Poe, Edgar Allan Miasto na morzu 2025-11-28 2000-01-01 Fundacja Wolne Lektury pol Antoni Lange, Przekłady z poetów obcych, Nakładem Redakcyi „Gazety Polskiej“, Warszawa 1899, cz. II, s. 52-53. https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/poe-poezje-miasto-na-morzu/ Domena publiczna - Edgar Allan Poe zm. 1849, Antoni Lange zm. 1929 Sekuła, Aleksandra Wasiołka, Tomasz Kępska, Monika DCA The City in the Sea Lange, Antoni text Romantyzm Liryka wiersz https://commons.wikimedia.org/w/index.php?title=File:Antoni_Lange_-_Przek%C5%82ady_z_poet%C3%B3w_obcych.djvu&page=211 Modernizacja zapisu: niemem > niemym. Edgar Allan Poe Miasto na morzu Śmierć, Sen, Wieczór, MiastoPatrz --- oto czarny śmierci tron/ Śród dziwnych --- pustych, dzikich stron, / Gdzie się Zachodu krwawi skonskon (daw.) --- konanie; zgon.. / Tam wielcy --- mali --- dobrzy --- źli ---/ W spokoju wiecznym każdy śni./ Tam gmachów tłum --- tam wieżyc zrąb,/ Których nie dotknie czasów ząb./ (Struktura taka nam nieznana) ---/ A w krąg od wichrów zapomniana, / Drętwa --- pod niebem na dolinie / Melancholijnie woda płynie. Nie schodzi żaden błysk z lazurów / Na wieczny mrok tych sennych murów, / Lecz z ułudnego morza fal / Milczące światło spływa w dal ---/ I w dal rozlewa się po skałach, / Katedrach, wieżach, arsenałach / I babelowychbabelowy --- przymiotnik utworzony od nazwy biblijnej wieży Babel. --- zda się, wałach. / Po niedostępnych ciemnych parkach, / Po marmurowych sklepień arkach, / Po gmachach, które we mgle giną, / I których ściany w krąg obwiną / Rzeźbionym fryzem bluszcz i wino. Melancholia, Woda, ŚmierćDrętwa --- pod niebem na dolinie / Melancholijnie woda płynie./ A blade zamki i ich cienie ---/ Zawisły, rzekłbyś, jak widzenie / W powietrznej sinych mgieł arenie. / Gdyż z dumnej wieży tej stolicy / Duch Śmierci patrzy bladolicy. Śmierć, Grób, Morze, CiszaGroby rozwarły się widomiewidomie (daw.) --- zauważalnie, widocznie., / Ziejąc --- na martwych skał poziomie ---/ Lecz ani skarb, co w nich zamknięty,/ Ni w oczach bogów dyjamenty,/ Ni trupy --- strojne w wieniec złoty / Nie zbudzą głębin tych z martwoty ---/ I żadna struga, żadna mgła ---/ Nie marszczy fal umarłych szkła./ Nie wróży nic, że będzie wiatr / Na tym straszliwie niemym morzu;/ Nie świadczy nic, że był tu wiatr/ Na tym ohydnie cichym morzu! Lecz --- spójrz! w powietrzu jakiś ruch / Toń wód porusza jakiś duch: / Wieżyce, zda się, płyną w dół, / W mgły rozwiewając się na pół... / PiekłoMdlejące świątyń bladych szczyty / Znikają, w próżni mknąc błękity, / I zapłonęła toń ogniściej ---/ Godziny dyszą uroczyściej / I w dzikich jękach --- w bezdeń wód ---/ Zapada w mgłach mistyczny gród, / I z swych tysiącznych wstając tronów / Wita go piekło śród pokłonów!