Spis treści

    1. Anioł: 1
    2. Duch: 1
    3. Katastrofa: 1
    4. Muzyka: 1
    5. Zamek: 1
    6. Śmiech: 1
    7. Śpiew: 1

    Modernizacja zapisu: dawnemi > dawnymi; wokuł > wokół, po nad > ponad.

    Uwspółcześniono interpunkcję zgodnie z obowiązującymi zasadami.

    Edgar Allan PoeOpętany zamektłum. Antoni Lange

    1
    Zamek, AniołW najzieleńszej z naszych dolin,
    Od aniołów[1] zamieszkały,
    Promienisty i pogodny —
    Niegdyś zamek stał wspaniały.
    5
    Tam — w krainie władcy Myśli
    Stał świetlany zamek ów:
    Żaden seraf[2] nie nakreśli
    Skrzydłem cudnych takich snów.
    Kołysał się tam na dachu
    10
    Szereg złotych flag bogaty:
    Ach — to wszystko było dawno,
    Przed dawnymi bardzo laty.
    Z wietrzykami, co igrały
    W posłoneczne owe dnie —
    15
    Przez omszone, jasne wały
    Wonny eter[3] w sale mknie —
    Duch, Muzyka, ŚpiewWędrownicy, w tej dolinie,
    Przez dwa okna jaśniejące
    Widzą duchy, w takty liry
    20
    Melodyjnie kołujące
    Wokół tronu, lśniąc wspaniale,
    Iście jak porphyrogen[4]:
    W należytej widniał chwale
    Świetny zamku władca ten.
    25
    Promiennymi od rubinów —
    Świetlanego zamku wroty[5] —
    Płyną — płyną — ciągle płyną
    Muzykalne ech istoty,
    Których słodkim było losem
    30
    Wciąż królowi nucić śpiew,
    Ponad wszystko cudnym głosem —
    Wiedzy ludów niosąc siew.
    KatastrofaAż ci naraz w czarnych szatach
    Spadła chmura klęsk obfita:
    35
    Płacz, bo nigdy złota zorza
    Już nad zamkiem nie zaświta.
    I ów pałac — co jaśnieje
    Dotąd chwałą, w mroki padł —
    I straszliwe jakieś dzieje
    40
    Z niepamiętnych dźwiga lat.
    A wędrowcy dziś w dolinie
    Przez dwa okna krwią płonące —
    Widzą formy rozdźwięczone,
    Fantastycznie wirujące —
    45
    ŚmiechI jak rzeki wir szalonej
    Rój zgrzytliwych płynie ech,
    Bo przez wrota – wykrzywiony
    Bez uśmiechu — w wieczy śmiech.

    Przypisy

    [1]

    od aniołów (daw.) — przez anioły. [przypis edytorski]

    [2]

    seraf a. serafin (z hebr. l.p. שׂרף: seraf, l.mn. שׂרפים: serafim) — w Biblii Starego Testamentu istota nadprzyrodzona, umieszczana wysoko w hierarchii bytów jako przebywająca w bezpośredniej bliskości Boga, związana z żywiołem ognia; w chrześcijaństwie zalicza się serafinów do aniołów. [przypis edytorski]

    [3]

    eter — w dawnych wyobrażeniach substancja wypełniająca kosmos. [przypis edytorski]

    [4]

    porphyrogen (z gr. porphyrogennetos: urodzony w purpurze) — wyrażenie odnoszące się do osób z rodów panujących lub najwyższych warstw arystokracji, posiadających dziedziczny przywilej władzy i bogactwa. [przypis edytorski]

    [5]

    wroty (daw. forma) — dziś N.lm: wrotami. [przypis edytorski]