Spis treści

Edgar Allan PoeRobak zdobywcatłum. Antoni Lange

Od dawnych, smutnych lat

Strojnych aniołów chór w zasłonach,

Ze łzami w oczach siadł —

Niby w teatrze siadł — i patrzy

Na dramat łez i krwi!

Orkiestra zaś w ton najbogatszy,

Melodią sfer im brzmi.

Kondycja ludzkaAktorzy — Boga obraz sam —

Coś krążą, coś biegają —

Coś szemrzą, szepczą tu i tam,

Ach, lalki, które drgają

Na rozkaz istot bezforemnych,

Co scen zmieniają krag —

Roznosząc szmerem skrzydeł ciemnych

Jęk niewidzialnych mąk.

ZłoPstra iście sztuki tej intryga —

Każdy ją pomni widz:

Widziadło, które wiecznie ściga

Tłum, co nie ujmie nic.

W jednakim wiecznie krążąc kole —

Na jeden punkt powraca:

Szaleństwo — grzechy i niedole —

I strach, co życie skraca.

Potwór, Robak, CzłowiekLecz, spojrzyj! W ciżbę tych aktorów

Coś pełznie, coś się pląta:

Czerwonych sunie rój potworów

Z pustego sceny kąta.

Sunie a sunie, aż się zerwie

I ciała graczy ssą.

Płaczą anioły, widząc czerwie —

Przesiąkłe ludzką krwią.

Śmiertelnym — patrz! piorunem —

Na każdy ludzki spada wzrok

Kurtyna swym całunem. —

Anioły, ze łzą u swych powiek —

Żałują nieszczęśliwca —

Bo słuchaj: Dramat ten — to Człowiek.

Bohater? Robak Zdobywca!