Podsiadło, Jacek Powrót do Anny Marii Kozioł, Paweł Szejko, Jan Kopeć, Aleksandra Choromańska, Paulina Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/podsiadlo-powrot-do-anny-marii Jacek Podsiadło, Wychwyt Grahama, Lampa i Iskra Boża, Warszawa 1999. Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ xml text text 2017-07-20 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5777.jpg Morning forest, Derbeth@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5777 Jacek Podsiadło Wychwyt Grahama Powrót do Anny Marii Wracam do mojego domu pachnącego parką, pomyjami, popiołem i pastą/ do podłóg./ Nasze życie należy do Ryby. Wracam do miejsc olśniewająco jasnych i czystych./ Nasze życie należy do Ryby. Wracam do bólu Matki, której zwrócono właśnie umęczone ciało syna./ Nasze życie należy do Ryby. Wracam do prostego języka dzieci./ Nasze życie należy do Ryby. Wracam do Karuska bez końca zataczającego większe i większe kręgi/ spirali./ Nasze życie należy do Ryby. Wracam do chłopca porzuconego na klatce schodowej w Łodzi i potem/ jeszcze podrzucanego tu i ówdzie./ Nasze życie należy do Ryby. Wracam do ziemi, bo wypełniają się moje małe proroctwa./ Nasze życie należy do Ryby. Wracam na szpotawych stopach, niosę raka prostaty, żylaki odbytu/ i achalazję, do majowego poranka, gdy nogi niosły mnie same./ Nasze życie należy do Ryby. Wracam na Mały Rynek w Krakowie, w bezbrzeżną pustkę, do NIC, które/ było we mnie od samego początku./ Nasze życie należy do Ryby. Wracam do drżenia, które jest moim jedynym imieniem i jedynym/ nazwiskiem./ Nasze życie należy do Ryby. Wracam z krainy, gdzie próżny urok słów bywał mi pocieszeniem./ Nasze życie należy do Ryby. Wracam na odpychające łono Kościoła, który przykazał mi Miłość,/ więc posłuchałem go./ Nasze życie należy do Ryby. Wracam na puste pola po swój plugawy plon poczęty ze światła będącego ułudą./ Nasze życie należy do Ryby. Wracam po znak krzyża zostawiony kiedyś na czole niemowlęcia./ Nasze życie należy do Ryby. Wracam jako truposz, zombie, wydrążony ludź, bo dałem z siebie/ wszystko i zostały we mnie tylko śmiecie./ Nasze życie należy do Ryby. Wracam niegodny wiązać sznurowadeł tym, którymi gardziłem, pamięć/ jak zepsuta sekretarka powtarza w kółko ,,Nie jestem godna, żebyś/ mnie dotykał", wywyższałem się i słusznie mnie karzesz./ Nasze życie należy do Ryby. Wracam pomiędzy rupiecie czekające aż czas dokończy dzieła a potem wracam na swoje miejsce, do świata zapachów./ Nasze życie należy do Ryby. Wracam do wszystkich niemęskich scen, jakie były moim udziałem./ Nasze życie należy do Ryby. Wracam, jako popychadło, do warsztatu mojego Ojca./ Nasze życie należy do Ryby. Wracam nad szpitalny kojec aby patrzeć na swego półrocznego syna./ Nasze życie należy do Ryby. Wracam na podwórko, na którym godzinami kopałem kapsel od wina,/ ponieważ przebywałem w innym świecie./ Nasze życie należy do Ryby. Wracam do swoich pierwszych posunięć w grze, której reguł nie pojąłem, więc nie wiem, gdzie są dziś moje błędy./ Nasze życie należy do Ryby. Wracam do Głodu, ale nie potrafię już go poczuć./ Nasze życie należy do Ryby. Wracam do brzucha, gnieżdżę się. Wracam z podróży, w której wiodło mnie bicie utajonego serca zegara,/ jeszcze przed chwilą coś drgało w połamanych mechanizmach, poruszało/ się, próbowało się powtarzać, wreszcie umilkło.