Radczyńska-Misiurewicz, Justyna Kto się nie lęka, sam jest przerażający Kotwica, Wojciech Kopeć, Aleksandra 2019-12-09 Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury. Ilustracje autorstwa Agaty Cygańskiej udostępnione w ramach Licencji Wolnej Sztuki 1.3. xml http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/radczynska-kometa-zawraca-kto-sie-nie-leka-sam-jest-przerazajacy/ pol Fundacja Nowoczesna Polska Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ Justyna Radczyńska, Kometa zawraca, Staromiejski Dom Kultury, Warszawa 2009. Wiersz Współczesność Liryka http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/radczynska-kometa-zawraca/ text https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/use/6965.jpg Wonders of earth, sea and sky, Aldrich, Thomas Bailey, 1836-1907, domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/6965 Justyna Radczyńska-Misiurewicz Kto się nie lęka, sam jest przerażający Kolonizować lilie, gdy kwiecień rośnie wysoki,/ Gdy oczy rozrzucone wokół, wibrując zbladły?/ Więc mąż! Więc miernik! Do zanim już, do zanim / Iść w spust! Ach, pójdźka z piekła w niezniszczalną noc! Lecz kto weźmie? Kto stracony? Komfort się marudzi / Jeśli jest bez męża. Niezależna jakże wyleczona, niezależna już od zamęścia! / Boża igła pokutna, ledwo oprzeć oczy: skrzypce, skrzypce i już łóżko, / Krwawy siennik, szorstka plama. I ach! Spory, spory strach. Co, co? Jak, jak ten rąbać lód? Twarz się słania, wtórują refrakcje./ Z grobu wystają dwa kłosy trupa i udokumentowany nóż./ Zabiwszy jak wokalistka, zsiniała na wylot. To jej styl drżenia:/ Jak iwa, jak tęcza, a pod nią się kiwa martwe ciało męża. Więc kto weźmie? I kto straci? Żywy nie zrozumie trupa./ Rzeczenica jest w obłędzie, pan i władca jej się zepsuł w rok./ Och, Samico, Rzeczenico --- nie twój smutek tylko zbój./ Różnorodność się zmitręża, głowa śnięta, głowa męża! Zły sposób żono, nieszczęsna we wnętrzu bagna herbata,/ Twarde żądło wieczności, a kaloryfer zabójczy z żelaza./ Gotowość: grób posiać, wegetować kwiatki? Ha! Zsiniał blady / Jak opakowanie, podczas gdy ona oznacza kurtyny krochmalem. Dlaczego smutek przyszedł jak złodziej? Bóg drobiazgu od niej żądał/ W tę noc adiutant spał i nie powstał. Klamka, rykoszet i grzechu rząd!/ Ale widz słyszał zakład teatralny. Diabeł posłał kwity krwawe./ Skarbiec wzorów, Rzeczenico. Ach, to bankier, bank i wstrząs! Ale skoro wyobrażenie złoczyńcy i znajomość z nim skryta,/ To są miłej rzeczy zawiadomienia, to nie majak dobrobyty./ Kto się nie lęka, sam jest przerażający i jako żywy nie wejdzie / Na parkiet twardawej wieczności ani w port, który zawiał wiatr. Rzeczenica ma rysy człowieka, pan jej --- typ siebie / Skrycie trzymał łup wojenny. Za miłą kiedyś tęsknił rok,/ A siebie wciąż wskrzeszał. Został pokonany winem / Teraz w gaju flora kwiatów kryje jego potłuczone binokle. Co skryte w zgiełku poronionego życia, kto weźmie? Jak poraniony?/ Kto upada w dół nagły, a służący bagna przecinają go żelazem wpół,/ by uwolnić od kary i wypuścić w lesistej okolicy śniadość?/ Łup mój miła żono, grzech twój niedostatek. Wzdryga się kurtyna. Ha! Tutaj krew, tutaj nóż pomoże! Rzeczenico grzywnę płać!/ Lecz kto weźmie, czyja grzywna? Requiemrequiem (łac.) --- odpoczynek; msza żałobna lub utwór żałobny; od pierwszego słowa formuły rozpoczynającej modlitwę za zmarłych: requiem aeternam (wieczny odpoczynek). ducha, żagiel krwawy,/ Zakład i rykoszet. Nie masz popełnienia bez przykładnej kary./ Tam gdzie urna lilii rozrzucona leży pan i wieczysta jego nocy marynarka. A ona, Rzeczenica, dlaczego samotna za nieszczęście się chwyta w chwili odwetu? / Rzuć bojaźń, ośmiel lica, wieczna twa ukradkowość, którą weźmie chwila./ Czyją grzywnę? Chwila głodna jak samotność. Przymkną hazard,/ Rzucą wszystko słysząc trupa. Co, co? Jaka wina jest odwetu warta? Skrwawione plamą pieniądze nie pomogą dokonać odpłaty,/ Ale złoczyńcę Bóg obserwuje. Zna on ukradkowość bogactwa./ Trzeba ssać krwi karawan --- westchnął bogaty ze łzami./ Nie lękaj się zostawić jałmużnę, bezduszny zastaw do Niedzieli. Mistrz --- wiatr wzniosły i podobny do osoby najbliższej bieli / Ma już wieniec dla ciebie ma, z kwiatów, które grób mój zszyły./ Zły sposób żono zawiesić szkarłat po walce. Naprzód na tamten świat!/ Ze zrębu się szkielet wytęża --- trzeszczą bagna szeroko w górze. A tam świat, tam głowa włada, nad nią drzewo, żaba, lilia.../ Bo jak pan leżał w grobie bogaty, to go wyniosłe pokryły kwiaty.