Spis treści

Anioł: 1
Choroba: 1 2
Duch: 1
Kondycja ludzka: 1
Kwiaty: 1
Miłość: 1 2
Niebo: 1
Noc: 1
Przemijanie: 1
Seks: 1
Sen: 1 2
Trup: 1
Woda: 1
Śmierć: 1
Światło: 1

Modernizacja zapisu: swojem > swoim.

Edgar Allan PoeDla Anitłum. Antoni Lange

PrzemijanieDzięki niebu — Przesilenie

Przeminęło już bezpiecznie —

I powolne ciała gnicie

Już minęło ostatecznie

I gorączka, zwana życiem,

Przeminęła ostatecznie.

Śmierć, TrupAch, bezwładnie wiem i smutnie,

Wszystkich sił jam pozbawiony —

Żaden muskuł się nie rusza —

Gdym na wzdłuż tak położony —

Mniejsza o to — Tak mi lepiej,

Gdym na wzdłuż tak położony…

Leżę — leżę — tak spokojnie —

W cichym łożu leżę sobie,

Że ktoś mógłby, patrząc na mnie

Sądzić, żem jest trupem w grobie.

Ach — i drżałby, patrząc na mnie,

Sądząc, żem jest trupem w grobie.

Choroba, Kondycja ludzkaJęki moje i stękanie —

I gorączka — łkanie — rwanie—

Już ucichły w błogim stanie —

— I okropne uderzanie —

Ach okropne — przeraźliwe —

Mego serca uderzanie.

Ból i duszność — chęć rzygania —

I febryczne drżenie ciała —

Już ustały wraz z gorączką,

Co po mózgu mi szalała —

Wraz z gorączką zwaną życiem,

Co mi mózgi rozpalała.

ChorobaI, ach, wszystkie te męczarnie,

Najstraszliwsze te cierpienia

Przeminęły z najstraszliwszą

Męką mąk — męką pragnienia

Które we mnie głąb ognista

Namiętności rozpłomienia.

WodaPiłem wody, dziwnej wody,

Co mi gasi szał pragnienia.

Piłem wody, która płynie

Jako piosnka nad kołyską —

Od wiosennych zórz, lecz mało

Wsiąka w gruntu podścielisko —

W tej jaskini tutaj blisko

Wsiąka w gruntu podścielisko.

SenAch, a teraz któż to powie,

Chyba wariat jaki może,

Że mój pokój pełny mroku

I że ciasne moje łoże!

Ach, bo nigdy człowiek nie spał,

W takim łożu jak to łoże,

A gdy śpisz — spać musisz właśnie

W takim łożu jak to łoże.

DuchTeraz duch mój tantalowy [1]

Pełny ciszy odpoczywa —

Zapomniawszy — albo wcale

Nie żałując róż przędziwa,

Nie żałując dawnych wzruszeń

Mirtów ani róż przędziwa.

KwiatyBo gdy cicho tutaj leżę,

To widziadła owych kwiatków

Mają dla mnie świętszy zapach,

Przenajświętszy zapach bratków,

Rozmarynu słodki zapach,

Pomieszany z wonią bratków,

Z wonią ruty — i przecudną

Czystą — świętą wonią bratków.

SenI tak leżę cichy — senny —

Kąpiąc duszę jak w otchłani

Nieskończonych snów o prawdzie

I piękności mojej Ani —

Tonąc duszą w tej kąpieli

Snów o włosach mojej Ani.

SeksOna czule mię całuje,

Czule pieści dłoń mą ona;

Śpię — ach śpię — rozkosznie marzę

Niby w raju — u jej łona —

Śpię głęboko — śpię na niebie

Mojej Ani drogiej łona…

Noc, AniołGdy mrok nastał, wnet mię ona

Kryje ciepłem ducha swego —

I błagała archaniołów

By mię strzegli ode złego,

Ach, królowę archaniołów,

By mię strzegła ode złego.

MiłośćLeżę — leżę tak spokojnie

W łożu swoim leżę sobie,

(Znając miłość jej anielską),

Że wy mię sądzicie w grobie [2] —

Ach — i leżę tak z rozkoszą

Cichy — senny leżę sobie —

(Z jej miłością cichą — słodką —)

Że wy mię sądzicie w grobie —

Że wy drżycie, patrząc na mnie

I sądzicie, żem już w grobie…

Miłość, Niebo, ŚwiatłoAle serce me jaśniejsze —

Niż na niebach — na otchłani

Wszystkie gwiazdy promieniste:

Ach, jaśniejsze blaskiem Ani,

100

Gdyż rumieni się tą zorzą,

Która jest miłością Ani;

Gdyż się złoci myślą zorzy

Jasnych oczu mojej Ani…

Przypisy

[1]

Tantal (mit. gr.) — król lidyjski, syn Zeusa, za popełnione za życia zbrodnie ponosił męczarnie w Tartarze, najmroczniejszej części podziemnej krainy zmarłych: stał zanurzony w wodzie, z owocami nad głową, nie mógł jednak dosięgnąć jednego ani drugiego, zaspokoić pragnienia ani głodu, zaś nad jego głową chwiał się głaz, grożąc zmiażdżeniem; przymiotnik tantalowy odnosi się do przedstawionej w micie męki nienasycenia. [przypis edytorski]

[2]

wy mię sądzicie w grobie (daw.) — sądzicie, że jestem w grobie. [przypis edytorski]