Radczyńska-Misiurewicz, Justyna Za życia nikt Kotwica, Wojciech Kopeć, Aleksandra 2019-12-09 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury. Ilustracje autorstwa Agaty Cygańskiej udostępnione w ramach Licencji Wolnej Sztuki 1.3. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/radczynska-kometa-zawraca-za-zycia-nikt/ pol Fundacja Nowoczesna Polska Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ Justyna Radczyńska, Kometa zawraca, Staromiejski Dom Kultury, Warszawa 2009. Wiersz Współczesność Liryka http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/radczynska-kometa-zawraca/ text https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/use/6965.jpg Wonders of earth, sea and sky, Aldrich, Thomas Bailey, 1836-1907, domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/6965 Justyna Radczyńska-Misiurewicz Za życia nikt Za życia nikt nie wyruszyłby w wyboistą drogę z kobietą, która przez ubranie / sprawdza jednym muśnięciem palca sztywność kręgosłupa, choć jest on / najpewniejszą linią ludzkiego ciała. Nikt za nią by nie pożądał, nie śledził jej / posunięć nawet do najbardziej zaawansowanych pozycji. Samo życie dałoby jej / radę i prelekcję na temat przeżycia, czyli samotnego doświadczenia i przetrwania. Radosne komunikaty nietrafiające do celu, ale błogosławione ich lotki znaczone / uczuciem, które grzęzły w trawie, choć ich nie znalazł tam ani jeden uśmiech. / Widoczne były jednak kątem oka jak spadające gwiazdy, wśród sennych pyłków / i baniek mydlanych, które wypadały z wysokich pięter, wydmuchiwane przez / dziecko, badające z przejęciem długości ich życia i krótkiej przygody. Mimo obojętności liczbowej i niedoceniania na co dzień skarbów sztuki / całkowaniacałkowanie (mat.) --- rodzaj sumowania nieskończenie wielu nieskończenie małych wartości, stosowany dla wielkości zmieniających się w sposób ciągły., z pomocą nadeszła niezawodna ekspertyza --- statystyczny rozdział na / trafione i niezatopione, których nikt jednak nie obserwował dalej. A te, które nie / chciały tonąć, żeglowały niezbicie w stronę chóru i nikomu nie chciały się / tłumaczyć, jak człowiek śpieszący na próbę generalną, który po drodze nie chce/ nawet słyszeć przechodniów, bo oszczędzał głos już w windzie i przedpokoju, / żeby go wydać z siebie w ostatecznym, foremnym wykonaniu, w splendorze / i blasku sceny. Bo czyż scena nie jest miejscem wiadomości dobrego i złego, sercem i rozumem / zaistnienia, niebędącego przeżyciem, lecz samodzielnym wyczynem --- tą mityczną, / wyniosłą woltą, której w ramach aktualnie panującego DNA zazdroszczą zaocznie / nawet nienarodzone dzieci, w tym także te nie poczęte? Gdyż ten rodzaj istnienia okazuje się najważniejszym z ostatnio proponowanych / wyników płodnej ewolucji, bo ludność myśli nawet, iż jest to rodzaj wiedzy: / że warto poćwiczyć lotki, w wątpliwym celu, żeby następnie z brawurą godną / obłąkanego, w ostatniej chwili pozdrawiając fale, spaść z uśmiechem ze skraju / granatowego klifu. Odlecieć w poczucie niechybnego awansu, pozwalając sobie / na chwilową nieobecność, zużytą całkowicie na twórczą cyrkulację, w wyniku / której znów zakwitną na targach książki i róże, i bzy. A tam już prawdziwe, / czytelne dziewczyny z krwi i ciała spojrzą na kwiaty z nieskrywanym zachwytem. / I stanie się światło, bo odwieczny cel rozbłyśnie im w dłoni.