Spis treści

Bogini: 1
Błądzenie: 1
Cień: 1
Duch: 1
Dusza: 1
Gotycyzm: 1
Noc: 1
Oko: 1
Sen: 1
Upiór: 1
Wizja: 1
Wzrok: 1

Edgar Allan PoeKraina snutłum. Antoni Lange

Noc, Bogini, SenIdąc w ciemny szlak nieznany,

Od złych duchów [1] opętany —

Z krain, kędy [2] Bóstwo-Noc,

Samowładną dzierży moc

I w gwiaździstej lśniąc koronie

Na swym czarnym siedzi tronie —

Świeżom [3] wrócił w nasze światy,

Spoza Thule [4] lodowatej —

Z sfer, co we mgłach się promienią —

Poza czasem i przestrzenią.

Tam doliny są bezdenne

Tam urwiska są kamienne,

Tam są głazy fantastyczne

Letargiczie — magnetyczne —

I otchłanie — i pieczary —

I olbrzymich lądów jary —

Niepojętych kształtów mary —

Wiekuistych mgieł opary.

Niebotyczne dzikie góry

I bezbrzeżnych mórz lazury

Mórz, co dyszą bez wytchnienia,

Pod błękitem z krwi płomienia.

I jeziora nieskończone,

W martwą wodę skrysztalone,

W martwą wodę lodowatą,

Śnieżnych lilij strojne szatą.

U tych jezior nieskończonych,

W martwą wodę skrysztalonych,

W martwą wodę lodowatą,

Śnieżnych lilij strojnych szatą —

U tych gór — i u tych rzek,

Które szumią z wieku w wiek —

Gotycyzm, Upiór, Cień, Duch, BłądzenieU tych borów — u tych błót,

Gdzie jaszczurek żyje ród —

U tych mrocznych kałuż brzegu,

Przeraźliwych wiedźm noclegu,

I w wszetecznej każdej plamie —

I w rozpacznej każdej jamie —

Gdy tu błądzisz, wszędy ci,

Zapomniana, nikła lśni

Jakaś mara przeszłych dni.

Zaczajone błędne twarze,

Gdy wędrowiec się ukaże —

Nagle jawią się jak cienie,

Dreszcz w nim budzą i westchnienie.

Drogie widma w białych szatach,

Niecielesne w obu światach —

I na ziemi — i na niebie —

Schodzą — niby mgła — do ciebie.

Bowiem sercom bolejącym

Kraj ten światem jest kojącym

Tym, co męką dyszą bladą —

Kraj ten jest — jak Eldorado.

Oko, Wzrok, Wizja, DuszaBo wędrowiec, co tu zboczy,

Przez zamknięte widzi oczy.

Przed otwartą zaś źrenicą —

Świat ten — wieczną tajemnicą.

Tak chce Pan, co zakaz święty,

Dał powiece niezamkniętej.

Duch, co błądzi ziemią tą,

Przez zaćmione patrzy szkło.

Idąc w ciemny szlak nieznany,

Od złych duchów opętany,

Z krain, kędy Bóstwo-Noc

Samowładną dzierży moc —

I, w gwiaździstej lśniąc koronie,

Na swym czarnym siedzi tronie —

Świeżom wrócił w nasze światy

Spoza Thule lodowatej.

Przypisy

[1]

od złych duchów opętany (daw.) — dziś: opętany przez złe duchy. [przypis edytorski]

[2]

kędy — dawniej: którędy [przypis edytorski]

[3]

Świeżom wrócił — świeżo wróciłem (konstrukcja z ruchomą końcówką czasownika); niedawno wróciłem. [przypis edytorski]

[4]

Thule (gr. Θούλη) — legendarna wyspa na północnym Atlantyku, opisana po raz pierwszy w IV w. p.n.e. przez Pyteasza z Massalii w dziele Perí Okeanu. Według jego relacji położona o sześć dni żeglugi na północ od Brytanii; współcześnie identyfikowana najczęściej z Islandią, Szetlandami lub wybrzeżem Norwegii. [przypis edytorski]