Przerwa-Tetmajer, Kazimierz Życie Kozioł, Paweł Niedziałkowska, Marta Trzeciak, Weronika Fundacja Nowoczesna Polska Modernizm Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Śląską z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BŚ. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/zycie Kazimierz Przerwa-Tetmajer, Wybór poezji, nakł. Gebethnera i Wolffa, Warszawa-Kraków 1897 Domena publiczna - Kazimierz Przerwa-Tetmajer zm. 1940 2011 xml text text 2010-10-12 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/1430.jpg Green door, Antonis Lamnatos@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/1430 DCC 3MN Kazimierz Przerwa-Tetmajer Życie PięknoWszedłem --- --- świat mi się zdał jak jeden cud,/ Czarowna wizja, w ekstazie zrodzona.../ Od gór do lasów, od nieba do wód, Biegła ma dusza zachwytem szalona.../ Jakbym ku sobie wszechświat garnąć chciał,/ Młodem ku niemu wyciągnął ramiona... Z lasów i łanów, z wód, z wysokich skał,/ Z niebiosów, zewsząd na moje zachwytyNatura/ Bóg szczęścia uśmiech mi w odpowiedź słał. Biec chciałem, cudem i czarem niesyty,/ Dalej i dalej!... Wtem owiał mnie chłódStrach/ I w przerażeniu stanąłem, jak wryty. UpiórKrew mi się wszystka ścięła w żyłach w lód:/ Straszna przede mną stała upiorzyca,/ Z piekielnych kędyś wyzionięta wrót. Trąd jej okrywał trupio-żółte lica,/ A oczy miała żarłoczne, jak sęp,/ Którego nigdy i nic nie zasyca. W zmierzwionych włosach gadów wił się kłębkłęb --- dziś popr.: kłąb.,/ Ohydna, straszna weszła mi na drogę,/ Odziana w łachman gnijący i strzęp. Śmiertelną czując odrazę i trwogę/ Chciałem uciekać, ale woli wbrewStrach/ Czułem, że nóg mych poruszyć nie mogę. WalkaRozpacz mnie wówczas porwała i gniew,/ Chciałem poczwarę usunąć przebojem/ Z drogi mej, w głowie huczała mi krew; Chciałem biec dalej za tym szczęściem mojem,/ Którym mi świata uśmiechał się bóg,Szczęście/ Za pięknem, światłem, weselem, pokojem. Lecz próżno! Ruszyć nie mogłem mych nóg,/ A wiedźma ku mnie zbliżała się ona,/ Pełnemu wstrętu i śmiertelnych trwóg. I zrozumiałem, że próżna obrona,/ że nie potrafię ujść tych strasznych rąk,/ że mnie przyciśnie poczwara do łona I wśród piekielnych obrzydzeń i mąk/ Zapładniać będę musiał tę ohydną/ I w jej uściskach pędzić dni mych ciąg. A ona, dłonią bezczelnie bezwstydną/ Jęłająć (daw.) --- zacząć. obnażać swój okropny kształt/ I w swej nagości stanęła mi widnąwidny (daw.) --- widoczny.. Każdy łachmanów odsłoniła fałd,/ A oczy moje spod powiek skostnienia/ Patrzyły, woli mej zadając gwałt. PożądanieI pochwyciła mnie w swe uściśnienia --- ---/ O dziwna, straszna ironio! Jam czuł/ żądzę wśród wstrętu, rozkosz wśród cierpienia. Jej wzrok podniecał, choć jej oddech truł,/ I pot mi czoło zlewał już obficie,/ A jeszczem nie rwał węzła, co nas skuł. Ktoś jest? --- spytałem. Odrzekła mi: «Życie».Kondycja ludzka