Poe, Edgar Allan Ulalume 2025-11-27 2014-01-01 Fundacja Wolne Lektury pol E. A. Poe, Kruk. Wybór poezyji, przełożyła Barbara Beaupré, Drukarnia ,,Głosu Narodu", Kraków 1910, s. 42-44. https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/poe-poezje-ulalume/ Domena publiczna - Edgar Allan Poe zm. 1849, Barbara Beaupré zm. 1943 Sekuła, Aleksandra Wasiołka, Tomasz Beaupré, Barbara Kępska, Monika Ulalume Romantyzm Liryka wiersz DCA text https://pl.wikisource.org/wiki/Kruk._Wyb%C3%B3r_poezyi Edgar Allan Poe Ulalume Poprawiono błędy źródła: Siejo > Sieje; Psyehe > Psyche. Modernizacja pisowni: Dyany > Diany, konstelacyę > konstelację; nie oschłe > nieoschłe; O! spiesz za mną > O! Spiesz za mną. Uwspółcześniono interpunkcję zgodnie z obowiązującymi zasadami. Jesień, Noc, GotycyzmNieba strop stał posępny i szary,/ Zwiędłych liści opadał plon suchy/ Liści zwiędłych i martwych, plon suchy./ Noc płynęła przez senne obszary/ A październik to był, smętny, głuchy,/ Mgła spowiła mroczne Ober jezioro,/ We mgle stał puszczy Weir ostęp głuchy/ Groza szła przez oparne jezioro/ I przez Weir las nawiedzany przez duchy. Tam aleją cyprysów wspaniałą,/ Duch mój błądził ze swą PsychePsyche (mit. gr.) --- bogini, uosobienie duszy ludzkiej, wg jednego z mitów zakochana w bogu miłości Erosie. w noc czarną/ Wśród cyprysów, ze swą Psyche w noc czarną/ Serce, ŻywiołySerce moje jak wulkan gorzało/ I jak lawą tryskało pożarną/ Jak ów wulkan zwany Jenik gorzało/ Co nad strefą wzniesiony polarną/ Sieje ogniem i siarką stopniałą/ Gdzieś nad strefą płonący polarną. NocMowy nasze były skromne i ciche/ Lecz już niemoc nas zdjęła zdradziecka/ I odbiegła nas pamięć zdradziecka,/ Nie wiedzieliśmy ja ani Psyche,/ Że wróciła już noc staroświecka./ Że październik to był smętny, głuchy,/ W mgieł oparnych tonący pomroce / Że już noc powróciła zdradziecka,/ Noc doroczna, ach ta noc nad noce!/ Nie widzieliśmy Ober jeziora,/ Znikł nam z oczu, puszczy Weir ostęp głuchy./ Choć znaliśmy to mroczne jezioro/ I ten Weir las nawiedzany przez duchy, Lecz już noc się zbliżała do brzasku/ Gwiezdny zegar wskazywał świtanie,/ Nadchodzące zwiastował świtanie./ W głębi naszej alei w zórz blasku,/ Już się pierwsze budziło zaranie./ I cudownie wschodziła o brzasku,/ Niosąc sierp swój, jak ostrza rozwarte/ Roziskrzona w porannych zórz blasku/ Promienista, dwurożna AstarteAstarte a. Asztarte (z hebr. Astoreth) --- zachodniosemicka bogini miłości, płodności i wojny, utożsamiana z babilońsko-asyryjską Isztar, z sumeryjską Inanną (Panią Niebios), a także grecką Afrodytą; tu nazwana ,,dwurożną" przez skojarzenie z Gwiazdą Zaranną (tj. w istocie planetą Wenus) zw. też gwiazdą Lucyfer, tj. dosł. z łac. ,,niosącą światło".. MiłośćWówczas rzekłem --- Ach! gorętsza od DianyDiana --- ,/ Jest Astarte, przez westchnień etery,/ Szybująca, przez westchnień etery./ Snadźsnadź (daw.) --- widocznie. dostrzegła w swej drodze świetlanej/ Łzy nieoschłe i ból wiecznie szczery,/ Łzy na twarzy i ból wiecznie szczery./ Więc przybywa od lwa konstelacjikonstelacja Lwa --- ,/ By niebiańskie rozświetlić nam sfery,/ I nie bacząc na lwa konstelację,/ Do letejskichLete (mit. gr.) --- nas wiedzie przeźroczy,/ Skąd nie bacząc na Lwa konstelację/ Błyszczą ku nam miłośne jej oczy,/ Błyszczą wielkie, miłośne jej oczy. Niebo, GwiazdaAle Psyche, wznosząc w górę ręce,/ Rzekła --- Gwieździe tej nie ufam zwodnej,/ Ni bladości jej nie ufam zwodnej./ O! Spiesz za mną, nie zwlekajmy więcej,/ Uciekajmy od tej gwiazdy zwodnej./ W trwodze wielkiej, mówiła i w męce,/ Pióra wlokąc po kurzawie chłodnej/ I szlochała w żałosnej udręce/ Skrzydła wlokąc po kurzawie chłodnej,/ Jasne skrzydła po kurzawie chłodnej. Sen, NadziejaLecz ja rzekłem --- Wszak to sen złudzenia!/ Tu, zostańmy, gdzie nas światło drżące,/ Kryształowe zlewa światło drżące./ Sybilliczne biją odeń lśnienia/ Czarem piękna i nadziei tchnące./ Patrz, jak skrzą się, wśród niebios sklepienia./ Migotliwe w dnia świtaniu bladem./ Śmiało możem zaufać w ich lśnienia,/ Za iskrzącym zdążając ich śladem/ Śmiało możem zaufać w ich lśnienia,/ Dokąd błyszczą w dnia świtaniu bladem. ŚmierćUkoiłem pocałunkiem Psyche,/ Rozpraszając jej żal i skrupuły,/ Uśmierzając jej żal i skrupuły./ Lecz u krańca cienistej alei/ Stopy nasze chłód grobu uczuły,/ Bo wstąpiły na wrota grobowe,/ Starodawne wrota legendowe./ --- Miła siostro! --- wyrzekłem do Psyche,/ Legendowy ukazując tumtum --- grób. ---/ Jaki napis wyryto na grobie?/ Ona rzekła. --- To grób Ulalume/ Grób straconej twojej Ulalume. Szatan, Zło, DuchSerce me spopielało w proch szary,/ Jako liści uwiędłych plon suchy,/ Jako liści zmartwiałych plon suchy./ I przejrzałem przez mgliste opary:/ Że październik to był mroczny, głuchy,/ Żem był niegdyś w tym miejscu upiornym,/ Wlokąc brzemię straszliwe, sieroce,/ W taką samą noc październikową,/ Noc doroczną, w taką noc nad noce./ --- Co za szatan --- krzyknąłem --- piekielny/ Tu mnie zawiódł, w puszczy Weir ostęp głuchy!/ O! Znam dobrze, to Ober jezioro/ I ten las, nawiedzany przez duchy./ Mroczne we mgle tonące jezioro./ I las Weir nawiedzany przez duchy.