Autor nieznany Pomoc dajcie mi, rodacy Chociszewski, Józef Kowalska, Dorota Trzeciak, Weronika Trzeciak, Weronika Niedziałkowska, Marta Fundacja Nowoczesna Polska Romantyzm Liryka Pieśń Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez Bibliotekę Narodową z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów BN. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/pomoc-dajcie-mi-rodacy http://www.polona.pl/dlibra/doccontent2?id=15634 Wybór pieśni narodowych w którym się znajdują dumki, arye, marsze, krakowiaki, mazury, pieśni patryotyczne, wojenne, historyczne itd., zebr. J. Chociszewski, Poznań 1882 Domena publiczna - Józef Chociszewski zm. 1914 1985 xml text text 2012-05-24 polhttp://redakcja.wolnelektury.pl/media/dynamic/cover/image/62.jpg marble and wood checkers, ruffin_ready@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/62 Pomoc dajcie mi, rodacy interpunkcja - dodano przecinek: Pomoc dajcie mi, rodacy Bieda, ŻebrakPomoc dajcie mi, rodacy,/ Gdyż okrutny los mnie nęka,/ Żebrać muszę, gdyż do pracy/ Jedna została mi ręka. Żołnierz, OjczyznaZiomek nędzarz, tułacz bliźni,/ Głos błagalny do was wznosi,/ Żołnierz wierny dla ojczyzny,/ O jałmużnę ziomków prosi. Rozstanie, PoświęceniePorzuciłem ojca, matkę,/ Porzuciłem żonę lubą,/ Porzuciłem dzieci, chatkę,/ Pogardziłem życia zgubą. WalkaBiegłem, kędy bój wrzał krwawy,/ Walczyć pod ojczyzny znakiem,/ Krew przelałem w polu sławy,/ A dziś muszę być żebrakiem. Zabrał sąsiad zły dostatki,/ Wiatry z ogniem dom zabrały,/ Nie mam żony, brata, matki,/ W grób przed nędzą się schowały. Mnie zawistny los tu gniecie,/ Znoszę nędzę, urąganiaurąganie --- drwina, wyszydzanie.,/ I nic nie mam na tym świecie/ Prócz tej ręki do żebrania. TęsknotaBez nadziei, bez pociechy,/ Tak pędzę życie tułacze,/ Wzdycham do rodzinnej strzechyrodzinna strzecha (przen.) --- dom.,/ Lecz jej pewnie nie zobaczę. Za mną w rodzinnym ustroniu,/ Może kto tam tęskni przecie,/ Może kto i łzę uroni,/ Smutne myśli śląc po świecie. Wojna, Śmierć bohaterska, SmutekKiedy wrzała wojna mściwa,/ Kiedym z wrogiem staczał boje,/ Czemuż kula litościwa/ Nic trafiła w serce moje. Byłbym zginął z bronią w dłoni,/ Padł jak wolnym paść przystoi,/ Dziś tułacza smutek goni,/ Na ten ciężar nie mam broni.