Podsiadło, Jacek Kult ciała Kozioł, Paweł Szejko, Jan Kopeć, Aleksandra Choromańska, Paulina Fundacja Nowoczesna Polska Współczesność Liryka Wiersz Publikacja zrealizowana w ramach projektu Wolne Lektury (http://wolnelektury.pl). Reprodukcja cyfrowa wykonana przez fundację Nowoczesna Polska z egzemplarza pochodzącego ze zbiorów autora. Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. http://wolnelektury.pl/katalog/lektura/podsiadlo-kult-ciala Jacek Podsiadło, Wychwyt Grahama, Lampa i Iskra Boża, Warszawa 1999. Licencja Wolnej Sztuki 1.3 http://artlibre.org/licence/lal/pl/ xml text text 2017-07-20 pol https://redakcja.wolnelektury.pl/media/cover/image/5777.jpg Morning forest, Derbeth@Flickr, CC BY 2.0 http://redakcja.wolnelektury.pl/cover/image/5777 Jacek Podsiadło Wychwyt Grahama Kult ciała I Biała rzeźba chmury spiętrzonej jak lodowiec. Świetlana/ postać, sferyczna przodownica, nieskalana Swietłana/ prze naprzód. Zmienia swe proporcje/ jak siłacz zapracowujący na pamiątkowe proporce/ godzinami mordęgi nad każdym modułem muskulatury/ poddawanej co miesiąc, w świetle, osądom jury. Niezawisłe chmury. Busoł kołuje nad łąką. Wróble, szara, dziarska/ gromada rozsypuje się na asfalcie niczym szaradziarska/ kombinacja punktów, które połączywszy gmatwaniną linii,/ otrzymasz klarowny obraz. Ciamka, oblizuje się, ślini/ leszcz jadący sprzedawać się w Berlinie, prawdziwe widowisko, jak zmysłowo je gruszkę./ Przed snem pocałunek: wyciera starannie usta o plecak służący mu za poduszkę. Ja wysiadam niedługo. Też sobie pozwolę na luksus/ soczystego owocu, wciąż czuję w żołądku ostry kuksaniec kuksu./ O, trzymający w dłoniach gędziebne naczynia, wolni od trup i grup/ powietrzni muzykanci, gdzie mój trup znajdzie grób?/ Kto odda niesprawiedliwość wymyślonym zaletom?/ Kto mnie opłacze waletą? Kto pójdzie za lawetą? Damy przeciwko waletom? II Kiedyś strażnicy grobu nieznanego żołnierza, odporni na wiatr i żarty/ rekruci sztywni jak knoty zastaną przy zmianie warty/ odwalony kamień. Oszaleje wojskowa żandarmeria. Tłumnie/ zwalą fotoreporterzy, by uwieczniać pustkę w urnie czy trumnie./ Już widzę, jak główny strateg stratą gieroja się martwi./ A to może i dobrze, że po wszystkim jesteśmy tak niedoskonale martwi. Znam takich. Z papierosem w zębach i w dresie/ młody sukinkot trafia raz za razem, pewnie pewien, że się/ nie zestarzeje, przenigdy. Obwieszcza to niebu krzykiem./ Za pięć lat będzie kolejnym chodzącym nieboszczykiem/ z trudem trafiającym do domu, co dopiero do kosza. Że też się nie zmęczy,/ znów wsadził piłkę od góry i zawisł na obręczy. Cóż znaczą w tej pożodze nasze sknocone ciała, woskowa żandarmeria/ moralnych zasad, stearyna starań? Żądam berła/ i buławy, ogniotrwałej motyki, strażackiego bosaka i idę jak w dym,/ na bosaka, przez labirynt mowy. I wracam niepyszny, ucięty jak męski rym./ Śmierć, to ci figura. A jaki cień. Myślałem, że gdzieś poleciała./ Lecz przesuwa się ku mnie, na wolne pole ciała.