Poe, Edgar Allan Dzwony 2 2025-12-12 2000-01-01 Fundacja Wolne Lektury pol Antoni Lange, Przekłady z poetów obcych, Nakładem Redakcyi „Gazety Polskiej“, Warszawa 1899, cz. II, s. 33-37. https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/poe-poezje-dzwony-2/ Domena publiczna - Edgar Allan Poe zm. 1849, Antoni Lange zm. 1929 Sekuła, Aleksandra Wasiołka, Tomasz Kępska, Monika Romantyzm Liryka DCA Lange, Antoni The Bells text https://commons.wikimedia.org/w/index.php?title=File:Antoni_Lange_-_Przek%C5%82ady_z_poet%C3%B3w_obcych.djvu&page=211 piosenka Modernizacja zapisu: roskoszy > rozkoszy, melodyi > melodii, gloryę > glorię, swojem gromkiem > swoim gromkim; rozhukanem, rozdyszanem, powietrznianem > rozhukanym, rozdyszanym, powietrznianym. Edgar Allan Poe Dzwony Dźwięk, Muzyka, Noc, Zima, ZabawaHej, u sanek dzwonią dzwony,/ Srebrne dzwony!/ Jakiż świat zadowolenia wróżą nam ich miłe tony!/ Jakże dźwięczą, jakże brzęczą/ Brzęczą, dźwięczą potrząśnięte,/ Pośród nocy uśnieżonej,/ Co lodową drzemie ciszą!/ A te złotych gwiazd miliony,/ Po niebiosach rozpryśnięte,/ Złociej lśnią się i kołyszą,/ Od rozkoszy krystalicznej ---/ I mrugają w takt muzyczny,/ Niby w zgodny hymn runiczny/ Z kołysaniem i śpiewaniem tej melodii wypieszczone,/ Którą dźwięczą, dźwięczą --- dzwony,/ Dzwony, dzwony, dzwony,/ Dzwony,/ Te dźwięczące, śpiewające, ach! te srebrne dzwony. ŚlubHej, do ślubu dzwonią dzwony,/ Złote dzwony!/ Jakiż świat uszczęśliwienia wróżą nam ich słodkie tony/ W balsamicznej ciszy nocy,/ Gdy powietrze pierś ich trąca,/ Dźwięczą płynne, złote dźwięki/ W jeden ton,/ W jeden lotny ton piosenki,/ Jak turkawki pieśń, co tęskni, patrząc w bladą twarz miesiąca,/ Do niebiańskich stron!/ Z różnodźwięcznych tych gardzieli,/ Tryska jakaś melodyjna pieśń w weselnej dziewic bieli,/ Jakże drga,/ Jakże trwa/ Na przyszłości dni!/ Jakże śpiewa o porwaniu,/ O porwaniu, całowaniu,/ Jak czarownie brzmi!/ Kołujące, wirujące,/ Kołysane, rozśpiewane,/ Dzwonią, dzwonią dzwony,/ Dzwony, dzwony, dzwony,/ Dzwony,/ Całujące, zgodnie brzmiące, ach, aj złote dzwony! Katastrofa, Dźwięk, NiebezpieczeństwoHej, na trwogę dzwonią dzwony!/ Spiżowe dzwony!/ Jakiż dziki świat alarmu wróży nam ich jęk wzburzony,/ Śród groźnego nocy cienia,/ Jakże wyją z przerażenia!/ Od tej grozy słów im brak,/ One mogą tylko tak/ Wyć, jak wicher rozstrojony/ W swoim gromkim przyzywaniu na ten krwawy blask pożaru,/ I w szalonym rozhukaniu na ten głuchy szał pożaru,/ Który w dymie, który w skrach,/ Pośród gwaru i rozgwaru,/ Płynie w górę, w górę, w górę,/ Jakby żądze swe ponure,/ Chciał w niebiosa słać i w chmurę/ I w piekielnych swoich snach,/ Jakby dziś lub nigdy już/ Chciał rakietą krwawych róż/ Na miesięcznych zasiąść mgłach!/ Ach, te dzwony, dzwony, dzwony,/ Jak nam dźwięk ich rozstrojony,/ Śpiewa hymn rozpaczy!/ Jakże wyją, a skowyczą,/ Jakże syczą, huczą, ryczą,/ Byby --- tu: jakby, niby; tak jak. grom armat i kartaczy!/ Jaka dzika groza płonie/ W rozhukanym, rozdyszanym, powietrznianym łonie!/ Ale ucho czuje już/ Z tego jęku,/ Z tego szczęku,/ Że ucicha klęska już./ Ale ucho słyszy już,/ Z tego blasku,/ Z tego wrzasku/ Że omdlewa klęska już./ Bo zemdlone, uciszone, rozgniewane dzwonią dzwony,/ Dzwony, dzwony, dzwony, dzwony,/ Dzwony,/ Te huczące, te wyjące, te spiżowe dzwony! ŚmierćHej, na pogrzeb dzwonią dzwony,/ Żelazne dzwony!/ Jakąż pieśń nam uroczystą ich poważne wróżą tony,/ Śród nocnego, śród milczenia,/ Jakże huczą z przerażenia,/ Ach, bo każdy, każdy dźwięk/ Który drży,/ Śród ich rdzy,/ To śmiertelny jęk!/ A ci wszyscy śmiertelnicy,/ Co mieszkają w tej dzwonnicy,/ Samotnicy!/ Kiedy dzwonią straszne dzwony,/ W monotonii zakwefionej,/ Czują glorię, co na czoła/ Im nakłada biała, święta,/ Wniebowzięta dłoń anioła!/ To nie męże, ni kobiety ---/ To nie ludzie, ni zwierzęta,/ To są duchy, to szkielety!/ A ich królem któż jest?... On!/ Ten co bije, bije w dzwon ---/ W pogrzebowy bije dzwon;/ Zgon!/ Ach, jak jego pierś wesoła,/ Gdy peanem brzmią mu dzwony./ Jak on tańczy, jak on woła,/ Jak on trzyma takt muzyczny,/ Niby wielki hymn runiczny./ Gdy peanem brzmią mu dzwony,/ Dzwony, dzwony, dzwony,/ Jak on trzyma takt muzyczny,/ Gdy wydzwania zgony, zgony,/ Niby wielki hymn runiczny,/ Gdy wyjące wyją dzwony,/ Dzwony, dzwony, dzwony,/ Gdy jęczące jęczą dzwony,/ Dzwony, dzwony, dzwony,/ Dzwony,/ Te płaczące, grobem tchnące, te żelazne dzwony!