Przybyszewski, Stanisław Z ,,Wigilii" Kozioł, Paweł Kowska, Karolina Rawska, Aneta Choromańska, Paulina Fundacja Nowoczesna Polska Modernizm Liryka Poemat prozą Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów Łukasza Jachowicza. Eine Publikation im Rahmen des Projektes Wolne Lektury. Herausgegeben mit finanzieller Unterstützung der Stiftung für deutsch-polnische Zusammenarbeit. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/przybyszewski-z-wigilii Młoda Polska. Wybór poezyj, oprac. Tadeusz Boy-Żeleński, wyd. drugie, Wydawnictwo Zakładu Narodowego imienia Ossolińskich, Wrocław 1947. Domena publiczna - Stanisław Przybyszewski zm. 1927 1998 xml text text 2013-01-15 pol http://wolnelektury.pl/media/book/pdf/przybyszewski-z-wigilii.pdf ISBN-978-83-288-0777-8 ISBN application/pdf https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/przybyszewski-z-wigilii.html ISBN-978-83-288-1756-2 ISBN text/html http://wolnelektury.pl/media/book/txt/przybyszewski-z-wigilii.txt ISBN-978-83-288-2711-0 ISBN text/plain http://wolnelektury.pl/media/book/epub/przybyszewski-z-wigilii.epub ISBN-978-83-288-3773-7 ISBN application/epub+zip http://wolnelektury.pl/media/book/mobi/przybyszewski-z-wigilii.mobi ISBN-978-83-288-4859-7 ISBN application/x-mobipocket-ebook https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/use/7438.jpg Pocztówka z 1927, nieznany, domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/7438/ DC.WL-P FRF 1DTP 3MN Zmiany automatyczne: zlep wersja 1.03 niem > nim (emi) (1) / Utwór Z Wigilij to zapis tęsknoty za ukochaną. Mężczyzna przebywa w kościele wiejskim, jednak jego myśli nie są skupione na modlitwie i przeżyciach religijnych, a na wspomnieniu kobiety, którą wciąż kocha. Jego rozważania są pełne żalu i bólu. Gdy obcuje z naturą, jej piękno również przywodzi mu na myśl ukochaną, ciemność i mrok natomiast nieodłącznie kojarzy się z cierpieniem po jej utraceniu. Publikowany poemat prozą to fragment II części utworu Stanisława Przybyszewskiego napisanego w 1894 roku w języku niemieckim, później przetłumaczonego przez autora. Całość dzieła składała się z IX części. Stanisław Przybyszewski to jeden z najważniejszych twórców okresu Młodej Polski, prekursor polskiego modernizmu, kontrowersyjny dramaturg, eseista, przedstawiciel tzw. cyganerii krakowskiej. ZMODERNIZOWANO *interpunkcję: cisza w głuchym jakoby podziemnym odgłosie organów. --> cisza w głuchym, jakoby podziemnym, odgłosie organów. łagodziłaś kojąc smutek mej duszy --> łagodziłaś, kojąc smutek mej duszy *pisownię łączną/rozdzielną: zwolna --> z wolna *pisownię joty: liniją --> linią; Z Wigilij --> Z Wigilii *zmiany leksykalno-ortograficzne: bolu --> bólu poprawiono błąd druku źródła: letnej --> letniej (istnieje wprawdzie taka forma gwarowa na pojezierzu chełmińsko-dobrzyńskim, ale nie jest spotykana w innych dziełach Przybyszewskiego). Stanisław Przybyszewski Z WigiliiWigilie (niem. Vigilien) --- utwór napisany przez Przybyszewskiego po niemiecku w r. 1894, a później przetłumaczony przez samego autora na język polski. Dzieło podzielone było na IX części. Tutaj publikujemy fragmenty II części. (fragmenty) MiłośćSiedzę i myślę, czemu cię kochać musiałem. Serce rozpala się wspomnieniem, jaśnieje przebłyskami ognia, co w najtajniejszej głębi mej duszy się żarzy. Zmrok wieczorny w kościele wiejskim. Głęboka cisza. Cisza oczekiwania czai się na sklepieniach i ścianach, cisza w parnym upojeniu kadzideł, cisza w głuchym, jakoby podziemnym, odgłosie organów. Kamienne filary rzucają gęste cienie, ostre i czarne plamy przy głównym ołtarzu, co się w blasku setek świec jarzy, niejasne i rozpłynięte w średniej nawie, a pod chórem rozlane w ciepłych pieszczotach półzmroku. A jakby odległe drganie powietrza rośnie coś i płynie przez kościół, wznosi się jakby ciche westchnienie, pręży się jak tygrys przysadzony do skoku, a naraznaraz (daw.) --- nagle. pęka cisza, ryknęły organy, a z żelaznych objęć ciszy i czekania wyrywa się pieśń straszna, potężna, pieśń co mury rozpiera i groby rozsadza, pieśń bólu i dnia sądnego: Salve ReginaSalve Regina (łac. Witaj Królowo) --- katolicka pieśń (antyfona) śpiewana ku czci Najświętszej Maryi Panny.. I znowu noc. Iskrzy się niebo, o iskrzy się jak olbrzymia przestrzeń przed dworcami wielkich miast. Miliony świateł, jeden olbrzymi las rozpalonych pochodni, światła i światełka wichrzą, piętrzą się w górę, spływają w jedno ognisko --- a w dali kwieci się łąka różnobarwnych palących się kwiatów. A woń róż rozkwitłych płynie gdyby jaśnienie mgieł w parnej nocy letniej. I widzę tłum ludzi z jarzącymi się świecami, a ponad nim zwiesza nieszczęście czarne skrzydła upiora. I znowu śpiew, straszny, bolesny; śpiew, co serce szarpie i mózg przepala. A pieśń staje się linią, oddech wiosny przybiera kształty, nastrój duszy stroi się w tęczowe barwy, a skłębiony chaos barw, dziwnie poplątane kształty i linie, oddech i woń: to wszystko tak różne, tak rozmaite, ale we wszystkim brzmi ten sam ton nastroju, ten sam akord, co wrazwraz --- równocześnie, razem; tu: wciąż. w inne się formy wciela. Bo w głębiach duszy przemienia się drżące wzruszenie i nabożna skrucha mrocznych kościołów w miękkie a drobne kształty twego ciała, a odległe drganie ciszy i westchnień stapia się w cichym zamyśleniu twych oczu --- głucha pieśń smutku i bólu: toć to tęsknota twego głosu. Pomnę: dzieckiem jeszcze jestem. Niebieskie dale przede mną, bladoniebieskie, żarem płonące dale. Słońce przepala ziemię, trawi zieloność, stoi nad jeziorem miliardem ostrych skaczących płomyków, a nade mną wybiega topól bystrym wierzchołkiem w błękit niebios. A me oczy błądzą w bladoniebieskich dalach, w drgającym żarze do biała roztopionego słońca. To drganie, ten żar letniego słońca widziałem kiedyś wokół twych oczu, gdyś się w parnym spowiciu naszych ciał do mnie tuliła. Tam przede mną obraz, któryś tak bardzo kochała: szeroki step burzanówburzany --- gęste zarośla; chwasty, osty, bujnie porastające stepy., pożółkła trawa, spiekłe zielsko. Małe bagno porosłe sitowiem w zmroku wieczornym. Wyschłe gałęzie wierzb obwisły nad brudną wodą, a gdzieś w mglistej dali na wpół rozpadła chata. A smutek stepów, posępna jesień, syta bólu i tęsknoty, szeroka duma spieczonych burzanów --- toś Ty! Słońce, Śmierć, KrewI widzę niebo, jak gore we wszystkich blaskach. Kłębią się tęczowe chmury, na krańcach nieba leją się strugi roztopionego złota, zapadłe słońce tryska w górę krwawą pożogą, a od zachodu do wschodu piętrzy się wściekła kaskada purpury i ognia. Z wolna gasną purpury i ognie, tylko jedna szeroka rana krwawi się na olbrzymim czole nieba. Patrzę na niebo i na skonskon --- skonanie. białego dnia. A rana rośnie i wgłębia się w ciemny błękit, zmienia się w otchłań stęchłej krwi, coraz głębsza wrasta w niebo czarna cieńczarna cień... --- Przybyszewski używa słowa cień w rodzaju żeńskim, która to forma występowała na początku XX w. w Wielkopolsce. ziemi, rozdarta drgającym przebłyskiem ostatnich promieni, aż wreszcie wszystko zanika i gaśnie w ciężkich, czarnych oponach nocy. A blask zachodu, krwawe łuny na ciemnych błękitach, ta chmurna zmiana, przebłysk i zanik --- toś Ty. Natura, Wąż, Ogień, GrzechI słyszę pieśń: jeden ciemny głęboki ton, a na nim rozlane niebieskawe cętki światła. I płynie ton cicho i poważnie jak strumień górski, z obu stron niebotyczne ściany nagich skał. Naraz jak błyskawica prześlizgnął się wąż chciwych pragnień, lubieżnego śmiechu i spłonął w gorącym krzyku rozkoszy. O, nieraz wytrysły te węże z twych oczu w spokojne głębie mego serca. Oplotły je w nęcących pieszczotach, tarły się o nie lubieżną rozkoszą i kładły się w jego namiętnym żarze do snu. Ciebie tylko, ciebie jedyną odtwarzała wiecznie moja dusza, w każdym kształcie, każdej myśli i każdym nastroju. Tyś mi dostroiła wszechświat do tego jednego tonu i ja stałem się Tobą. A żeś była kształtem mojej pieśni, a żeś była linią mej tęsknoty i mych pragnień, a żeś była barwą i tonem i wonią mej duszy, musiałem cię kochać. Miłość, NaturaZaczemzaczem (daw.) --- zanim. cię ujrzałem, już byłaś we mnie. Zaczem cię do serca tuliłem, drgałaś w mych pieśniach, płonęłaś w blaskach mych barw, a jak zorza wieczorna łagodziłaś, kojąc smutek mej duszy, koiłaś i wświecałaś we mnie twe źrenice, a z życia mego splatałaś jaśniejącymi rękoma szerokie dumyduma --- tu: smutna, elegijna pieśń. mych pól rodzimych. I kocham cię! Kocham cię jako moją sztukę, kocham cię jako całą moją odwieczną przeszłość, kocham cię jako tchnienie mej ziemi rodzinnej, jako upojenie i zachwyt kościelnej zadumy, boś była moją wiosną i mojej potęgi kwitnącą pychą, byłaś mi purpurowym przeczuciem rannych brzasków i drżącym niepokojem rwącego się dnia. TęsknotaI kocham cię jeszcze, boś dała mi cierpienie i tęsknotę --- tęsknotę, co myśli twórcy kojarzy, ręce ku Bogu wyciąga, mózg trawi żądzą poznania, bolesną a odwieczną tęsknotę bytu, wieczny niepokój a rozkosz. Zapomniałem o tobie, zagasł mi przepych twego ciała, zanikła żądza. Tylko to jedno pozostało, czym cię pragnąłem, czym cię wypieściłem, czym się dusza moja przetrawia: tęsknota. Ty, ty, odwieczna kochanko moja! Matka Boska, KobietaWokół Twej głowy wieniec zwiędłych kwiatów gdyby korona czarnych słońc, a Twe oblicze płonie żałobą zastygłych gwiazd. U nóg Twych kona burza mego żywota, gasnącą falą oblewa Twe stopy chory płód mej duszy --- Szarymi skrzydły okrąża Cię obłęd mych ciemnych przeznaczeń --- kolebko Ty moja, grobie Ty mój! Z czarnych mgławic mego początku wyrosłaś w chmurne nieb stropy, w słabej muszli perłowej mego bytu płyniesz w głuche bezkresy, Ty bolesna piękności, coś jest ponad wszechpięknością --- Tęsknoto Ty! I czemuż stałaś mi się grobem, czemuż płonące Twe pienia, którymi innych rwiesz w niepojęte krainy piękna, kraczą w mej duszy złowrogie wróżby, a czerwone pochodnie, które innym stawiasz po drodze ku wzgórzu szczęścia, czemuż gromniczną żałobą obstawiły mi łoże? Byłaś mej braci słowem Boga, co z Niczego światy wyrzuca, byłaś jej żebrem Adama, co święte cuda w sobie nosi, byłaś jej wiecznością i bezgraniczem potęgi --- tylko w moją głowę wwierciłaś suche kolce cierniowego wieńca --- Ty bolesna piękności, coś jest ponad wszechpięknością, Tęsknoto Ty! A przecież stało napisane, że moja dusza, syta Twej boskiej siły, odrodzi od nowa w nowej potędze i piękności świat cały i wszechstworzenie --- --- Bo i jemu i mnie dany ten sam początek --- Stało napisane, że dusza moja będzie mocą Twojej wszechmocy, powietrzem, które wszechstworzenie nową rozkoszą upoi, obejmie wszechświaty, porozrywa pieczęcie ich tajemnic, a nad gwiazdami od jednej do drugiej rozpostrze się gdyby płaszcz królewski, a na nim spocznie Twój święty majestat Odkupienia. I jeszcze stało napisane, że oddasz się w moc moją, dasz się ująć ślubną obręczą mego słowa, rozświetlisz mi dźwięki, co spod mych rąk wypłyną, w słoneczne dale mych pól rodzimych, roztętnisz barwy moje tą siłą i życiem, jakim drga wiosna we wiecznych porodach. Spoza ciemnych gór miałaś wzejść krwawym słońcem nad Twym nowym królestwem i nigdy już nie zapadać, bo w nowym Twym królestwie słońce nie zapada. Moją męką, moją GehennąGehenna (z hebr. ) --- piekło. miałaś się odkupić na nową przyszłość, na Nowy Zakon. A otóż patrz! Tu króluję, jak Pan Zastępów, Ja, Twoje odkupienie, i piekło Twoje! Patrz! Majestat mój opanował wszechbyty. Ja, Twoje ostatnie słowo, co nieskończoną i przepotężną ręką pisze w ciemnościach przyszłości Czyn z Boga urodzony, Czyn Nowego Testamentu, Czyn rozerwania wszelkich pieczęci. Tu siedzę na mym tronie i myślę, czym by Cię odkupić można. A teraz widzę Cię! Wokół Twej głowy wieniec tysiąca nagich błyskawic, burze lat tysiąca rozszarpały Twoje włosy i cała wieczność szczęścia i rozpaczy ludzkiej rozpasała się w Tobie. Płyniesz na tęczach rozszalałych mocy, a wola Twa gdyby otchłań kipiących sił. O daj mi akord, co by objął Twoją moc. Daj mi to wszechmocne słowo, daj mi to Stań się! pierwszego dnia, co by Cię wypowiedzieć mogło. Słowo, Słońce, ŚpiewTen akord, to słowo, co światy z ich torów postrąca, akord, co się jednym olbrzymim słońcem, jedną olbrzymią pożogą słońca od jednego krańca do drugiego na niebie rozleje --- och, akord ten! och, słowo to! Silniej, bliżej, straszniej! Ha! Kto zna to słowo, kto zna ten akord? Ja, ja znam tę pieśń, Ja, syn Twej burzy, Ja, syn Twojej rozpaczy, Twoich wiecznych obłędów! Daj mi tę nową pieśń --- silniej, bliżej! Bliżej jeszcze! Rozlej się na światów przestworza strugami krzyczących błyskawic, rozszalej się orkanemorkan --- gwałtowny i silny wiatr, wichura, huragan., co góry piasku pod niebo rzuca, rozpioruń się grozą Jehowy, gdy ze SynaiSynaj --- (bibl.) góra w Egipcie, na której Mojżesz otrzymał od Boga kamienne tablice z wyrytymi dziesięcioma przykazaniami. Przybyszewski używa nazwy góry w rodzaju żeńskim. swe gromy ciskał: Jam jest Pan Bóg Twój. Koniec świata, ŚmierćJuż słyszę wściekłą wichrzycę skrzydeł tej pieśni, już kłębi się orkan jej mocy w moich żyłach, już prężę się, rosnę, wybiegam głową w niebo, już pękają fale, już przebłysk bezgranicprzebłysk bezgranic --- tu: przebłysk, prześwit miejsca, którego nie blokują żadne granice., już oddech wieczności już...