Spis treści

Modernizacja zapisu: czem > czym, strasznem > strasznym.

Edgar Allan PoeDo jednej w rajutłum. Antoni Lange

MiłośćByłaś mi wszystkim, o miłości moja,

Za czym duch tęskni jakby za mirażem,

Czarowną wyspą, o miłości moja,

I żywej wody źródłem i ołtarzem,

Który sam Pan Bóg w żywe kwiaty stroi,

I wszystkie kwiaty owe były — moje!

SenO śnie, zbyt cudny, abyś trwać mógł dłużej,

Świetlna nadziejo, obrazie anioła,

Coś po to błysnął, aby zniknąć w burzy…

Naprzód! Głos jakiś ku Jutru mnie woła,

Lecz duch mój w przystań, co się wiecznie chmurzy,

Wciąż zapatrzony — na Przeszłości czoła,

Bezsilny krąży śród błędnego koła.

ŚmierćBo oto iście — biada mi, o biada!

Zagasły wszystkie mego życia słońca;

Nigdy już — nigdy już — nigdy! powiada

Głos mi tajemny, co od mórz bez końca

Po brzeg piaszczysty — strasznym echem włada:

Dąb nie zakwitnie, co go grom roztrąca,

Ani rannego orła lot, co spada!

Życie jako wędrówkaI życie moje — to bólu zachwyty —

A nocy moich bezsenne marzenia

Płyną, gdzie oczu twoich blask ukryty,

Tam, kędy ślady twoich nóg stąpienia.

Tam, gdzie eterów toczą się błękity —

U wiekuistych światłości strumienia.