Przerwa-Tetmajer, Kazimierz Achilles Dug, Katarzyna Kotwica, Wojciech Trzeciak, Weronika Choromańska, Paulina Fundacja Nowoczesna Polska Modernizm Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Śląską z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BŚ. Utwór powstał w ramach "Planu współpracy z Polonią i Polakami za granicą w 2014 roku" realizowanego za pośrednictwem MSZ w roku 2014. Zezwala się na dowolne wykorzystanie utworu, pod warunkiem zachowania ww. informacji, w tym informacji o stosowanej licencji, o posiadaczach praw oraz o "Planie współpracy z Polonią i Polakami za granicą w 2014 r.". http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/przerwa-tetmajer-achilles Kazimierz Przerwa-Tetmajer, Wybór poezji, nakł. Gebethner i Wolff, Warszawa-Lublin-Łódź 1897. Domena publiczna - Kazimierz Przerwa-Tetmajer zm. 1940 2011 xml text text 2015-01-19 pol http://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/287793969_2b54f1d6c9_o.jpg Spring, Dan McKay, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/4064 DCA 3MN Kazimierz Przerwa-Tetmajer Achilles Uwspółcześniono: ubezdźwięcznienia: zkądś -> skądś; nizkim -> niskim; ortografię: ponsem -> pąsem; pisownię łączną i rozdzielną: zapóźno -> za późno; strasznąbyś -> straszną byś; fleksję: czem -> czym; swojem -> swoim. MelancholiaW tej strasznej samotności mojej,/ gdy przy mej duszy nikt nie stoi,/ kiedy ostatnie ręką żywą/ młodości zerwał czas ogniwo:/ czyż dziw, że dusza moja marzy,/ młodości chwile marzy mocne,/ nadzieje swoje bezowocne,/ i śni, czego jej los nie zdarzy... Lecz w samotności posąg stawastawa --- dziś popr.: staje./ przed moim wzrokiem, pełnym mgławic:/ olbrzymia dumna męża zjawa/ odeszła skądś od greckich nawicnawic --- popr.: naw; nawa: okręt, statek; przeznaczona dla wiernych część kościoła. ---/ to MyrmidonówMyrmidonowie --- wojownicze, bezlitosne plemię greckie, poddani Achillesa. król straszliwy,/ z hełmu wiejący pąsem grzywy,/ ale umarły jest --- czy żywy. Achilles --- bóstwo lat szesnastu,/ gość dawno, dawno niewidziany ---/ jakiemuż znowu grozi miastu/ i jakież wrogów gna tumany?/ Po co przychodzi w pustkę moją/ i złotą grzmi nade mną zbroją?/ Oh! jak daleka moja dola/ od trojańskiego jego pola!... Kondycja ludzkaAh, wiem! Rozumiem! Nie spełniłem!/ Nie dokonałem nic i żyłem!/ Pełzałem w niskim życia lesie,/ brodziłem w bagnach dni powszednich,/ łykałem kurz, co życie niesie,/ słuchałem bicia godzin średnich,/ dałem się topić nędzy życia/ i wszystkim jego podłym wstrętom;/ wdychałem zbójczy odór gnicia,/ deptać się dałem podłym piętom,/ za nędzne prawo do żywota/ z pogardą dany kubek błota/ piłem --- --- pełzałem w nędzy lesie,/ ażeś ty przyszedł, Achillesie! PrzemijanieI upominasz się o swoje!/ Za późno! Patrz --- już stary stoję!/ Żyję --- nie lękam się ParysaParys --- zabójca Achillesa.,/ choć niemaczany-m w Styksie całychoć niemaczany-m w Styksie cały (mit. gr.) --- Styks: rzeka w Hadesie, krainie umarłych. Matka Achillesa, gdy ten był dzieckiem, wykąpała go w Styksie, żeby nabrał odporności na rany. Podczas tej kąpieli trzymała go za piętę, która pozostała jedynym podatnym na zranienie miejscem na ciele bohatera., ---/ a ta przez duszę moją krysakrysa, kresa (daw.) --- szrama, blizna.,/ to znak, żem miał ją... Jak wspaniały,/ jak wielki, dumny, jaki mężny/ ogromny mąż nade mną stoi ---/ blask z jego złotej bije zbroi,/ wsparł się o jawórjawór --- dziś popr.: jawor. swój potężny ---/ on upomina się o swoje ---/ bierz! wszakżem tu! przed tobą stoję!... StarośćWeź! Patrz! Ten szmat dziurawy cały,/ jakiegoś kształtu te kawały,/ z których nie złożysz nic; te zwoje/ skręcone, zmięte, sczezłesczezły --- zmarniały; zniszczony., szare,/ z których się formy nie domyślisz;/ te ognie, zamienione w parę ---/ to my. To życie nasze, moje! I cóż, posągu, nad czym myślisz?/ Czegóż tu jeszcze stoisz, czekasz? / Czemuż z odejściem swoim zwlekasz?/ Lekarzem jesteś?... O, zaiste!/ Straszną byś musiał leczyć ranę!/ Odejdź --- ja dalej sam zostanę,/ i moje sny posępne, mgliste dalej się będą snuć przede mną,/ jak mgieł w wąwozie korowody ---/ ty, królu Greków, zmarłeś młody/ i tylko śmierć widziałeś ciemną.