Potocki, Wacław Miła jest różność w rzeczach Brückner, Aleksander Bułka, Aleksandra Dug, Katarzyna Niedziałkowska, MartaChoromańska, Paulina Rawska, Aneta Fundacja Nowoczesna Polska Barok Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Elbląską z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BE. Utwór powstał w ramach "Planu współpracy z Polonią i Polakami za granicą w 2014 roku" realizowanego za pośrednictwem MSZ w roku 2014. Zezwala się na dowolne wykorzystanie utworu, pod warunkiem zachowania ww. informacji, w tym informacji o stosowanej licencji, o posiadaczach praw oraz o "Planie współpracy z Polonią i Polakami za granicą w 2014 r.". http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/potocki-mila-jest-roznosc-w-rzeczach Wacław Potocki, Wiersze wybrane, wyd. i oprac. Aleksander Brückner, nakł. Krakowska Spółka Wydawnicza, druk. W.L. Anczyca i Spółki w Krakowie, Kraków [1924]. Domena publiczna - Aleksander Brückner zm. 1939 2010 xml text text 2013-01-04 polhttp://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/4099.jpg boule-baroque(1), ozalee.fr@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/4099 DCA.WL-B 3MG Wacław Potocki Miła jest różność w rzeczach Obyczaje, UcztaCóż nad to jawniejszego, że jako w potrawach,/ Ta we wszytkich odmiany ludzie swych zabawach / Szukają, choć ledaco, tylko że nowina,/ Nie co miesiąc, nie co dzień, ale co godzina,/ Ba i częściej, radziby we wszytkiem odmianie./ Ztądztąd --- dziś popr.: stąd. owo kilkorakie stołów zastawianie:/ Choć już drugi dosiągnie palcem w gardle żeru,/ Czeka konfitur, czeka chińskiego imbieruchiński imbier --- chiński imbir uważano za lek żołądkowy./ Dla zawarcia żołądka, a zawrzeć go katakata --- do diabła.,/ Kiedy przez dzień i przez noc nie stanienie stanie (daw.) --- nie będzie; zabraknie. wiwata./ Jakie u równej szlachty, gdzie za ojców kasze/ Stawiano, piramidy widzą oczy nasze./ Nie do kwadrydo kwadry --- do miary. odmiana: miasto kapust, grochów,/ Cukry stawiać na końcu obiadu od Włochów./ Wskórają też tak jako Zabłocki na mydle,/ Wynicowawszy modę staropolską w żydleżydło --- tryb życia.;/ Rzadki pół wieku swego dopędzi pradziada./ JedzenieJednę zwierz, jednę bydło i ptak strawę jada;/ Każde też z nich dożyje naznaczonej pory;/ Nie stękają, nie ważąważyć na --- łożyć na. z ludźmi na doktory./ Przy ciężkiej pracy jedząc pokrzywy i osty,/ Jako pan od rozkoszy, chłop umiera prosty./ Bankietem by u niego było i przysmakiem,/ Choć raz w rok, co u pana na każdy dzień brakiembrak --- to, co się odrzuca../ ZabawaPójdźmyż do konwersacjej, gier, tańców rozkoszy,/ Którymi zasmrodzili Francuzi i Włoszy/ Polskę naszę, jakie tam kawykawy --- brednie., jakie brednie!/ I żywot poczciwemu, patrząc na to brzydnie,/ Wspomniawszy staropolską przystojność i statek. / Rodzina, ObyczajeWięc synowie od ojców, córki się od matek/ Uczą, że za lat kilka, gdyby z grobu wstali,/ Dziadowie by i baby wnuków nie poznali./ Cóż mówią mody w strojach, braki w materyjach?/ I tych i krawców szukać gdzie po Wenecyjach --- / Tak wszytkie rzeczy stare zginęły do szczętu. / Nie dostanie świętego kupić testamentu, / Nawet i politycznej staroszkolnej księgi. / Do takiej dla odmiany częstej niedołęgi / Przyszedł wiek nasz, choć tylko co od starych słyszą, / Inszymi słowy nowi mędrelkowie piszą, / Chociaż dla szczerej chluby w cudze się pstrzą pióra./ Chwali ich, kto pierwszego nie czytał autora;/ Rozumie, że nowego co pisał, aż ono/ Taż, co była kapusta, tylko przewarzono,/ Wody przylawszy, smaku ująwszy jej raczej:/ Kto prawdy przyjacielem, każdy mi wybaczy./ Tak wiele światu złego dzieje się nowiną/ A tym czasem daleko lepsze rzeczy miną./ Gorszych się chwyta, żeby smak tylko odmienić,/ Ztąd i prawdzie i cnocie przychodzi szeplenić./ Zgodzi się koniec świata w złości z swym początkiem,/ (Każdy się stary i on stawa niemowiątkiem)/ Prócz, że tamten do zimnej, bo też drew tak wiele/ Niemiał, ten do siarczystej odeszlą kąpiele./ Wszak też odmianę lubi, zimna od ukropu/ Daleko różna woda, piekło od potopu./ Aleć to kaznodziejom, żeby kto satyrem/ Nie nazwał mnie, należy, co affektem szczerem/ Piszę ku mej ojczyźnie, nie bez serca żalu,/ Gdyżby na to łez trzeba, nie rosy z Kastalurosy z Kastalu --- wiersza, bo źródło kastalskie w Delfach Apollowi (i muzom) święte, więc poezji..