Podsiadło, Jacek Wielkanoc, koniec wieku. "Byłem tobą" Kozioł, Paweł Szejko, Jan Kopeć, Aleksandra Choromańska, Paulina Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/podsiadlo-wielkanoc-koniec-wieku-bylem-toba Jacek Podsiadło, Wychwyt Grahama, Lampa i Iskra Boża, Warszawa 1999. Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ xml text text 2017-07-20 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5777.jpg Morning forest, Derbeth@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5777 Jacek Podsiadło Wychwyt Grahama Wielkanoc, koniec wieku. ,,Byłem tobą" Żyli w celibacie, nie palili tytoniu ani nie pili alkoholu. Było oczywiste,/ że podlegają jakimś parazakonnym regułom, ale w tym sąsiedztwie,/ gdzie każdy żyje swoim własnym życiem, nikt się nimi nie interesował. Gazeta Wyborcza, 28 III 1997. Lecz słowa te wydały im się niczym baśnie, i nie dawali im wiary. Łuk. 24, 11 Zawsze to samo. Trudności z otwarciem ust./ ,,Ale było, nie? Zabiło siedem osób,/ a u mnie koło kościoła zwaliło świeży mur!" Na granicy miasta/ przestawia taksometr na metrum heksametru./ Wycieraczka maże nocne pejzaże malowane na szkle,/ w torbie na kolanach list Magdy. ,,Twoja ruda zdobycz",/ tak się podpisała. ,,Ale ekstra widać tę kometę,/ nie? Szkoda, że teraz pada". Łypie we wsteczne lusterko, widzi, że szkoda gadać,/ sapie i skupia się na skrywanej radości z niezłego kursu nad ranem. (Ta kometa, fakt. Z grubym rudym warkoczem, doskonale widoczna./ Pod przybranym imieniem zachłannych Ojców chrzestnych,/ Hale'a i Boppa, mknie przez warstwy kosmosu płonąc, płonąc, płonąc./ Przyznaję, też lubię wieczorem wyjść z domu i się gapić./ Bryła/ brudnego/ lodu./ A za nią pięćdziesiąt milionów kilometrów ogona gazów i pyłów./ I, że za dwa tysiące lat pojawi się znowu. Nadzieja, że ktoś tutaj/ będzie jeszcze wierszował. Albo jeszcze nie:/ może planetą będą władały zielonookie anusy/ uodpornione na bakcyl, który zmiecie mocarstwa i oszalałe narody;/ sympatyczne jak czterdzieścioro samobójców z San Diego,/ którzy katapultowali się za pomocą barbituranów na podążający śladem komety/ pojazd kosmiczny Ti, gdy był najbliżej Ziemi. Albo ta wichura./ Ponad sto na godzinę. W mieście pełno szkła i potłuczonej dachówki./ Czasem sucha gałąź frunęła z wysoka jak młody pterodaktyl,/ który wypadł z gniazda. Przewracali się ludzie/ na żenujących dwu nogach). ,,O tu tu, w lewo!" --- przemogłem gwałtem szczękościsk. ,,Zapomniałem uprzedzić"./ ,,Spokojnie, spokojnie, pamiętam, już kiedyś wiozłem pana"./ Dwa tysiące lat temu. ,,Wesołych świąt". Trzaśnięcie, warkot silnika,/ mżawka. Symetria wody i ognia. Więc jak to było? Było/ jeszcze ciemno. Magdalena spojrzała na odsunięty kamień./ Zaalarmowany zastępca szeryfa ujrzał leżące prześcieradła/ i chustę na głowę zwiniętą osobno na jednym miejscu./ ,,Odór był tak silny, że policjanci musieli założyć maski". Wszyscy się rozeszli, lecz Magdalena trwała na zewnątrz i płakała./ Ktoś stanął za jej plecami, zapytał, co się zdarzyło./ ,,Był dobry, taki łagodny, wypędził siedem demonów/ z mojego ciała, i za co!" ,,Wytrzyj łzy, przestań szlochać"./ Kątem oka dostrzegła, że stoi w jednym --- i to pół --- bucie./ ,,Zabili go", wyszeptała zbielałymi wargami, ,,zabili go". ,,I uciekł?"