Przerwa-Tetmajer, Kazimierz Sierpniowe złote muchy... Kozioł, Paweł Ługowska, Maria Niedziałkowska, Marta Ługowska, Maria Fundacja Nowoczesna Polska Modernizm Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/przerwa-tetmajer-sierpniowe-zlote-muchy Kazimierz Przerwa-Tetmajer, Wybór poezji, nakł. Gebethnera i Wolffa, Warszawa-Kraków 1897 Domena publiczna - Kazimierz Przerwa-Tetmajer zm. 1940 2011 xml text text 2012-10-11 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/1802.jpg Holly Berry, Steve Snodgrass@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/1802 DCC 6MC 1DTP 3MP Kazimierz Przerwa-Tetmajer Sierpniowe złote muchy... grzymsów -> gzymsów. W głębinie duszy mej: żałości -> W głębinie duszy mej --- żałości SmutekSierpniowe złote muchy lecą,/ promienie słońca bystro świecą ---/ taki mnie smutek, żal porywa,/ aż ręka dłonią wzrok przykrywa. TęsknotaNie chcę na światło patrzeć Boże,/ gdy serce być, gdzie chce --- nie może,/ gdy wola losu nieugięta/ ruch mój i wolę moją pęta. Nie tęsknię ja za niczym takiem,/ czego bym nie chciał, będąc ptakiem;/ za wszystkim tęsknię, co w swej sferze/ orzeł pod skrzydeł łuki bierze. Któż tak ukochał słońca wyże,/ gdzie wrą atomy światła chyżechyży (daw.) --- szybki.,/ wre atmosfera i w krysztale/ nieba stopione wrą korale?... Tam Bóg mój mieszka uśmiechnionyuśmiechniony --- dziś popr.: uśmiechnięty.,/ na niebios oparł się oponyopona (daw.) --- zasłona.,/ w nieskończoności, precz, w bezbyciu,/ daleki, obcy wszemuwszemu (daw.) --- wszystkiemu, całemu. życiu. Wielcy poeci! Wstańcie z grobu!/ Zejdźcie się, duchy z prochów globu,/ śpiewajmy ponad huraganyhuragany --- dziś popr. forma N.lm: huraganami./ większy hymn Panu ponad Pany... PrzemijanieSierpniowe blaski złote świecą,/ złociste, szkliste muchy lecą,/ a moje serce schnie w żałobie/ na siły swojej, męstwa grobie... Butwiejąbutwieć --- gnić, rozkładać się pod wpływem wilgoci. statki u wybrzeży,/ choć się ocean pianą śnieży,/ choć tysiąc wichrów na topieli/ grzmi, jak na trąbach grzmią anieli... Jak aniołowie pełni dumy,/ w piór grzmoty strojni, w włosów szumy,/ a których brew, jak błyskawica,/ nad oczy, jak nad krąg księżyca... UpadekW głębinie duszy mej --- żałości/ nie pojmą ludzie mali, prości ---/ lecz ty, strącony hełmie w mrowie/ z gzymsów świątyni: wiesz, co mówię.