Przerwa-Tetmajer, Kazimierz Hymn do miłości Kozioł, Paweł Niedziałkowska, Marta Fundacja Nowoczesna Polska Modernizm Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Śląską z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BŚ. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/hymn-do-milosci Kazimierz Przerwa-Tetmajer, Wybór poezji, nakł. Gebethnera i Wolffa, Warszawa-Kraków 1897 Domena publiczna - Kazimierz Przerwa-Tetmajer zm. 1940 2011 xml text text 2010-10-12 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/1395.jpg Isle of the Flowers, garlandcannon@Flickr, CC BY-SA 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/1395 DCC 3MN Kazimierz Przerwa-Tetmajer Hymn do miłości MiłośćTyś jest najwyższą z sił, wszystko ulega tobie,/ Miłości./ Życie jest żądzą, a tyś z żądz największą,/ Prócz samej żądzy życia; duszą duszy/ I sercem serca życia tyś jest,/ Miłości./ Jeśli najwyższym szczęściem zapomnienie,/ Bezwiedza i niepamięć własnego istnienia:/ Toś ty jest szczęściem szczęścia, ty, co dajesz/ Omdlenie duszy i omdlenie zmysłom/ I myśli kładziesz kres upajający,/ Miłości./ Jeśli złudzenia są jedynym dobrem:/ Toś ty największym dobrem, najsilniejsze/ Ze wszystkich złudzeń, ty, moc mocy,/ Pierwotna, dzika, nieznająca kiełzańkiełzać --- nakładać koniowi wędzidło lub uzdę, przen. ograniczać.,/ Święta potęgo,/ Miłości./ Jeśli pragnienia są jedyną ową/ Poręczą, która chroni/ Od upadnięcia w przepaść rozpaczy i wstrętu;/ Jeśli są jedynym/ Mostem, po którym można iść nad odmęt nudy;/ Jeśli jedynym są lekarstwem, które/ Broni od cierpień zwątpienia i zbrzydzeń,/ Pogardy świata i od samowzgardy:/ To ty, o matko pragnień, jesteś ową/ Poręczą, mostem i lekarstwem, jesteś/ Zbawczynią ludzi,/ Miłości./ Czas idzie i zmieniają się wiary,/ Bóstwa w proch upadają, jedne po drugich,/ Dziś czczone, jutro deptane,/ Przechodzą przed oczyma ludzkości,/ By więcej nie powrócić./ Ty trwasz, wieczysta, jak strach, głód i zawiść,/ Pierwotna, tak jak one,/ Jak one tryumfalna,/ Nad wszystko wyniesiona, niepokonana/ Niczym i nigdy, tak, jak one,/ Pierwotna, dzika potęgo,/ Miłości./ Wdzięku, piękności natury,/ Kędyś jest wobec wdzięku i piękna miłości?/ Jesteś jak rama/ Do obrazu, jak otęcz promieni/ Skrzącemu kręgowi słońca./ Kędyśkędy (daw.) --- gdzie. jest, liściu róży,/ Wobec ust ukochanej?/ Kędyś, szafirze niebios, morza błękicie,/ Wobec óczócz --- dziś popr.: oczu. ukochanej?/ Kędyś, szumie jaworów i śpiewie ptaków/ W wiosenne rano,/ Wobec głosu ukochanej?/ Kędyś, ciszo grot pośród paproci,/ Pod gęstymi zaplotami bluszczów,/ Wobec milczenia ukochanej?/ Kędyś jest, śniegu, różowiony blado/ Od blasku słońca,/ Wobec koloru ciała ukochanej?/ Kędyście, linie cudowne/ Gór i skał, kędy łuk tęczy świetlisty,/ Kędy przepysznych wodospadów wstęgi,/ Smukłe narcyzy, palmy wybujałe,/ Kędy obłoki lotne i powiewne,/ Wobec kształtów ciała ukochanej?/ Kędyś, mchu miękki, liściu aksamitny,/ Wobec jej piersi dotknięcia i dłoni?/ PożądanieKędyś, marmurze gładki, grzany słońcem,/ Wobec jej białych bioder, spływających/ Cudowną linią/ W odurzający wzrok, dech wstrzymujący/ Kształt, który rękę przykuwa do siebie?/ Przyroda nieożywionaKędyś jest, czarze nocy księżycowej,/ Czarze poranku, kiedy słońce wschodzi/ Z za gór dalekich;/ Uroku jezior, co się nagle jawią/ Pośród skał, senne,/ I tej zieleni złocistej, ze szczytów/ Widzianej w dali,/ Wobec czaru ukochanej?/ Kędyś jest, melancholio wieczorów jesiennych,/ Wobec jej smutku?/ Kędyś, wesele letniego południa,/ Przy jej radości?/ Kędy o sławie sny, sny o potędze,/ Zwycięstwach dumy, odpłaceniu krzywdy,/ O nieznoszeniu niesprawiedliwości,/ Wobec snów o ukochanej?/ PożądanieKędyś, pragnienie posiadania złota,/ Przy posiadania jej ciała pragnieniu?/ MądrośćKędyś jest, żądzo poznania wszystkiego,/ Co jest poznanym, albo nim być może,/ Wobec pragnienia poznania wskroś duszy/ Ukochanej kobiety?/ Tak, tyś najwyższą z sił, tyś życiem życia,/ Miłości./ Najsłodszą rozkosz i najsroższą boleść/ Ty sprawiasz; tyś jest tak, jak śmierć, królową/ Wszechistnień ziemskich, pierwotna potęgo,/ Miłości.