Poe, Edgar Allan Izrafel 2025-11-27 2014 Fundacja Wolne Lektury pol E. A. Poe, Kruk. Wybór poezyji, przełożyła Barbary Beaupré, Drukarnia ,,Głosu Narodu", Kraków 1910, s. 93-95. https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/poe-poezje-izrafel/ Domena publiczna - Edgar Allan Poe zm. 1849, Barbara Beaupré zm. 1943 Wasiołka, Tomasz Sekuła, Aleksandra Kępska, Monika Romantyzm Liryka wiersz DCA Beaupré, Barbara Israfel text Edgar Allan Poe Izrafel Anioł, Muzyka, NieboJest duch na niebie, co ma lutnię/ Z własnego serca, ciepłych strun./ Nikt tak nie śpiewa dziko-pięknie,/ Jak IzrafelIzrafel --- występujący w islamie anioł muzyki, który w dniu Sądu Ostatecznego zatrąbi w jedną trąbę., wśród gwiezdnych łun./ Słysząc go, gwiazdy dziwem zdjęte,/ Jak legendowa niesie wieść,/ Stają zachwytem w czar ujęte/ I wszelka rzecz, która go słyszy,/ W skupionej milknie ciszy. Księżyc, Gwiazda, Miłość, ŚpiewW obłokach drżąca,/ Tarcz miesiącamiesiąc (daw.) --- księżyc. / Purpurą płonie,/ I tchnie miłością zrumieniona/ W eterów łonie./ A z nią PleadyPlejady (mit. gr.) --- siedem nimf, córek tytana Atlasa i okeanidy Plejone (nazwa ich może też oznaczać ,,gołębice", gr. peleiades), będących towarzyszkami dziewiczej bogini Artemidy; ścigane przez Oriona, zostały przemienione przez Zeusa w gwiazdy; imieniem Plejad nazwana jest gromada gwiazd w gwiazdozbiorze Byka, sąsiadująca z konstelacją Oriona; Plejady najlepiej widoczne są przed północą, otacza je charakterystyczna błękitnawa mgławica. ,/ Gwiazd gromady,/ Których jest siedem wśród przestrzeni,/ Stają w milczeniu odurzone/ Czarem tych pienipienia --- śpiewy.. I mówi ów płomienny chór,/ Złożony z gwiazd tak wielu,/ Że pieśni wdzięk i ognia żar/ Płonący w Izrafelu/ Pochodzą z jego żywej lutni,/ Drgających strun,/ Na której gra on, Boski piewca,/ Wśród gwiezdnych łun. Niebo, BógLecz tam, gdzie jaśni mkną anieli/ U Niebios proga,/ Głębia jest myśli powinnością,/ A Miłość, gdy płomieniem strzeli,/ Dorasta Boga./ Tam błądzą rajskich dziewic krocie/ W świateł odmęcie./ Podobne gwiazdom czczonym przez nas/ Na firmamencie. ArtystaWięc to niesłusznie Izrafelu,/ Najlepszy, bo najmędrszy bardzie,/ Że nasz śpiew ziemski beznamiętny/ Chcesz mieć w pogardzie/ Dla ciebie płoną na błękicie/ Ognie bez skazy./ Udziałem twoim długie życie,/ Górne ekstazy./ Śpiewając w modrych świateł toni/ Wawrzyn na jasnej nosisz skroni. Toż nie dziw, że gdy w rytm ognisty/ Wlewasz twą miłość, radość, żal,/ Słucha w skupieniu chór gwiaździsty,/ Aż skona w ciszy uroczystej/ Ostatnia z dźwięcznych fal. Kondycja ludzkaO tak! Tyś boskim Niebios wieszczem/ Lecz tu, na naszym świecie/ Radość się miesza z bolu dreszczem/ I ziemskie tylko rośnie kwiecie./ A blady cień twej szczęśliwości/ Gdy od niebiańskich padnie bram,/ Rozprasza dla nas ciemność nocy/ I za blask słońca starczy nam. Poeta, Ambicja, Marzenie, PrzemianaLecz gdybym był!/ Na gwiezdny pył,/ Rzucony w słońc etery/ A Izrafel na miejscu mem/ Do ziemskiej zstąpił sfery/ Nie tak by dziko smętnie brzmiał/ Doczesny jego śpiew./ Jak pieśń ma, co bijącym tętnem/ Echem płynęłaby namiętnem/ W bezmiar niebiańskich stref.