Przerwa-Tetmajer, Kazimierz Podczas wiatru z Tatr Kozioł, Paweł Ługowska, Maria Niedziałkowska, Marta Ługowska, Maria Fundacja Nowoczesna Polska Modernizm Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/przerwa-tetmajer-podczas-wiatru-z-tatr Kazimierz Przerwa-Tetmajer, Wybór poezji, nakł. Gebethnera i Wolffa, Warszawa-Kraków 1897 Domena publiczna - Kazimierz Przerwa-Tetmajer zm. 1940 2011 xml text text 2012-10-11 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/1803.jpg Blue Seat, Purple Wall, Steve Snodgrass@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/1803 DCC 1DTP 3MP Kazimierz Przerwa-Tetmajer Podczas wiatru z Tatr Dumny, nieuskromiony, witaj mi, żywiole!/ zawsze ciebie kochałem ze wszystkich najwięcej!/ na twym łonie się duch mój kołysał dziecięcy,/ tyś mi pierwszą muzyką był słyszaną w świecie,/ kiedyś od Tatr przylatał przez lasy i pole --- ---/ dumny, nieuskromiony, witaj mi, żywiole! WiatrKochałem ciebie zawsze! bo na twoim grzbiecie,/ jako na oceanu powłoce rozdętej,/ nie śmią siadać i płynąć żeglowne okręty;/ bo niszczysz i niweczysz wszelką ludzką siłę,/ dumny, nieuskromiony, pyszny elemencieelement --- tu: żywioł.!/ bo przeplatasz, jak demon, wielką ziemską bryłę/ i nigdzie nie jest kres twój --- i nigdzie poczęcie./ Wieczny i bezgraniczny, niczym nie zamknięty, / lecisz przez cichych niebios gwiezdne firmamenty,/ i niczemu nie bratni, z niczym nie związany,/ wszystkiemu wszędzie obcy, sam jeden dla siebie:/ pustynie, miasta, sioła, góry, oceany,/ wszystko masz u stóp swoich, wędrując po niebie! Dusza, SamotnośćDumny, nieuskromiony, witaj mi, żywiole!/ Ty jesteś dusz najsłodszą, najlepszą muzyką!/ Jako na wolę marzeń, na twą zdana wolę/ dusza leci: im więcej obcą się uczuje,/ im będzie samotniejszą, im dalej lot chyży/ poniesie ją w pustynię szeroką i dziką:/ tym więcej jest królewską i tym leci wyżej! WolnośćNiechaj się tam na dole tłum ludu kotłuje,/ niechaj wstają geniusze i w ducha mozole/ podnoszą głuchy odmęt ludzkiej masy w górę,/ aż runie w dół ich pracę zawalić, jak lawa;/ niechaj się ludzkość cała jednym piekłem stawa,/ lub dusze jak anioły świecą białopióre;/ niech wojna grody niszczy, mórmór --- zaraza. sioło po siole/ obraca w pustkę cichą, lub niech kwitną sady/ i złotym plonem lata świat się cały cieszy; / niech życie będzie świętem dla ludzkiej gromady;/ niechaj się sam Duch zjawi pośród ludzkiej rzeszy/ i rozwiesi nad światem swych rąk aureolę;/ ty, z niczym niezwiązany i obcy wszystkiemu,/ krążysz, li tylko Prawu podległy swojemu,/ dumny, nieuskromiony, wspaniały żywiole!