Krasicki, Ignacy Puchacze Bajki nowe Goliński, Zbigniew Sekuła, Aleksandra Sutkowska, Olga Niedziałkowska, Marta Gałecki, Dariusz Fundacja Nowoczesna Polska Oświecenie Epika Bajka Przypowieść Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/puchacze-bajki-nowe http://www.polona.pl/dlibra/doccontent2?id=3044 Ignacy Krasicki, Bajki, oprac. Zbigniew Goliński, Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Kraków, 1975 Domena publiczna - Ignacy Krasicki zm. 1801 1872 xml text text 2007-11-29 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/923.jpg this mornings reason to smile...all day long!, slightly everything@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/923 Ignacy Krasicki Bajki nowe Puchacze Dziecko, Matka, PróżnośćMałżonka puchaczowa, męża swego godna,/ A więc płodna,/ Urodziła sześć sowiąt, puchaczków też nieco;/ Zrazu słabe, dalejdalej --- tu: po jakimś czasie. lecą./ Raz, gdy na zwykłe igrzyska/ Ponad puste stanowiskastanowisko --- tu: miejsce przebywania dzikich zwierząt./ Nabujawszy się do sytudo sytu --- dziś: do syta.,/ Wróciły do swego bytudo swego bytu --- do miejsca swego bytowania, siedliska.,/ To jest w dziurę przy kominie,/ Pani matka w córce, syniesynie (daw. forma Msc. lp) --- dziś popr. synu.,/ Wnukach, wnuczkach spoważnionaspoważniony --- uhonorowany../ Przyjmując do swego łonaprzyjmować do łona --- przytulać.,/ Jak to zawsze panie matki,/ Rzekła: «Cóż tam, moje dziatki?/ Cóż tam słychać?»/ A więc wzdychać:/ «Za naszych czasów wszystko coś szło sporzejsporzej --- lepiej.,/ Teraz raz w raz coraz gorzej»./ W tej tak wielkiej troskliwości/ Najmłodsze puchaczątko, faworyt jejmości,/ Ozwało się: «Jakeśmy tylko wylecieli,/ Wszystkie ptaki zaniemieli,/ W kąty każdy jął się cisnąć,/ Żaden nie śmiał ani pisnąć:/ My tylko same bujały./ Ptak, Śpiew, Pokora, PychaCoś tam w krzaczkach ptaszek mały,/ Co go to zowią słowikiem,/ Odzywał się smutnym krzykiem;/ Ale i ten nie śmiał mruczyć,/ Skoro my zaczęły huczyć»./ Po sercu, jak to mówią, matkę pogłaskało,/ Że się tak pięknie udało;/ Najbardziej, iż pieszczoszek, tak dzielnie wymowny./ Myśląc jednak, iż trzeba dać obrokobrok --- pasza, karma, strawa; tu: w rozumieniu przenośnym. duchowny,/ Rzekła: «Choć wasz głos piękny, chociaż lot tak spory,/ Uczcie się, miłe dziatki, i z tego pokory./ Dobrze to jest, iż cudzą ułomność przebaczem:/ Nie każdemu dał Pan Bóg rodzić się puchaczem».