Przerwa-Tetmajer, Kazimierz Pamięć - to cmentarz... Kozioł, Paweł Niedziałkowska, Marta Fundacja Nowoczesna Polska Modernizm Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Śląską z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BŚ. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/pamiec-to-cmentarz Kazimierz Przerwa-Tetmajer, Wybór poezji, nakł. Gebethnera i Wolffa, Warszawa-Kraków 1897 Domena publiczna - Kazimierz Przerwa-Tetmajer zm. 1940 2011 xml text text 2010-10-12 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/1412.jpg Fallen leaf, rockwilder@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/1412 DCA 1DTP 3MN Kazimierz Przerwa-Tetmajer Pamięć --- to cmentarz... Pamięć --- to cmentarz: uczucia przeżyte/ Człowiek w niej składa na wieczny spoczynek,/ Na grobach sieje kwiat niezapominekniezapominki --- dziś popr.: niezapominajki.,/ Z napisem rytym kładzie na nich płytę/ I krzyże wznosi wyciosane z drzewa,/ Albo je w brązie lub złocie odlewa. Kiedy się zalśni gwiazdami wybita/ Kopuła niebiosgwiazdami wybita Kopuła niebios --- sugerowane jest tu porównanie gwiazd do złotych gwoździ lub do innego elementu dekoracyjnego.: Gróbmyśl zwiedza mogiły,/ Prostuje krzyże, co się pochyliły,/ Napis na głazie wykowanywykować (daw.) --- wykuć. czyta --- ---/ Przy jednej chwilę zatrzyma się trunietruna --- dziś popr.: trumna.,/ Od drugiej szybko w dalszą drogę sunie. Czasem bezwiednabezwiedny --- tu: nieznany. ją zmusi potęga,/ Iż płytę z grobu, choć z wstrętem, podważy:/ Trup, StrachSpojrzy na zwłoki z grozą w bladej twarzy,/ Chce odejść --- stopy jej z ziemią coś sprzęga,/ W grób patrzeć musi, chociaż oczy kryje,/ I drży, że trup w nim ohydny odżyje... Trup, Odrodzenie przez gróbNiekiedy stawastawa --- dziś popr.: staje. smutna na kurhaniekurhan --- grób w formie ziemnego kopca.,/ Gdzie kwiat błękitny najbujniej się ściele:/ Podźwiga płytę żądnieżądnie --- tu: chętnie., a nieśmiele --- ---/ O nie!... Ten trup już nigdy nie powstanie!.../ Próżno tęsknota do życia go woła/ Płomieniem serca i płomieniem czołapłomieniem czoła --- żarliwą myślą.... Smutek, TęsknotaNa grobie pięknej, niegdyś żywej chwili,/ Ze złożonymi na piersiach rękoma,/ Długo myśl, stojąc cicha, nieruchoma,/ W smutnej zadumie skroń ku ziemi chyli,/ I przez łzy patrzy na krzyż szczerozłoty,/ Pełna dozgonnej, bezbrzeżnej tęsknoty... Odrosną kwiatom zerwane kielichy;/ Uwiędła trawa w czas chłodnej jesieni,/ Znów się o złotej wiośnie zazieleni;/ Słońce co rano ma świeże uśmiechyuśmiechy --- rym zdradza wymowę ,,e pochylonego" jak ,,i".,/ Choć się wieczorem za gór grzbiety schyla --- ---/ Nie zmartwychwstaje zmarła szczęścia chwila.