Przerwa-Tetmajer, Kazimierz Potok symboliczny Kozioł, Paweł Mikołajczyk, Aleksandra Niedziałkowska, Marta Mikołajczyk, Aleksandra Fundacja Nowoczesna Polska Modernizm Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/przerwa-tetmajer-potok-symboliczny Kazimierz Przerwa-Tetmajer, Wybór poezji, nakł. Gebethnera i Wolffa, Warszawa-Kraków 1897 Domena publiczna - Kazimierz Przerwa-Tetmajer zm. 1940 2011 xml text text 2012-10-11 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/1799.jpg Snow Baffle with Nut & Leaf, Steve Snodgrass@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/1799 DCC 6MC 1DTP 3MP Kazimierz Przerwa-Tetmajer Tekst dostosowano do zasad ortografii i interpunkcji współczesnej. Zmodernizowano pisownie łączną/rozdzielną (np. z daleka; w dół). Zastosowano wielkie litery po odpowiednich znakach interpunkcyjnych. Potok symboliczny WodaW skrzesanychskrzesany --- tu: wyżłobiony, ścięty. turni rozpadlinie,/ w zawrotnej wysokości skalnej,/ szumiący, bystry potok płynie/ niedosłyszany, niewidzialny. Ze źródeł pod szczytami ścieka,/ gdzie tęcza wiesza świetny nimbnimb --- krąg świetlisty wokół głów istot boskich i świętych.,/ a szumu jego tam, z daleka,/ samotnych słucha garstka limblimba --- chronione drzewo iglaste, występujące w górach.. Jak poświst wiatru w chmur pomroczy,/ tam z dołu, z ziemi niesłyszany,/ on szumi --- i wód fale toczy/ między skrzesaneskrzesany --- tu: ukształtowany przez odłupujące się kamienie., ciemne ściany. Wkoło jest pustka tak ponura,/ takiego chłodu wieje prąd:/ że nawet orły strzępią pióra/ i odlatują szybko stąd. I tylko potok sam, samotny,/ potok potężny, srebrnopianysrebrnopiany --- charakterystyczny dla Tetmajera neologizm; piana fali w kolorach srebra.,/ szumi w wyżynie tej zawrotnej,/ pomiędzy ciemne płynąc ściany. Szumi i pędzi --- i z urwiska/ przez głaz, co góry z sobą skuł,/ w otchłań się czarną srebrny ciska/ i leci bez pamięci w dół. Fala za falą rwie się, pieni ---/ potok samotny, tryumfalny,/ płynie wśród ciemnych cisz i cieni,/ niedosłyszany, niewidzialny. Haha! Jak krążą ponad szczyty/ kłęby obłoków z wichrem w tan!/ Mgieł tuman w lot się porwał, wzbity/ zamachem wichru z skalnych ścian! Haha! Jak kłębią się i plączą,/ jak się miotają z sobą, wznoszą,/ w dół opadają --- i znów rączorączo --- szybko./ nad wierchówwierch (reg.) --- szczyt górski. suną się pustoszą... WiatrHaha! Jak gwiżdże wiatr i huczy,/ jak huczą złomy stromych ścian ---/ zda się, że Szatan tu się włóczy/ i w róg uderza, pustyń Pan... A w głębi cicho, ciemno, mroźno ---/ w zawrotnej skalnej rozpadlinie,/ w straszliwej ciszy pustką groźną/ szumiący, bystry potok płynie. Niedosłyszany, niewidzialny,/ skąd wstaje tęczy świetny nimbnimb --- krąg świetlisty wokół głów istot boskich i świętych./ płynie, a jego tryumfalny/ szum słyszy garść samotnych limb. Płynie i fale z góry ciska/ w bezdenną otchłań, w zwał granitów,/ i szum szeroki tam z urwiska,/ rzuca w dół z falą z chmur i szczytów.