietą ze złamanym stawem biodrowym/ Moje dawne gesty zakończyły się wreszcie/ Oceniam je jako niedostateczne formy baletowe/ wywijanie nogami i rękami według ustalonych reguł/ Moje całe życie to był wielki wyścig pokoju/ Ja utalentowany, lecz niedoświadczony kierowca/ w środku sezonu zaczynam spadać w rankingach/ nie potrafię sprostać wysokim oczekiwaniom/ jakie narzuca mi ambitna publiczność teatralna/ Zamiast jechać prosto, z dużym impetem prosto/ skręciłam na dziwne drogi, łykając żwir z pobocza/ znalazłam sobie mój osobisty pościg/ za tym, który kochał mnie grzecznościowo/ przez 29 minut i 3 sekundy/ potem już nie, potem już tylko płacz/ Byłam doskonałą aktorką teatralną, słodka żmijka/ tak mnie przezywali moi drobni przyjaciele/ przyjemne włazidupki liżące mi opuszki palców/ Moje role były wymagające poświęceń/ ,,Nigdy nie będę twoja w polu rzodkiewek"/ Wyżej oczy, wyżej nad publiczność, nad/ Melodramatycznie do granic obrzydliwości/ zakochałam się w stażyście, grał drzewo w tle/ Nikt go wtedy nie zauważył, tylko ja niestety/ Skrywał się nagi za gałęziami, wstydząc się/ Nagi, schowany przed karcącym wzrokiem/ wciągnął mnie do swojej czarnej dziupli/ na 29 minut i 3 sekundy/ potem uciekł wraz z całym sztucznym listowiem/ Obciął mi ręce, nogi, głowę, włosy, rzęsy/ za pomocą chińskiego zestawu do obcinania/ wydłubał ze mnie wnętrzności, porcja rosołowa/ Pozostawił mnie kadłubem, bez właściwości/ wypieprzonym na jakieś nieprzyjemne warunki/ atmosferyczne, wtedy było zimno i mokro/ Jeździłam cadillakiem, pijąc drogi koniak/ z gwinta, sapiąc z przyjemności i bekając/ Oto pocałunki mącące moją marność/ Słodkie pocałunki prosto w usta, z gwinta/ Załamana nerwowo aktorka biega w nocy/ Nie chciałam nikogo innego już więcej/ Byłam bogata, ale to nie było nic warte/ Zostawił mnie z jego dociskami palców/ łatwy do rozpoznania sprawca zamieszania/ Jego intensywny zapach ciągle miałam na sobie/ Jeździłam płynnie przez rozświetlone bulwary/ nawet rozbijając swój wóz w kolorze ecru/ miałam w ustach jego znakomity smak/ Wypadek spowodował moje kulawe inwalidztwo/ Miałam wiele okazji na przyjemne chwile/ z pachnącymi jeszcze produkcją, jeszcze fabryką/ ale stałam się umarła dla pustych odwłoków/ Stałam się jednoosobową zakonnicą/ odepchniętą, z wbitym kawałkiem karoserii/ w kolorze kremowym w piękne biodro/ Wycięty z tyłu mój czarny habit z wyleniałą etolą/ którą miałam na sobie w tamten wieczór/ Złożyłam śluby czystości dla tego, który odszedł/ w sumie chrzanił moją kondycję psychiczną/ Oto rzucam miliony nie pereł, ale diamentów/ przed niegodnego/ Niech kopie on te kamienie poświęcone/ Niech jego but zgniecie ich mineralne struktury/ Niech wreszcie poślizgnie się na nich/ I niech stłucze sobie boleśnie staw biodrowy