Poe, Edgar Allan Uśpiona 2025-11-28 2000 Fundacja Wolne Lektury pol Antoni Lange, Przekłady z poetów obcych, Nakładem Redakcyi „Gazety Polskiej“, Warszawa 1899 https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/poe-uspiona/ Domena publiczna - Antoni Lange zm. 1929 The Sleeper Sekuła, Aleksandra Wasiołka, Tomasz Kępska, Monika Romantyzm Liryka wiersz DCA Lange, Antoni text https://commons.wikimedia.org/w/index.php?title=File:Antoni_Lange_-_Przek%C5%82ady_z_poet%C3%B3w_obcych.djvu&page=211 Sałach, Monika Publikacja wydana w ramach biblioteki Wolne Lektury (www.wolnelektury.pl). https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/use/8003.jpg Raven painting antique paper, Karen Arnold, Domena publiczna http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/8003/ Modernizacja zapisu: dystylując > destylując; zwartemi > zwartymi, widziadlanem > widziadlanym, swemi > swymi, sennem > sennym, świętszem > świętszym, nierozwartemi > nierozwartymi, wieczystem > wieczystym; z tąd > stąd. Edgar Allan Poe Uśpiona Księżyc, Noc, Światło, Gotycyzm, Kobieta, SenW gorącą północ lśni czerwcową / Mistyczny księżyc nad mą głową. / Usypiających mgieł wilgocie / Świat w widziadlanym kąpią złocie, / Co, destylując się kroplami, / Spływa nad cichych gór szczytami;/ Ślizga się sennie falą siną / Nad tą powszechną łez Doliną./ Bluszcz wokół grobu się obwija / Śród fal kołysze się lilija;/ Mgłą otuliwszy senne ciemię ---/ Ruina --- w ukojeniu drzemie. / Właśnie jak LeteLete a. Leta (mit. gr.) --- rzeka zapomnienia; jedna z pięciu rzek Hadesu, podziemnej krainy umarłych. --- patrz --- jezioro / Świadomie śpi północną porą/ I za nic w świecie się nie zbudzi./ Śpi wszystko Piękno. Patrz --- śród ludzi/ Rozwarłszy okno na niebiosy --- / Tu śpi Irena z swymi losyz swymi losy (daw. forma) --- ze swymi losami. . O pani, jakaż tobie moc/ Otwierać każe okno w noc?/ WiatrSwawolne wiatry z drzew i krzaków / Lecą tu --- niby stada ptaków --- / Magiczny --- bezcielesny rój/ Napełnia szmerem pokój twój --- / I strasznie wokół ciebie pląsa/ I białą twą kotarą wstrząsa,/ Gdzie pod zwartymi już powieki / Twa dusza śpi --- ach! Śpi na wieki.../ Patrz --- cienie drżą jak sen cmentarza!/ Nic cię to, pani, nie przeraża?/ Czyś ty daleko stąd? Ach, czyż/ Pojmujesz, jak i czemu śpisz? / Tyś pewnie gdzie w dalekich krajach,/ Za sennym morzem, w złotych rajach... / Dziwna twa bladość --- dziwny strój --- / Przedziwny, długi warkocz twój / I wielki ten milczenia zdrój... Śmierć, Trup, GróbO, pani śpi! Obyż jej spanie,/ Co trwa, głębokie było! Panie, / Ty przyjmij ją pod swe czuwanie. / Gdy świętszym stało się to łoże,/ Ściany tej izby bardziej boże,/ Spraw, Panie, niechaj śpi przez wieki/ Z nierozwartymi wciąż powiekiz nierozwartymi (...) powieki (daw. forma) --- z nierozwartymi powiekami.,/ Śród widm schodzących z mgły dalekiej./ Śpi droga moja. Ach, jej spanie,/ Co trwa, wieczystym niech się stanie!/ Niech sen jej zawsze będzie taki ---/ Niech cicho pełzną w niej robaki! / Daleko w ciemnym, starym lesie --- / Niech świat jej grób wysoki wzniesie, / Grób, co już nieraz czarne swoje / Zamykał drzwi żelaznych dwoje,/ Z tryumfem kryjąc w swe żałoby / Rodzinnych herbów jej ozdoby./ Jaki samotny grób milczący,/ W którego nieraz drzwi niechcący,/ Rzucała niegdyś kamień drżący./ Grób, który z czarnej swej czeluści/ Jej głosu nigdy nie przepuści,/ Bo strach ogarnąłby dziecinę,/ Że jęczą w grobach mary sine!