Rimbaud, Arthur Biedni ludzie w kościele https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rimbaud-biedni-ludzie-w-kosciele/ 2026-06-09 Fundacja Wolne Lektury pol domena publiczna Arthur Rimbaud Biedni ludzie w kościele tłumaczenie: Jan Kasprowicz podstawa wydania - https://pl.wikisource.org/wiki/Poezje_(Rimbaud,_1921) Modlitwa, LudWtłoczeni w kąty wilgotne kościoła,/ Co dech ich studzi, w ław dębowych cieśnicieśń --- ciasna przestrzeń; ciasnota.,/ K' pozłociek' pozłocie --- skrót od: ku pozłocie; w kierunku pozłoty. chóru obróciwszy czoła,/ Z dwudziestu gardeł zbożne ryczą pieśni. Zapachy wosku chłonąc jak woń chleba,/ Szczęśliwi, kornikorny --- pokorny. jak psy pod batogiembatog --- mocny bat.,/ Ubodzy w Panu, ci wybrańcy nieba/ Śmieszne Oremusoremus (łac.) --- módlmy się; początkowe słowa niektórych modlitw; tu: modlitwy. składają przed Bogiem. Lud, KobietaPo sześciu znojnychznojny --- wypełniony ciężką pracą, wysiłkiem; męczący. dniach spocząć na gładkiej/ Ławie --- dla kobiet jakaż to ponęta,/ Tam w dziwny kożuch zakutanezakutany --- owinięty. matki/ Muszą płaczące tulić niemowlęta. Tam pierś ich brudna! Zup zjadaczki blade/ Patrzą tam z prośbą, której nie wypowie/ Oko, na chłystkówchłystek (pogard.) --- młody człowiek. złośliwą gromadę/ Z kapeluszami zmiętymi na głowie. W domu chłód, zimno i mąż pijanica.../ To nic... Chwileczkę!... Potem niech je zdepce/ Trud... Teraz wokół charkot, poszept, lica/ Starych babinek postrojonych w czepce; Pozycja społecznaEpileptycy, tłum szaleńców wrażywraży (daw.) --- wrogi, obcy.,/ Których się człowiek w drodze nierad czepi;/ Nosem łypiący zaduch brewiarzybrewiarzy --- księga zawierająca zbiór modlitw (głównie psalmów) na każdy dzień roku liturgicznego, odmawianych obowiązkowo przez duchownych katolickich.,/ Przez psy w podwórza wprowadzani ślepi; Wszyscy, żebraczą ośliniając wiarę,/ Ślą nieustanne skargi Jezusowi,/ Którego okien malowidła stare/ Wskroś pożółciły. Próśb ich nie ułowi: Śni od wychudłych i opasłych z dala,/ Precz od łachmanów i od mięsa woni./ A zaś wybrańsza płynie modłów fala,/ Mistyczność w ton się szczególny rozdzwoni, Gdy silny uśmiech i jedwabne szaty/ Z naw się wychylą, w których gaśnie słońce,/ Gdy u kropielnic szereg dam bogaty/ Całują chorzy w długich palców końce.