Poe, Edgar Allan Kraina snu 2025-11-28 2000-01-01 Fundacja Wolne Lektury pol Antoni Lange, Przekłady z poetów obcych, Nakładem Redakcyi „Gazety Polskiej“, Warszawa 1899, cz. II, s. 57-59. https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/poe-poezje-kraina-snu/ Domena publiczna - Edgar Allan Poe zm. 1849, Antoni Lange zm. 1929 Sekuła, Aleksandra Wasiołka, Tomasz Kępska, Monika Romantyzm Liryka wiersz DCA Dream-Land Lange, Antoni text Edgar Allan Poe Kraina snu Noc, Bogini, SenIdąc w ciemny szlak nieznany,/ Od złych duchówod złych duchów opętany (daw.) --- dziś: opętany przez złe duchy. opętany --- / Z krain, kędykędy --- dawniej: którędy Bóstwo-Noc,/ Samowładną dzierży moc/ I w gwiaździstej lśniąc koronie/ Na swym czarnym siedzi tronie ---/ ŚwieżomŚwieżom wrócił --- świeżo wróciłem (konstrukcja z ruchomą końcówką czasownika); niedawno wróciłem. wrócił w nasze światy,/ Spoza ThuleThule (gr. Θούλη) --- legendarna wyspa na północnym Atlantyku, opisana po raz pierwszy w IV w. p.n.e. przez Pyteasza z Massalii w dziele Perí Okeanu. Według jego relacji położona o sześć dni żeglugi na północ od Brytanii; współcześnie identyfikowana najczęściej z Islandią, Szetlandami lub wybrzeżem Norwegii. lodowatej ---/ Z sfer, co we mgłach się promienią ---/ Poza czasem i przestrzenią. Tam doliny są bezdenne/ Tam urwiska są kamienne, / Tam są głazy fantastyczne/ Letargiczie --- magnetyczne ---/ I otchłanie --- i pieczary --- / I olbrzymich lądów jary --- / Niepojętych kształtów mary --- / Wiekuistych mgieł opary. / Niebotyczne dzikie góry / I bezbrzeżnych mórz lazury / Mórz, co dyszą bez wytchnienia, / Pod błękitem z krwi płomienia. / I jeziora nieskończone, / W martwą wodę skrysztalone, / W martwą wodę lodowatą, / Śnieżnych lilij strojne szatą. U tych jezior nieskończonych,/ W martwą wodę skrysztalonych,/ W martwą wodę lodowatą,/ Śnieżnych lilij strojnych szatą ---/ U tych gór --- i u tych rzek,/ Które szumią z wieku w wiek ---/ Gotycyzm, Upiór, Cień, Duch, BłądzenieU tych borów --- u tych błót,/ Gdzie jaszczurek żyje ród ---/ U tych mrocznych kałuż brzegu,/ Przeraźliwych wiedźm noclegu,/ I w wszetecznej każdej plamie ---/ I w rozpacznej każdej jamie ---/ Gdy tu błądzisz, wszędy ci,/ Zapomniana, nikła lśni/ Jakaś mara przeszłych dni./ Zaczajone błędne twarze,/ Gdy wędrowiec się ukaże ---/ Nagle jawią się jak cienie,/ Dreszcz w nim budzą i westchnienie./ Drogie widma w białych szatach,/ Niecielesne w obu światach ---/ I na ziemi --- i na niebie ---/ Schodzą --- niby mgła --- do ciebie. Bowiem sercom bolejącym/ Kraj ten światem jest kojącym/ Tym, co męką dyszą bladą ---/ Kraj ten jest --- jak Eldorado./ Oko, Wzrok, Wizja, DuszaBo wędrowiec, co tu zboczy,/ Przez zamknięte widzi oczy./ Przed otwartą zaś źrenicą ---/ Świat ten --- wieczną tajemnicą./ Tak chce Pan, co zakaz święty, / Dał powiece niezamkniętej. / Duch, co błądzi ziemią tą, / Przez zaćmione patrzy szkło. Idąc w ciemny szlak nieznany, / Od złych duchów opętany, / Z krain, kędy Bóstwo-Noc / Samowładną dzierży moc ---/ I, w gwiaździstej lśniąc koronie,/ Na swym czarnym siedzi tronie --- / Świeżom wrócił w nasze światy / Spoza Thule lodowatej.