Poe, Edgar Allan Beaupré, Barbara Kruk 2025-12-12 2014-01-01 Fundacja Wolne Lektury pol E. A. Poe, Kruk. Wybór poezyji, przełożyła Barbara Beaupré, Drukarnia ,,Głosu Narodu", Kraków 1910, s. 5-14. https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/poe-poezje-kruk/ Domena publiczna - Edgar Allan Poe zm. 1849, Barbara Beaupré zm. 1943 Sekuła, Aleksandra Wasiołka, Tomasz Kępska, Monika The Raven text Romantyzm Liryka wiersz Wasiołka, Tomasz Sekuła, Aleksandra https://pl.wikisource.org/wiki/Kruk._Wyb%C3%B3r_poezyi DCA Modernizacja zapisu: Plutonowy > plutonowy; Edeńskie > edeńskie. Edgar Allan Poe Kruk Noc, Cisza, Książka, GośćRaz w godzinie widm północnej / Rozważałem w ciszy nocnej / Mądrość dawnych ksiąg przesławnych / Zapomnianych dzisiaj już. / Wtem znużoną chyląc głowę / Na pożółkłe karty owe, / Słyszę oto w nocną ciszę / Kołatanie do drzwi, tuż. / Gość to, myślę, u podwoipodwoje --- drzwi wejściowe; dwuskrzydłowe, duże drzwi. / Zapóźniony u drzwi stoi. / Pragnie wejść, choć późno już. / Gość, lecz jaki? Któżby? Któż...? Noc, Światło, Żałoba, Miłość silniejsza niż śmierćGrudzień to był wichrem śpiewny, / Lampy mojej blask niepewny / Kładł u stóp mych cienie drżące / Jak gasnących płatki róż. / Chciałem, nim dnia wróci białość / W starych księgach uśpić żałość,/ Za promienną, rzadką dziewą / Gdzieś zniknioną w blaskach zórz. / Za straconą, opłakaną / Dziś Lenorą w Niebie zwaną/ Co w dal senną, bezimienną / Poszła i nie wróci już. Sen, Gość, StrachSłyszę, smętne snując mary, / Purpurowej szum kotary. / Fantastycznym zdjęty lękiem / Nie wiem, co mam myśleć już. / Tłumiąc trwożne serca bicie, / Chciałem lęk ów uśpić skrycie / Powtarzając: «U podwoi/ Gość spóźniony jakiś stoi, / Pragnie wejść, choć późno już/ Cóż innego? Cóżby? Cóż?» Wreszcie, płonnej zbywszy trwogi,/ Bez wahania szedłem w progi, / Gdzie u wnijściawnijście --- wejście; od daw. wnijść: wejść mego przyjścia / Czeka gość wśród nocnych burz./ --- Panie! --- rzekłem. --- Czy też Pani!/ Wasze lekkie kołatanie / Tak ostrożne, ciche, trwożne, / Ledwie do mnie doszło już. / Byłem senny, śniłem może,/ Raczcie wejść, wnet drzwi otworzę. / Otworzyłem, lecz na dworze / Nic, prócz nocnych wichrów, burz. Nie śmiąc wejść w te pustki ciemne, / Stałem długo... Sny tajemne... / Marząc, jakich nikt śmiertelny... / W taką noc nie wyśni już. / A przede mną ciemność głucha, / Wicher tylko z jękiem dmucha, / Niosąc jedno imię smętne, / Tej, co zgasła w blaskach zórz. / Imię to Lenora! śpiewne, / Wyrzekł ktoś... To ja zapewne / Sam je rzekłem w tę noc burz, / Bo któż inny? Któżby, Któż? Więc na miejsce wracam dawne, / By znów badać księgi sławne, / Lecz znów słyszę w nocną ciszę / Kołatanie, bliżej, tuż! / Czując żar płonący w łonie, / Myślę... «chyba w nocnej toni / Wicher w szyby okien dzwoni, / Wichr, co jęczy w tę noc burz. / Okno w ciemną noc otworzę, / Wicher w szyby dzwoni może, / Cóż innego! Cóżby? Cóż? PtakOtworzyłem. I wnet potem/ Szumnym, pewnym, równym lotem / Czarnopióry kruk wspaniały/ Prosto ku mnie leciał już./ Ni się wstrzymał, ani zbaczał,/ Ku drzwiom moim lot zataczał,/ Gdzie u góry biustbiust (daw.) --- tu: popiersie (typ rzeźby). Pallady Pallada --- w mit. gr. przydomek bogini mądrości, Ateny./ Jak domowy świeci stróż. / Na Pallady posąg biały / Wzleciał czarny kruk wspaniały / Czarnopióry demon burz. GośćNie chcąc, by gość hebanowy/ Przejrzał z marzeń mych osnowy,/ Nawał mętnych myśli smętnych, / Co mój duch obległyCo mój duch obległy --- dziś: które obległy mojego ducha. już,/ Rzekłem, siląc się na żarty: / --- Choć czub nosisz mocno zdarty,/ Wiem, żeś nie jest zwykłym kurem, / Co przy ziemi gdacze tuż./ Tyś wędrowny kruk prastary, / Co piekielne rzucił mary / Z plutonowychplutonowe wzgórza --- kraina umarłych w mit. rzym. rządzona przez Plutona, boga świata podziemnego, któremu składano w ofierze zwierzęta o ciemnej sierści a. upierzeniu. spiesząc wzgórz./ Powiedz, jak cię tam nazwano? / Jakie nosisz wśród nich miano?/ A kruk rzecze:/ --- Nigdy już! Strach, PtakLęk ogarnął mnie bezradny,/ Na ten dziw tak bezprzykładny, / Że się do mnie ten twór ptasi/ Tak od razu ozwał już. / Bo pomyślcie tylko sami! / Jak to dziwnie!? Gdzieś nad drzwiami, / Kędykędy (daw., gw.) --- gdzie. biały biust Pallady / Jak domowy świeci stróż / Widzieć taki twór ponury, / Wyschły, straszny, czarnopióry / Co się zowie:/ --- Nigdy już! PtakNa popiersiu cicho tkwiący / Siedział czarny kruk milczący, / Jakby w słowie, które wyrzekł, / Całą duszę zawarł już. / Więc ja w smętnej rzekłem mowie: / --- Jak odbiegli mnie druhowie / Jak nadziei jasne gońce, / W zmierzch wieczornych zgasły zórz, / Tak nim ranny brzask zaświeci/ Gość skrzydlaty mnie odleci! / A kruk rzecze:/ --- Nigdy już! NocSłysząc znów tak trafną mowę, / Rzekłem, wznosząc trwożnie głowę, / Gdzie nad cichą biel posągu / Wzleciał czarny demon wróżwróż --- mężczyzna potrafiący przepowiadać przyszłość../ --- Bez wątpienia, w słów twych treści/ Echo się dalekie mieści,/ Myśli smętnych, mar natrętnych, / Co obległy w tę noc burz, / Pewien duch, którego śladem, / Idzie troska z czołem bladem, / Wiecznie za nim kroczy tuż / By w niezmiennej mu kolei / Nucić zgasłych pieśń nadziei/ Jedną zwrotkę:/ --- Nigdy już! Śmiech, StrachLecz znów chciałem pokryć śmiechem / Lęk i smutek. Więc z pospiechem / Odwróciłem krzesło w stronę, / Gdzie posępny zasiadł wróż./ Potem twarzą w twarz patrzący, / Jąłemjąć (daw.) --- zacząć, począć. sam rozważać drżący, / Co chciał rzec ten cicho tkwiący / Czarnopióry poseł burz? / Jakie mógł złowróżbne mary / Snuć upiorny kruk prastary,/ Kracząc swoje:/ --- Nigdy już! PtakNa poręczy wsparłem głowę, / Wciąż domysły snując nowe,/ Już nie rzekłszy nic do ptaka,/ Co nad biustem siedząc tuż, / Oczy we mnie wpił błyszczące, / Jako żagwieżagiew --- pochodnia. dwie płonące, / Paląc serce mego łona / Jak pożarnych ogniem zórz. / I tak w dziwnych mar osnowie / Czoło wsparłem o wezgłowie, / Gdzie się kładły mętne blaski / Jak opadłych płatki róż. / Na wezgłowiu głowę kładę, / Gdzie Lenory czoło blade / Już nie spocznie, nigdy już! Zapach, AniołNaraz w nocnej ciszy łonie/ Słodkie się rozeszły wonie, / Jakby miękko, cicho ręką / Ktoś wonności rozlał krużkruż --- dzban a. czara z uchwytem., / Chłonąc wonnych dym kadzideł, / Usłyszałem jakby skrzydeł, / Jakby lekkich stóp anielskich / Cichy szelest blisko, tuż! / --- Panie! --- rzekłem. --- Ty łask zdroje / Przez anioły szleszszlesz --- dziś: ślesz. mi swoje, / Balsamicznych lek nektarów / Gdzieś z niebiańskich zsyłasz zórz./ Przychyl ustom wonnej czary,/ Bym przepomniałprzepomnieć (daw.) --- zapomnieć. smętnej mary, / A ból we mnie zmilknie stary./ A kruk rzecze:/ Nigdy już! Burza, Diabeł--- Kruku! --- rzekłem. --- Hej, wróżbito!/ Czarnych potęg zły najmito!/ Powiedz, czyś ty twór śmiertelny, / Czy piekielnych mocy wróż? / Z jakich burz niezlękłych gromem / Nad tym smętnym zwisłeś domem / Jakby nocnych wichrów złomem, / Z plutonowych zwiany wzgórz? / Powiedz, błagam, wróżu stary! / Czy te rajskich wód nektary, / Czy ta Serafinów dłonią / Kołysana wonna kruż/ Zniszczy we mnie żalu piętno / Za Lenory marą smętną? / A kruk rzecze:/ Nigdy już! Diabeł, Piekło--- Kruku! --- rzekłem znów --- Wróżbito!/ Czarnych potęg zły najmito! / Nie wiem, czyś ty twór śmiertelny?/ Czy piekielnych poseł burz? / Lecz na święte Niebios godło, / Co z nicości nas wywiodło / Powiedz, błagam, dziwny ptaku! / Z plutonowych zwiany wzgórz/ Mów! Czy ból mój i tęsknota / Za edeńskie spłyną wrota,/ Gdzie Lenory duch promienny / Wśród niebiańskich gości zórz, / Czy w edeński kraj daleki / Wnijdę złączon z nią na wieki?/ A kruk rzecze:/ Nigdy już! Ptak, DiabełWięc gniew we mnie wezbrał mocny/ I krzyknąłem: ptaku nocny! / Niech cię znów na zrąb piekielny / Grom niezlękłych niesie burz./ Zwiń te skrzydła, co się ścielą / Nad posągu cichą bielą./ Zdejm mi z serca dziób twój ptasi, / Co jak ostry razi nóż./ Niechaj kłamny byt twój zgaśnie / Jak przebrzmiałych echo baśni, / Snem śmiertelnym cicho zaśnij / W bezpamiętnych toni mórz! / Precz ode mnie! W kraj daleki / Odejdź stąd lub zgiń na wieki. / A kruk rzecze:/ --- Nigdy już! Piekło, PtakI wciąż siedzi cicho tkwiący / Czarnopióry kruk milczący/ Kędy blady biust Pallady / Jak domowy świeci stróż. / A wzrok jego w snów pomroce / Błyskiem dziwnych skier migoce / Jak sennego wzrok demona, / Co z piekielnych spłynął wzgórz. / Lampy mojej światłość blada / Na twór ptasi cicho pada,/ Czarnopióre cienie drżące / U stóp moich kładąc tuż. / A z tych cieni, co się włóczą / U stóp moich marą kruczą / Już mnie żadne moce władne / Nie wyzwolą / Nigdy już!