Przerwa-Tetmajer, Kazimierz Z dawnej przeszłości Sekuła, Aleksandra Rawska, Aneta Sieradzka, Aldona Modrzejewski, Emanuel Fundacja Nowoczesna Polska Modernizm Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Śląską z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BŚ. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/przerwa-tetmajer-z-dawnej-przeszlosci Kazimierz Przerwa-Tetmajer, Wybór poezyj czwarty, nakład Gebethnera i Wolffa, Warszawa [1919]. Domena publiczna - Kazimierz Przerwa-Tetmajer zm. 1940 2011 xml text text 2014-11-12 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/9713836612_b9e5d6ebd8_k.jpg I found the light., joe jukes, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/3684 DCC 6MC 1DTP 3MP Kazimierz Przerwa-Tetmajer Z dawnej przeszłości Zmodernizowano fleksję w N. i Msc. przymiotników i zaimków: tem ->tym, mem -> mym, własnem -> własnym. I Wspomnienia, Pamięć, Sen, WizjaW pamięci mojej stanęła tak blada/ jak widmo senne,/ a przed tym widmem cały świat upada/ w głębie bezdenne. Upada z całą swą walką, cierpieniem/ w głębie bezdenne,/ przed jednym bladym i znikomym cieniem,/ jak widmo senne. II Z daleka patrzą na mnie twe oczy/ błękitne, duże,/ a chociaż takie są jasne, jak słońce,/ powiek nie mrużę. Powiek nie mrużę i nieolśniony/ tym blaskiem stoję,/ bo jak lód zimne, choć jak słońce jasne/ są oczy twoje. III Coraz to większy czar mnie uderza/ z lic twych obrazu,/ patrzę weń często, często i długo/ z tęsknotą bez wyrazu. I z serca mego w twoje bym serce/ krew przelał, miła,/ własnym mym życiem chciałbym to sprawić,/ abyś mi ty ożyła... IV Wspomnienia, Wizja, PamięćSłyszałem ciebie... zdało mi się może,/ lecz głos twój dzwonił mi chwilę w przestworze, / podobny woni, ziół i kwiatów echu,/ co w przestrzeń leci w powietrznym oddechu. Może bez wiedzy twej, we śnie, w odległy/ kraj ku mnie myśli twe cicho pobiegły,/ jak te jaskółki, co niekiedy wrócą/ zobaczyć dawne gniazda, które rzucą. V Wspomnienia, Marzenie, Pamięć, ŚwiatłoZda mi się czasem,/ jakby mi na twarz padało to słońce,/ co w ową wiosnę świeciło przed laty/ dziwnie promienne --- ---/ jakbym tak samo jak wówczas pachnące/ w ogrodzie na wprost mych okien czuł kwiaty,/ kwiaty wiosenne... Zda mi się czasem,/ że mi ta wiosna czarowna powraca/ i wszystkie moje umarłe marzenia/ zmartwychpowstaną --- ---/ i cały świat mi szkli się i rozzłaca,/ i patrzę w jakieś świetlne oddalenia,/ w przestrzeń świetlaną... VI Miłość, Wspomnienia, Światło, OkoKocham cię jeszcze... Ani mnie powiedzieć/ nie wolno tego, ani tobie wiedzieć,/ lecz ja nie żądam nic, nawet pamięci.../ A wszak tym, którym na oczy się rzuci/ noc: o jasności nikt marzyć nie broni,/ i to marzenie najwięcej ich nęci,/ chociaż im jasność nigdy już nie wróci/ i chociaż bardzo cierpią, tęskniąc do niej. VII Życie jako wędrówka, CieńIdę przez drogę życia złą i ciemną,/ dokąd?... Czyż wiem?.../ A zawsze, wszędzie twój cień idzie ze mną,/ nocą i dniem. Zawsze i wszędzie słucha serca mego/ najskrytszych drgnień,/ ani opuszcza mię, choć lata biegąbiegą --- dziś popr. forma: biegną.,/ twój blady cień. VIII Wspomnienia, Pamięć, Światło, Miłość niespełnionaPamiętam ciebie... Zda mi się, że cała/ jasność, mojemu życiu przeznaczona,/ przeszła wraz z tobą, wielka i wspaniała,/ i nigdy więcej, nigdy nie zadnieje.../ A nieraz jeszcze wyciągam ramiona/ tęskne za tobą, jakbym miał nadzieję,/ że przyjdziesz do mnie, i nie mogę do tej/ myśli przywyknąć, żeś dla mnie stracona,/ że nie zostało mi nic, prócz tęsknoty.../ Pamiętam ciebie... Dzień mi bez godziny/ nie spłynął jeden, choć lat zbiegło wiele,/ żebyś ty z wspomnień mych ciemnej głębiny/ nie wyłoniła się, cicha i blada,/ jaką widziałem cię niegdyś w kościele/ po raz ostatni... Naówczas owłada/ mną taki smutek i tak wielka żałość,/ jakbym cię wczoraj żegnał... Wobec cienia/ postaci twojej, wobec przywidzenia/ czuję tę samą młodzieńczą nieśmiałość,/ te same dziwne dreszcze i pragnienia,/ jakiem czuł niegdyś --- i nic już nie pomnę,/ ni lat przebytych, ni późniejszych wrażeń,/ i myśli moje błądzą nieprzytomne/ w krainie zmarłych, zmartwychwstałych marzeń...