Radczyńska-Misiurewicz, Justyna Nieopanowany Kotwica, Wojciech Kopeć, Aleksandra 2019-12-09 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury. Ilustracje autorstwa Agaty Cygańskiej udostępnione w ramach Licencji Wolnej Sztuki 1.3. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/radczynska-kometa-zawraca-nieopanowany/ pol Fundacja Nowoczesna Polska Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ Justyna Radczyńska, Kometa zawraca, Staromiejski Dom Kultury, Warszawa 2009. Wiersz Współczesność Liryka http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/radczynska-kometa-zawraca/ text https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/use/6965.jpg Wonders of earth, sea and sky, Aldrich, Thomas Bailey, 1836-1907, domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/6965 Justyna Radczyńska-Misiurewicz Nieopanowany Spróbujmy sporządzić rysunek wiersza / jak na robótkach odręcznych w psychiatryku./ Czytało się układem krążenia i płakało zawsze / na tej stronie, która była niezmienna./ Wtedy świetlica zmieniała się w czeluść./ Po jednej stronie gwiezdny odwyk, po drugiej / apokalipsa i winylowe kwiatuszki na tapecie. Nic nie było na dnie --- żadnej pieśni pod pieśniami, / szukało się wszędzie, lecz nie znalazło. A wyobrażenie / koturnów płomienia niezmiennie przerażało. I te rzeki iskier, / które płynęły za nami, wypalając ślad jak grawerunek na śniegu./ Nie podpływały zbyt blisko, wystarczyło tupnąć, / a ich języki ustępowały jak liście spłoszonej mimozy. Pełzały korzystając z faktu, że oczy nie otwierają się / z tyłu głowy. Pseudomim kręcił na świat te różne, smukłe ognie, / biegające po śladach wczorajszej komety --- w poziomie, by uniknąć kolizji / z taflą jeziora albo nawet z hosanną przeszklonego nieba./ I żeby nie skonać w zenicie, bo kto by tak chciał?/ Więc spadały gładko za serdeczny horyzont. Wyszłam na ten boski pokaz w cienkiej sukience bez rękawów./ Drżałam trochę z zimnego strachu. Więc wymówiłam: dobranoc. A pomyślałam:/ to już koniuszek rewii, nie związanej z życiopisaniem./ Teraz czas na megahistorię i jej wysokie standardy. Kupiłam czteropak tiktaków z różowym goździkiem diody. Kasuje się telefony, których nie chce się zastosować,/ ale ktoś zawsze podaje ci je do wiadomości w szkicu, / eseju albo szczerym dzienniku. Bo wiadomość to coś, / co ktoś wie i z czasem rozpowszechni. Jakaś głupia ryba gapiła się na mnie, więc to z pewnością / nie był tuńczyk. One tak się nie zachowują. Ziewała przy mnie. / Tuńczyk jest nieopanowany. Ja postępuję tak dalej --- do wiosny, do jej pierwszego ceremoniału. / Potem będę budować śnieżne podstępy w ogrodzie różanym. / Różnie się mówi, że jest nieopanowany.