Spis treści

    1. Cierpienie: 1
    2. Noc: 1
    3. Samotność: 1
    4. Śmierć: 1 2 3

    Edgar Allan PoeEulaliatłum. Władysław Nawrocki

    1
    Samotność, ŚmierćBłądziłem sam jedynie,
    W bólów i łez krainie…
    Mój duch był jak wód nieruchomych łono,
    Dopóki piękna i słodka Eulalia[1]
    5
    Nie została rumieniącą się mą narzeczoną
    Dopóki złotowłosa, młoda Eulalia
    Nie została uśmiechniętą moją narzeczoną.
    Noc, ŚmierćAch! nie tak migocą
    Złote gwiazdy nocą,
    10
    Jak te blaski, które jasny wzrok jej da mi —
    I nie tak drzew liście
    Płoną uroczyście,
    Kiedy je perłowo-srebrny blask miesięczny plami…
    Nie równają się ze skromnej Eulalii
    15
    Nieporównanymi kędziorami…
    Z jasnookiej, powiewnej Eulali
    Niedbałymi i kornymi kędziorami
    Cierpienie, ŚmierćBólu ni zwątpienia burz
    Teraz — ach — nie zaznam już
    20
    Z jej się ducha westchnienie dobywa głęboko
    I przez wszystkie moje dni
    Jasno, stale błyszczy mi
    Astarte[2] na błękicie, za chmurek powłoką…
    Podczas gdy zawsze na jej drogiej Eulalii
    25
    Spoczywa macierzyńskie jej oko…
    Podczas gdy zawsze na jej młodej Eulalii
    Spoczywa fijołkowe jej oko.

    Przypisy

    [1]

    Eulalia — imię żeńskie pochodzenia greckiego (z gr. eu: dobrze, lalein: mówić), oznaczające tyle co: „dobrze mówiąca” a. „elokwentna” (posiadająca łatwość wysłowienia). [przypis edytorski]

    [2]

    Astarte a. Asztarte (z hebr. Astoreth) — zachodniosemicka, kananejska i fenicka, bogini miłości, płodności i wojny; utożsamiana z babilońsko-asyryjską Isztar, z sumeryjską Inanną (Panią Niebios), a także grecką Afrodytą. [przypis edytorski]