Radczyńska-Misiurewicz, Justyna Moment słabości Kotwica, Wojciech Kopeć, Aleksandra 2019-12-09 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury. Ilustracje autorstwa Agaty Cygańskiej udostępnione w ramach Licencji Wolnej Sztuki 1.3. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/radczynska-kometa-zawraca-moment-slabosci/ pol Fundacja Nowoczesna Polska Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ Justyna Radczyńska, Kometa zawraca, Staromiejski Dom Kultury, Warszawa 2009. Wiersz Współczesność Liryka http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/radczynska-kometa-zawraca/ text https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/use/6965.jpg Wonders of earth, sea and sky, Aldrich, Thomas Bailey, 1836-1907, domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/6965 Justyna Radczyńska-Misiurewicz Moment słabości Moment słabości wydaje się najodpowiedniejszy do napisania testamentu albo / choćby spisu posiadanych rzeczy, rozsądnego zagospodarowania reszty dna / i zestawienia najbliższych przyjaciół. Jest też dobrym momentem zapomnienia, / zaniedbania, jak to się robiło zawsze z nieznaczącymi wartościami. Ale także / szczególnej wymowy, nie wobec skromnych dokonań życia, lecz wobec / śmiertelnego zadania, które zawsze kusiło migotliwym światłem, mrugającym / nawet czasem na człowieka z wyrazem bezpośredniego porozumienia. I choć nie / każdemu jest dany ten moment zdziwienia, że to już teraz, że kończy się krótki / pobyt, po którym nie będzie już wakacji nad ciepłym morzem, o ile w ogóle / wakacje będą miały znaczenie, to można wykorzystać któreś piętnaście minut na / niezobowiązujące wyobrażenie sobie tej niewątpliwie ciekawej przygody. Każda marność zyskuje na czułości, która ją ocala, która ją składa w harmoniczną / jakość. Przecież wierzchołek góry lodowej nigdy nie opowiadał podwodnej historii / góry, choć uważał się za koronkę trwałości --- za szczyt istnienia, bo mocował się / z pogodą, z wiatrem, śniegiem i gradem, a także z rzewnie rozmywającym / deszczem i permanentnie natarczywą falą. Więc obraz całości ma moc redefinicji. Słabość, ta przerażająca wątłość, bezwład / powiek obolałych od płaczu i zanik głosu w krtani wydają się mieć związki głębsze / i potężniejsze, od których zależy pomyślna inwersja, jednak nie losu, lecz natury./ Los w rękach przykrych, chropowatych nie toczy się gładko, lecz po piekących / szczelinach. Ale gdy pojawi się zakaz współpracy, banicja, systematyczna trudność/ w wyrażeniu paru prostych rzeczy, należy się zdać na czynną niemożność / okoliczności. Bo to jest najprawdopodobniej stan przygotowania do zmartwychwstania czegoś, / czego istnienia, nie mówiąc o nieżywotności, nawet się nie podejrzewało, chociaż / miało się niekiedy jaśniejsze wizje i intuicję śmieszną do granic radości. Ale nigdy bym nie pomyślała, że kwestia śmierci może być wmieszana z flanki / w sprawę cudów, których przesadnie się nie obserwuje. Mówi się, że cudów nie ma,/ to znaczy są, ale wyraźnie ma ich nie być --- jakby miało biednemu człowiekowi / wystarczać posiadanie pewnej fizyczności i poznawanie najprawdziwszych jej / równań, a dostatecznie umilać czas wynajdywanie rozmaitości związków / znaczeniowych. Choć to z nich może on sobie w odpowiednim czasie ułożyć ważny spis lub krótki / testament (mniej niż 60 stron), albo po prostu zwyczajną, najcichszą opowieść. / Tylko raczej bez poematów. Bo życie nie jest poezją, jest nowelą.