Przerwa-Tetmajer, Kazimierz Gwiazdy Dug, Katarzyna Kotwica, Wojciech Trzeciak, Weronika Choromańska, Paulina Fundacja Nowoczesna Polska Modernizm Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Śląską z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BŚ. Utwór powstał w ramach "Planu współpracy z Polonią i Polakami za granicą w 2014 roku" realizowanego za pośrednictwem MSZ w roku 2014. Zezwala się na dowolne wykorzystanie utworu, pod warunkiem zachowania ww. informacji, w tym informacji o stosowanej licencji, o posiadaczach praw oraz o "Planie współpracy z Polonią i Polakami za granicą w 2014 r.". http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/przerwa-tetmajer-gwiazdy Kazimierz Przerwa-Tetmajer, Wybór poezji, nakł. Gebethner i Wolff, Warszawa-Lublin-Łódź 1897. Domena publiczna - Kazimierz Przerwa-Tetmajer zm. 1940 2011 xml text text 2015-01-19 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/14993052203_6797003136_o.jpg Star, Tom Hall, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/4003 DCA 1DTP 3MN Kazimierz Przerwa-Tetmajer Gwiazdy Uwspółcześniono: pisownię joty: Syryuszu -> Syriuszu; dyament -> diament; pisownię łączną i rozdzielną: nakształt -> na kształt; niema -> nie ma. I GwiazdaSyriuszuSyriusz --- najjaśniejsza gwiazda nocnego nieba; inaczej Psia Gwiazda.! Gwiazdy! Przed wieków milionem,/ gdy ziemia była wiosenną i młodą/ i lśniła wiecznie kwitnącą pogodą/ pod niebem, wiecznie w bezmiar rozzłoconemrozzłoconem --- dziś popr.: rozzłoconym.: czy nie błądziły w uroczysku onemonem --- dziś popr.: onym.,/ nad oceanów nieprzejrzaną wodą,/ wówczas sny, cienie z aniołów urodą,/ będące ciszą i światłem wcielonemwcielonem --- dziś popr.: wcielonym.? Mówcie! Czy jasne te, pradawne cienie,/ oceanową zadumane głuszą,/ po wirze przemian, co się nieskończenie rodzą ze siebie i okwitłe głuszą:/ nie są w nas, własne straciwszy istnienie,/ błękitem nieba zadumaną duszą?... II Kondycja ludzka, PrzemijanieI oto pyłem w ten bezmiar rzuceni,/ patrzymy w górę --- wieczny symbol wzroku ---/ mijając szybko, jak fale w potoku,/ który trwa wiecznie wśród jednych kamieni. Każdy z nas, w ziemskiej zamknięty przestrzeni,/ symbolem tylko jest w bezkresnym toku/ ludzkiego życia; giniemy z widoku/ bez śladu, na kształt bezistotnych cieni. Wy tylko, gwiazdy, wy tylko zliczycie/ te warstwy bytów, co przez lat otchłanie/ trwały i nikły, aby nam dać życie --- i nas znów w wiecznej poznacie przemianie,/ bo jeden tylko jest gorzki cel w bycie:/ ażeby miał swe wiekuiste trwanie. III DuszaSyriuszu! Cudzie gwiazd! Gdy patrzę w ciebie,/ w twój wieczny spokój, w tę ciszę nadbytu,/ w niezmierną oddal twojego błękitu,/ w twe wiekuiste istnienie na niebie: dusza się moja smutna wraca w siebie,/ i ból się rodzi z mojego zachwytu ---/ i dusza, pełna bolesnego zgrzytu,/ opada z nieba i w prochu się grzebie. ŚwiatłoTwe cudne światło, zimne jak blask stali,/ niezmienne, jasne, głuche, świeci w górze/ twarde, jak diament... Niech się świat zawali, wasze, o gwiazdy, nie zadrgnązadrgną (daw.) --- dziś: zadrgają. podróże ---/ jesteśmy łódką na szalonej fali,/ bo nie ma żadnej miłości w naturze.