Régnier, Henri de Nokturn Ostrowska, Bronisława Kowalska, Dorota Ślusarek, Małgorzata Niedziałkowska, Marta Fundacja Nowoczesna Polska Romantyzm Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Śląską z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BŚ. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/regnier-nokturn http://www.sbc.org.pl/dlibra/publication?id=26245 Liryka francuska, tłum. Bronisława Ostrowska, seria druga, wyd. J. Mortkowicz, Warszawa 1911 Domena publiczna - Bronisława Ostrowska zm. 1928 1999 xml text text 2012-05-09 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/2851.jpg Chair, fotologic@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/2851 DCA 1DDF 3MN Henri de Régnier Nokturn WieczórPod wieczornym powiewem kwiecie bzów się prószy,/ Osypując pod stopy, jak wonna kaskada,/ Chrzęstem płatków deptanych, żaląca się w głuszy... Znużony jestem w sercu i smutek mam w duszy. Na strzechę siadła białych gołębi gromada,/ Gruchając szlochem rzewnym pod zorzy odmętem.../ A niekiedy z ich dziobków puch wyrwany spada. Serce zawiewa śniegiem tajnych bólów zwada... Na sadzawce fontanna szemrze cichym smętem,/ Marszcząc uśpioną wodę w kręgi koncentryczne.../ Dreszcz porusza nadbrzeżną wiklinę i miętę... W sercu płaczą wspomnienia przyćmionym lamentem. Tęsknota, NocIdzie noc, niosąc grozę i strachy paniczne:/ Wiatr ucichł; dziki gołąb pierzchł w cichej pomroczy.../ Fontanna szlocha swoje pacierze rytmiczne... W noc idą za mną wielkie, rozwarte twe oczy. ---