Poe, Edgar Allan Ulalume 2 2025-12-12 2000-01-01 Fundacja Wolne Lektury pol Antoni Lange, Przekłady z poetów obcych, Nakładem Redakcyi „Gazety Polskiej“, Warszawa 1899, cz. II, s. 48-51. https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/poe-poezje-ulalume-2/ Domena publiczna - Edgar Allan Poe zm. 1849, Antoni Lange zm. 1929 Sekuła, Aleksandra Wasiołka, Tomasz Kępska, Monika Ulalume Lange, Antoni Romantyzm Liryka wiersz DCA text https://commons.wikimedia.org/w/index.php?title=File:Antoni_Lange_-_Przek%C5%82ady_z_poet%C3%B3w_obcych.djvu&page=211 Modernizacja pisowni: Choć-em > Chociem; Dyamentowa > Diamentowa, Dyany > Diany. Edgar Allan Poe Ulalume Chmura niebo mroczyła surowa/ I od liści powiędłych szedł szmer ---/ Od gałęzi powiędłych szedł szmer.../ Była ciemna noc październikowa, / Najstraszniejsza z mego życia er.../ Był to Aubr, który we mgle się chowa,/ I wilgotny, pomroczny las Weir;/ Aubr --- jezioro, co w mroku się chowa/ I od wiedźm opętanyod wiedźm opętany (daw.) --- opętany przez wiedźmy. las Weir Dusza, Serce, BłądzenieTam to niegdyś szeroką aleją/ Śród cyprysów z swą duszą sierocą ---/ Ze swą PsychePsyche --- w mitologii greckiej personifikacja duszy ludzkiej, przedstawiana jako dziewczyna ze skrzydłami motyla; małżonka Erosa, z którym miała córkę Hedone. błądziłem sierocą, / W dniach, gdy w sercu płomienie goreją, / Jak te ognie, co z wirem i mocą,/ Jak te lawy, co wiecznie a z mocą / Aż na Yanik siarczyście się leją / Pod biegunów lodowych północą --- / Aż na Yanik jęcząco się leją/ Pod tych królestw lodowych północą. Zdrada, NocSłowa myśl nam mroczyła surowa/ I od marzeń zdrętwiałych szedł szmer --- / I od wspomnień zdradzieckich szedł szmer:/ Bom nie wiedział, że październikowa / Była noc --- ach! najstraszniejsza z er,/ Noc śród nocy najstraszniejszej z er --- / Że to Aubr, który we mgle się chowa/ (ChociemChociem błądził (daw.) --- Choć błądziłem. błądził ongi śród tych sfer), / Aubr --- jezioro, co w mroku się chowa,/ I od wiedźm opętany las Weir. GwiazdaA gdy noc opuszczała niebiosa, / Kompas gwiazd zapowiadał już ranek --- / Jako gwiazda, co wróży poranek, / Kres nam drogi rozjaśnia z ukosa/ Blade światło zza lasu firanek... / I cudowna, srebrzysta lśni kosa, / Róg podwójny --- róg dawnych sielanek --- / Diamentowa AstartyAstarte a. Asztarte (z hebr. Astoreth) --- zachodniosemicka bogini miłości, płodności i wojny, utożsamiana z babilońsko-asyryjską Isztar, z sumeryjską Inanną (Panią Niebios), a także grecką Afrodytą lśni kosa, / Róg widomy, róg greckich sielanek. Gwiazda«Ona --- rzekłem --- świetniejsza od DianyDiana --- italska bogini przyrody i narodzin, później utożsamiona z grecką Artemidą jako bóstwo łowów i Księżyca. Tradycyjnie przedstawiana z łukiem i strzałami; jej główny rzymski ośrodek kultu znajdował się na Awentynie.,/ Ona krąży po westchnień eterze,/ Ona włada we wspomnień eterze,/ Ona wie, że wciąż niewypłakany/ Ból, gdzie rozpacz na twarzy łez strzeże --- / I nad gwiazd się uniosła rydwany,/ By nam w niebie zgotować wieczerzę,/ LetejskiegoLete (mit. gr.) --- pokoju wieczerzę./ Uleciała nad złote rydwany,/ Aby ziemskie oświecać rubieże! / Uleciała nad jasne rydwany, / Aby ziemskie weselić rubieże». Lecz uległa nieznanej mi sile,/ StrachWzniósłszy palec do góry: «Nie wierzę! ---/ Tak mię Psyche mistycznie ostrzeże ---/ Słuchaj, smutnie tej gwieździe nie wierzę,/ Ach, bladości jej dziwnie nie wierzę!/ Śpiesz! zbyt długie zostajesz tu chwile./ Śpiesz --- uchodźmy! Zaklinam cię szczerze»./ W bólu mówi i skrzydeł swych pierze/ Spuszcza w dół, aż sunęły się w pyle,/ W zgrozie mówi --- i białe swe pierze/ Spuszcza w dół, aż tarzały się w pyle,/ Aż rozpacznie tarzały się w pyle. Niebo, Świt, Nadzieja«Siostro --- rzekłem --- to nic, urojenie!/ Płyńmy, płyńmy w ten srebrny blask dalej,/ W kryształowy ten blask idźmy dalej:/ SybiliskichSybilla --- to świateł natchnienie,/ Co Nadzieją i Pięknem się pali ---/ Na błękicie tej nocy się pali.../ Z wiarą idźmy w te jasne promienie,/ Zaufajmy świetlanej tej fali./ Śmiało dążmy w te czyste promienie,/ Szczęście ku nam wybłyśnie z tej fali,/ Co na niebie, drżąc, jasno się pali...» ŚmierćTak mą Psyche cieszyłemcieszyć (daw.) --- tu: pocieszać. nadzieją,/ By ją wyrwać z ponurych tych dum./ I z ponurych wyrwałem ją dum ---/ I na kres szliśmy dalej aleją,/ A na kresie alei był tumtum --- grób..../ Jakiś napis na drzwiach nosił tum:/ «Jakież głoski tu, siostro, jaśnieją,/ Jaki napis na drzwiach nosi tum?»/ Rzekła mi: «Ulalume --- Ulalume ---/ To umarłej twej grób Ulalume!» Noc, Jesień, Śmierć, WspomnieniaJękła pierś ma żałobą surową, / Jako liści powiędłych ten szmer,/ Jak zeschniętych gałęzi ten szmer --- / I krzyknąłem: «Ach, październikowa / Noc to była --- najstraszniejsza z er, / W roku zeszłym, najstraszniejsza z er,/ Kiedym błądził, błądził śród tych sfer --- / I przyniosłem tu czerwiomczerw --- robak. na żer / Straszny ciężar --- aż pęka mi głowa ---/ W noc śród nocy najstraszniejszej z er.../ Jakiż demon wiódł mię do tych sfer? / Znam ja Aubr, który we mgle się chowa / I wilgotny, pomroczny las Weir --- / Aubr --- jezioro, co w mroku się chowa/ I od wiedźm opętany las Weir!»